Χυδαίος λαϊκισμός
-
bizeli
- Moderator

- Δημοσιεύσεις: 9844
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
Ο αντικειμενικός κατά τ' άλλα δημοσιογράφος κ. Γιώργος αυτιάς όταν διαβάζει πολιτικές εφημερίδες τις φιλοκυβερνητικές τις ξεπετάει στα γρήγορα και τις αντικυβερνητικές τις τραβάει μονόπλανο για καμιά ώρα και δωσ' του προπαγάνδα.
0 .
-
Echelon
- Crazy poster

- Δημοσιεύσεις: 1358
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
Απλούστατα ο εμετικός Αυτιας βλέπει ότι οι ζαιοι απερχονται και τους χτυπάει. Τα ίδια έκανε και με τους φανφάρες πιτσοπενηδες στα τελευταία τους. Η συμπεριφορά είναι μία μίξη λαϊκισμού και γλυψειματος προς τους επόμενους. Ο ορισμός της λιγδας.
0 .
«Προφανείς και μεγάλες ευθύνες» της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή για την «φάκα του μνημονίου» απέδωσε ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, κατά τη συνέντευξή του στο Open.
Ερωτηθείς από την Έλλη Στάη για τις ευθύνες των δύο κυβερνήσεων εις ότι αφορά την είσοδο στα μνημονία, ο κ. Τσίπρας σχολίασε ότι η μεν κυβέρνηση Καραμανλή «μας έβαλε στη φάκα, όμως οι χειρισμοί που έγιναν στη συνέχεια δεν ήταν οι κατάλληλοι για να μας βγάλουν από τη φάκα».
«Είναι διαφορετικές οι ευθύνες αλλά εξίσου μεγάλες» ανέφερε ο κ. Τσίπρας.
Ερωτηθείς από την Έλλη Στάη για τις ευθύνες των δύο κυβερνήσεων εις ότι αφορά την είσοδο στα μνημονία, ο κ. Τσίπρας σχολίασε ότι η μεν κυβέρνηση Καραμανλή «μας έβαλε στη φάκα, όμως οι χειρισμοί που έγιναν στη συνέχεια δεν ήταν οι κατάλληλοι για να μας βγάλουν από τη φάκα».
«Είναι διαφορετικές οι ευθύνες αλλά εξίσου μεγάλες» ανέφερε ο κ. Τσίπρας.
-
bizeli
- Moderator

- Δημοσιεύσεις: 9844
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
Αν και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι διεθνώς δεν έχουν συμφωνήσει σε έναν ορισμό του «λαϊκισμού», έχουν ωστόσο διατυπώσει προϋποθέσεις δημιουργίας και αναγνώρισης του φαινομένου: Η ανάγκη διχοτόμησης της κοινωνίας μεταξύ κυρίαρχων και κυριαρχουμένων, η συνάρθρωσή της δηλαδή γύρω από έναν θεμελιώδη ανταγωνισμό ανάμεσα στην ελίτ και τους μη προνομιούχους υπό τη λογική της μανιχαϊστικής διχοτόμησης του πολιτικού και κοινωνικού πεδίου και, βέβαια, της απλοποίησης των διακυβευμάτων τους, είναι το αναγνωριστικό σημείο όπου συναντώνται όλοι.
Ο ρόλος των μέσων μαζικής ενημέρωσης ως συμμάχου στη δημιουργία του λαϊκιστικού κλίματος σε μια κοινωνία και τελικώς στη δημοκρατική εκλογή λαϊκιστικών κομμάτων στην εξουσία δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι καθοριστικός παράγων, αν και ελάχιστα έχουμε προβληματιστεί για τον αντίστροφο ρόλο που θεωρητικά θα μπορούσαν να διαδραματίσουν τα ΜΜΕ στην όλη διαδικασία.
Ο Νίκος Παναγιώτου, επίκουρος καθηγητής Δημοσιογραφίας και Μαζικής Επικοινωνίας, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μας δίνει μερικά «κλειδιά» για να περάσουμε στο... συμμαχικό του λαϊκισμού, δαιδαλώδες τοπίο των ΜΜΕ.
– Υπάρχουν χαρακτηριστικοί συνδυασμοί ιδεολογικών και στυλιστικών στοιχείων στην κάλυψη των ειδήσεων που μπορούν να μας οδηγήσουν στον χαρακτηρισμό ενός μέσου ως λαϊκιστικού ανάλογα με τη χρήση αυτών των στοιχείων;
Να τονίσουμε κατ’ αρχάς ότι η έννοια του λαού δεν είναι «υπαρκτή». Σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Εκο, αντίθετα, πρόκειται για μια γλωσσική κατάχρηση, ένα «ρητορικό εργαλείο». Στο πλαίσιο αυτό είναι κεντρικός και καθοριστικός ο ρόλος των ΜΜΕ στην πολιτική διαδικασία, στη δημιουργία και αναπαραγωγή των σχετικών αναπαραστάσεων.
Οι συνδυασμοί ιδεολογικών και στυλιστικών στοιχείων στην κάλυψη των ειδήσεων μπορούν να οδηγήσουν στον χαρακτηρισμό της δημοσιογραφίας που ασκεί ένα μέσο ως λαϊκιστικής. Ο ρόλος του «δημοσιογράφου-τιμωρού» που προβάλλεται ως ο εξαγνιστής-τιμωρός είναι ένα χαρακτηριστικό στυλιστικό στοιχείο. Η θυματοποίηση, η συμπόνια, ο ηθικολογικός μανιχαϊσμός είναι στυλιστικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την άρθρωση του λαϊκιστικού δημοσιογραφικού λόγου. Επίσης οι θεωρίες συνωμοσίας που βρήκαν απήχηση, κάλυψη και μετάδοση σε μερίδα των ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να επιβληθούν ως μια ιδεολογικο-πολιτική θεματική κανονικότητα ενταγμένη στη δημόσια συζήτηση. Η «παραπληροφορημένη - αντιπληροφόρηση», ή –αν θέλετε– η «λατρεία της αντιπληροφόρησης», συνιστά ένα ιδεολογικό λαϊκιστικό στοιχείο που κυριαρχεί στο Διαδίκτυο και είχε αρνητικό αντίκτυπο στη δημοσιογραφία μακροπρόθεσμα, καθώς υπονόμευσε την εμπιστοσύνη των πολιτών στα ΜΜΕ. Ως αποτέλεσμα, εδώ και χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις σε ό,τι αφορά την εμπιστοσύνη του κοινού προς τα ΜΜΕ. Η έκταση και η επιρροή του φαινομένου διαφαίνονται ξεκάθαρα από τον πολιτικό λόγο που κυριάρχησε στη χώρα μας, τη Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ, με κυρίαρχο το στοιχείο της «αντισυστημικότητας», ακόμη και από τους πλέον χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του συστήματος, π.χ. Τραμπ.
– Η δυνατότητα παρέμβασης και σχολιασμού του καθενός για τον καθένα και για οτιδήποτε στο Διαδίκτυο έχει επηρεάσει, ποσοτικά και ποιοτικά, τα χαρακτηριστικά του λαϊκισμού σε εφημερίδες και τηλεόραση;
Ναι, η εντύπωση του «ανεξάρτητου», «ακηδεμόνευτου» μέσου επηρέασε τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά, καθώς τα παραδοσιακά ΜΜΕ ταυτίστηκαν στη συνείδηση μεγάλης μερίδας πολιτών με την παραπληροφόρηση. Ταυτόχρονα μέρος των παραδοσιακών ΜΜΕ, ακολουθώντας το ιδεολογικό και στυλιστικό ύφος της «αντιπληροφόρησης» που κυριαρχεί στο Διαδίκτυο, ουσιαστικά αυτοϋπονομεύθηκε, καθώς έχασε την εμπιστοσύνη της πλειονότητας των πολιτών που έστρεψαν την προσοχή τους στα ηλεκτρονικά νέα μέσα. Αποτέλεσμα αυτού, όπως προκύπτει και από μια σειρά από μελέτες (Reuters Institute for the Study of Journalism με το ΑΠΘ), είναι οι πολίτες στην Ελλάδα και ευρύτερα να εμπιστεύονται περισσότερο τα ψηφιακά ΜΜΕ από ό,τι τα παραδοσιακά. Η προσέγγιση του φαινομένου μάς οδηγεί, ουσιαστικά και αναπόφευκτα, στο ζήτημα της δημοκρατίας. Η έλλειψη ρύθμισης του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου για δεκαετίες ενίσχυσε τις τάσεις αυτές, επιτρέποντας να κυριαρχήσουν δημοσιογραφικές φόρμες και επιλογές που υπονόμευαν τον ρόλο των ΜΜΕ και της απήχησής τους στην κοινή γνώμη. Παράλληλα, ο παράγοντας που τροφοδότησε και ενίσχυσε τα φαινόμενα του λαϊκισμού, τόσο στην πολιτική του έκφανση όσο και σε αυτή των ΜΜΕ, είναι το υπάρχον μοντέλο άσκησης δημοσιογραφίας, αυτό που ονομάζω «περιγραφική δημοσιογραφία». Η αλλαγή του μοντέλου αυτού, μαζί με την προώθηση του κριτικού γραμματισμού στα ΜΜΕ (Media Literacy) για τους πολίτες, μπορεί να αποτελέσει τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης του λαϊκιστικού φαινομένου και της ενίσχυσης της εμπιστοσύνης της κοινής γνώμης προς τα ΜΜΕ.
– Υπάρχει διαφορετικός συνδυασμός στοιχείων λαϊκισμού μεταξύ των ταμπλόιντ (όπως αναφέρονται στον αγγλοσαξωνικό κόσμο οι λαϊκιστικές εφημερίδες) και των ποιοτικών εφημερίδων;
Σίγουρα υπάρχει, αφού η καθεμιά πρέπει να υπηρετήσει το κοινό της, που ωθεί τις μεν σε κραυγαλέους τίτλους λαϊκισμού και τις άλλες σε πιο «διακριτικό» λαϊκιστικό λόγο. Ωστόσο, η διάκριση αυτή τείνει πολλές φορές να εξαλειφθεί. Η αναπλαισίωση αυτή έχει στον πυρήνα της μια μανιχαϊστική προσέγγιση που ορίζεται από έναν υποτιθέμενο αντι-ελιτισμό και μια «αντισυστημική» δημαγωγία, έναν αντιπλουραλιστικό λαϊκισμό (Jan-Werner Müller). Οπως διαπιστώνουν και οι Akkerman and Rooduijn, είναι αποτέλεσμα κοινωνικών, οικονομικών εξελίξεων αλλά, βασικά, της κυριαρχίας του εμπορευματικού μοντέλου που ωθεί πολλές ποιοτικές εφημερίδες στο να ακολουθήσουν έναν τρόπο γραφής που πόρρω απέχει από τη δημοσιογραφική τους παράδοση. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια η «συνθήκη του μνημονίου» επιταχύνει την εξέλιξη της κατάργησης των όποιων διαφορών, καθώς ελάχιστα, παραδοσιακά κυρίως, ΜΜΕ αντιστάθηκαν στο φαινόμενο της αντιπολιτικής της μνησικακίας (Ν. Σεβαστάκης και Γ.Σταυρακάκης), που υιοθετείται ωστόσο και από μεγάλο αριθμό παραδοσιακών αλλά κυρίως νέων μέσων ενημέρωσης.
– Ποιες στρατηγικές χρησιμοποιούν οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί όταν αντιμετωπίζουν τον πολιτικό λαϊκισμό ή όταν ασκούν τη δική τους μορφή λαϊκισμού;
Αντιμετωπίζοντας το φαινόμενο, είναι προφανές ότι είτε ενεργούν ως ουδέτεροι μεταδότες του πολιτικού λαϊκισμού είτε στέκονται κριτικά απέναντί του παίρνοντας σαφείς αποστάσεις, εκτός από τις –συχνές– περιπτώσεις που θα γίνουν ενεργοί υποστηρικτές του πολιτικού λαϊκισμού, θα αναπτύξουν δηλαδή μια πρωταγωνιστική λειτουργία αναδεικνύοντας και προωθώντας τις σχετικές πολιτικές ιδέες και στρατηγικές. Η στάση αυτή, βεβαίως, είναι καθοριστικής σημασίας για την ανάδειξη του πολιτικού λαϊκισμού, καθώς τα ΜΜΕ όχι απλώς συμπλέουν αλλά αναδεικνύουν λαϊκιστικές τακτικές ως δρώντες σύμμαχοι. Μπορεί όμως και να διαφοροποιηθούν καταλαμβάνοντας μια αυτόνομη θέση, η οποία ναι μεν υιοθετεί θέσεις και απόψεις του πολιτικού λαϊκισμού, στέκεται ωστόσο κριτικά έναντι της πολιτικής ηγεσίας αμφισβητώντας το πολιτικό κατεστημένο και την «κυρίαρχη» πολιτική τάξη.
Στις περιπτώσεις αυτονόμησης των ΜΜΕ και ανάπτυξης λαϊκιστικού λόγου, ανεξάρτητα από τον αντίστοιχο πολιτικό, παρατηρούμε την έμφαση σε θέματα που κυριαρχούν ή προσφέρονται για τέτοιου είδους εκμετάλλευση, όπως είναι το μεταναστευτικό και η εγκληματικότητα. Παρατηρούμε επίσης την κυριαρχία της ενημερωδιασκέδασης (infotainment) και της δραματοποίησης, προκειμένου το περιεχόμενό τους να γίνει πιο ελκυστικό. Τέλος και ίσως σε συνδυασμό με τα προηγούμενα βλέπουμε να παίζουν τον ρόλο του εκπροσώπου του λαού, να λειτουργούν ως πλατφόρμα της φωνής της κοινής γνώμης, όπου πια ο λαϊκιστικός λόγος τους αναφέρεται και αναζητεί νομιμοποίηση στο όνομα της κοινής γνώμης, τα «συμφέροντα» της οποίας «εκφράζουν και προωθούν».
http://www.kathimerini.gr/915295/articl ... enhmerwshs
Ο ρόλος των μέσων μαζικής ενημέρωσης ως συμμάχου στη δημιουργία του λαϊκιστικού κλίματος σε μια κοινωνία και τελικώς στη δημοκρατική εκλογή λαϊκιστικών κομμάτων στην εξουσία δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι καθοριστικός παράγων, αν και ελάχιστα έχουμε προβληματιστεί για τον αντίστροφο ρόλο που θεωρητικά θα μπορούσαν να διαδραματίσουν τα ΜΜΕ στην όλη διαδικασία.
Ο Νίκος Παναγιώτου, επίκουρος καθηγητής Δημοσιογραφίας και Μαζικής Επικοινωνίας, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, μας δίνει μερικά «κλειδιά» για να περάσουμε στο... συμμαχικό του λαϊκισμού, δαιδαλώδες τοπίο των ΜΜΕ.
– Υπάρχουν χαρακτηριστικοί συνδυασμοί ιδεολογικών και στυλιστικών στοιχείων στην κάλυψη των ειδήσεων που μπορούν να μας οδηγήσουν στον χαρακτηρισμό ενός μέσου ως λαϊκιστικού ανάλογα με τη χρήση αυτών των στοιχείων;
Να τονίσουμε κατ’ αρχάς ότι η έννοια του λαού δεν είναι «υπαρκτή». Σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Εκο, αντίθετα, πρόκειται για μια γλωσσική κατάχρηση, ένα «ρητορικό εργαλείο». Στο πλαίσιο αυτό είναι κεντρικός και καθοριστικός ο ρόλος των ΜΜΕ στην πολιτική διαδικασία, στη δημιουργία και αναπαραγωγή των σχετικών αναπαραστάσεων.
Οι συνδυασμοί ιδεολογικών και στυλιστικών στοιχείων στην κάλυψη των ειδήσεων μπορούν να οδηγήσουν στον χαρακτηρισμό της δημοσιογραφίας που ασκεί ένα μέσο ως λαϊκιστικής. Ο ρόλος του «δημοσιογράφου-τιμωρού» που προβάλλεται ως ο εξαγνιστής-τιμωρός είναι ένα χαρακτηριστικό στυλιστικό στοιχείο. Η θυματοποίηση, η συμπόνια, ο ηθικολογικός μανιχαϊσμός είναι στυλιστικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν την άρθρωση του λαϊκιστικού δημοσιογραφικού λόγου. Επίσης οι θεωρίες συνωμοσίας που βρήκαν απήχηση, κάλυψη και μετάδοση σε μερίδα των ΜΜΕ, με αποτέλεσμα να επιβληθούν ως μια ιδεολογικο-πολιτική θεματική κανονικότητα ενταγμένη στη δημόσια συζήτηση. Η «παραπληροφορημένη - αντιπληροφόρηση», ή –αν θέλετε– η «λατρεία της αντιπληροφόρησης», συνιστά ένα ιδεολογικό λαϊκιστικό στοιχείο που κυριαρχεί στο Διαδίκτυο και είχε αρνητικό αντίκτυπο στη δημοσιογραφία μακροπρόθεσμα, καθώς υπονόμευσε την εμπιστοσύνη των πολιτών στα ΜΜΕ. Ως αποτέλεσμα, εδώ και χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις σε ό,τι αφορά την εμπιστοσύνη του κοινού προς τα ΜΜΕ. Η έκταση και η επιρροή του φαινομένου διαφαίνονται ξεκάθαρα από τον πολιτικό λόγο που κυριάρχησε στη χώρα μας, τη Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ, με κυρίαρχο το στοιχείο της «αντισυστημικότητας», ακόμη και από τους πλέον χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του συστήματος, π.χ. Τραμπ.
– Η δυνατότητα παρέμβασης και σχολιασμού του καθενός για τον καθένα και για οτιδήποτε στο Διαδίκτυο έχει επηρεάσει, ποσοτικά και ποιοτικά, τα χαρακτηριστικά του λαϊκισμού σε εφημερίδες και τηλεόραση;
Ναι, η εντύπωση του «ανεξάρτητου», «ακηδεμόνευτου» μέσου επηρέασε τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά, καθώς τα παραδοσιακά ΜΜΕ ταυτίστηκαν στη συνείδηση μεγάλης μερίδας πολιτών με την παραπληροφόρηση. Ταυτόχρονα μέρος των παραδοσιακών ΜΜΕ, ακολουθώντας το ιδεολογικό και στυλιστικό ύφος της «αντιπληροφόρησης» που κυριαρχεί στο Διαδίκτυο, ουσιαστικά αυτοϋπονομεύθηκε, καθώς έχασε την εμπιστοσύνη της πλειονότητας των πολιτών που έστρεψαν την προσοχή τους στα ηλεκτρονικά νέα μέσα. Αποτέλεσμα αυτού, όπως προκύπτει και από μια σειρά από μελέτες (Reuters Institute for the Study of Journalism με το ΑΠΘ), είναι οι πολίτες στην Ελλάδα και ευρύτερα να εμπιστεύονται περισσότερο τα ψηφιακά ΜΜΕ από ό,τι τα παραδοσιακά. Η προσέγγιση του φαινομένου μάς οδηγεί, ουσιαστικά και αναπόφευκτα, στο ζήτημα της δημοκρατίας. Η έλλειψη ρύθμισης του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου για δεκαετίες ενίσχυσε τις τάσεις αυτές, επιτρέποντας να κυριαρχήσουν δημοσιογραφικές φόρμες και επιλογές που υπονόμευαν τον ρόλο των ΜΜΕ και της απήχησής τους στην κοινή γνώμη. Παράλληλα, ο παράγοντας που τροφοδότησε και ενίσχυσε τα φαινόμενα του λαϊκισμού, τόσο στην πολιτική του έκφανση όσο και σε αυτή των ΜΜΕ, είναι το υπάρχον μοντέλο άσκησης δημοσιογραφίας, αυτό που ονομάζω «περιγραφική δημοσιογραφία». Η αλλαγή του μοντέλου αυτού, μαζί με την προώθηση του κριτικού γραμματισμού στα ΜΜΕ (Media Literacy) για τους πολίτες, μπορεί να αποτελέσει τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης του λαϊκιστικού φαινομένου και της ενίσχυσης της εμπιστοσύνης της κοινής γνώμης προς τα ΜΜΕ.
– Υπάρχει διαφορετικός συνδυασμός στοιχείων λαϊκισμού μεταξύ των ταμπλόιντ (όπως αναφέρονται στον αγγλοσαξωνικό κόσμο οι λαϊκιστικές εφημερίδες) και των ποιοτικών εφημερίδων;
Σίγουρα υπάρχει, αφού η καθεμιά πρέπει να υπηρετήσει το κοινό της, που ωθεί τις μεν σε κραυγαλέους τίτλους λαϊκισμού και τις άλλες σε πιο «διακριτικό» λαϊκιστικό λόγο. Ωστόσο, η διάκριση αυτή τείνει πολλές φορές να εξαλειφθεί. Η αναπλαισίωση αυτή έχει στον πυρήνα της μια μανιχαϊστική προσέγγιση που ορίζεται από έναν υποτιθέμενο αντι-ελιτισμό και μια «αντισυστημική» δημαγωγία, έναν αντιπλουραλιστικό λαϊκισμό (Jan-Werner Müller). Οπως διαπιστώνουν και οι Akkerman and Rooduijn, είναι αποτέλεσμα κοινωνικών, οικονομικών εξελίξεων αλλά, βασικά, της κυριαρχίας του εμπορευματικού μοντέλου που ωθεί πολλές ποιοτικές εφημερίδες στο να ακολουθήσουν έναν τρόπο γραφής που πόρρω απέχει από τη δημοσιογραφική τους παράδοση. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια η «συνθήκη του μνημονίου» επιταχύνει την εξέλιξη της κατάργησης των όποιων διαφορών, καθώς ελάχιστα, παραδοσιακά κυρίως, ΜΜΕ αντιστάθηκαν στο φαινόμενο της αντιπολιτικής της μνησικακίας (Ν. Σεβαστάκης και Γ.Σταυρακάκης), που υιοθετείται ωστόσο και από μεγάλο αριθμό παραδοσιακών αλλά κυρίως νέων μέσων ενημέρωσης.
– Ποιες στρατηγικές χρησιμοποιούν οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί όταν αντιμετωπίζουν τον πολιτικό λαϊκισμό ή όταν ασκούν τη δική τους μορφή λαϊκισμού;
Αντιμετωπίζοντας το φαινόμενο, είναι προφανές ότι είτε ενεργούν ως ουδέτεροι μεταδότες του πολιτικού λαϊκισμού είτε στέκονται κριτικά απέναντί του παίρνοντας σαφείς αποστάσεις, εκτός από τις –συχνές– περιπτώσεις που θα γίνουν ενεργοί υποστηρικτές του πολιτικού λαϊκισμού, θα αναπτύξουν δηλαδή μια πρωταγωνιστική λειτουργία αναδεικνύοντας και προωθώντας τις σχετικές πολιτικές ιδέες και στρατηγικές. Η στάση αυτή, βεβαίως, είναι καθοριστικής σημασίας για την ανάδειξη του πολιτικού λαϊκισμού, καθώς τα ΜΜΕ όχι απλώς συμπλέουν αλλά αναδεικνύουν λαϊκιστικές τακτικές ως δρώντες σύμμαχοι. Μπορεί όμως και να διαφοροποιηθούν καταλαμβάνοντας μια αυτόνομη θέση, η οποία ναι μεν υιοθετεί θέσεις και απόψεις του πολιτικού λαϊκισμού, στέκεται ωστόσο κριτικά έναντι της πολιτικής ηγεσίας αμφισβητώντας το πολιτικό κατεστημένο και την «κυρίαρχη» πολιτική τάξη.
Στις περιπτώσεις αυτονόμησης των ΜΜΕ και ανάπτυξης λαϊκιστικού λόγου, ανεξάρτητα από τον αντίστοιχο πολιτικό, παρατηρούμε την έμφαση σε θέματα που κυριαρχούν ή προσφέρονται για τέτοιου είδους εκμετάλλευση, όπως είναι το μεταναστευτικό και η εγκληματικότητα. Παρατηρούμε επίσης την κυριαρχία της ενημερωδιασκέδασης (infotainment) και της δραματοποίησης, προκειμένου το περιεχόμενό τους να γίνει πιο ελκυστικό. Τέλος και ίσως σε συνδυασμό με τα προηγούμενα βλέπουμε να παίζουν τον ρόλο του εκπροσώπου του λαού, να λειτουργούν ως πλατφόρμα της φωνής της κοινής γνώμης, όπου πια ο λαϊκιστικός λόγος τους αναφέρεται και αναζητεί νομιμοποίηση στο όνομα της κοινής γνώμης, τα «συμφέροντα» της οποίας «εκφράζουν και προωθούν».
http://www.kathimerini.gr/915295/articl ... enhmerwshs
1 .
-
bizeli
- Moderator

- Δημοσιεύσεις: 9844
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
Οι δυο Γιώργηδες του τηλεοπτικού πρωινού εκπροσωπούν διαφορετικές σχολές ενημέρωσης, οπότε η επιλογή είχε ενδιαφέρον. Η συντακτική ομάδα ανταποκρίθηκε απαντώντας με μεγάλο πάθος, κάνοντας την επιλογή της.
Πριν δεις τι επιλέξαμε εμείς, ψήφισε κι εσύ:
Παπαδάκη ο Πάνος Κοκκίνης
Το παραδέχομαι, η μόνη εποχή που έβλεπα πρωινή εκπομπή ήταν όταν την έκανε η Έλενα Παπαβασιλείου στον Alpha. Τι τα θες, αυτός ο άνθρωπος είμαι. Οπότε δεν με λες ακριβώς αρμόδιο. Επίσης έχω ένα ψιλο-άγχος μην πω κάτι κακό για τον Αυτιά γιατί η μάνα μου (και οι υπόλοιπες φίλες της στο ΚΑΠΗ) τον έχουν αφίσα στο δωματιό τους, κορνίζα στο εικονοστάσι. Αν δηλαδή τους εκτυπώσει κανείς το κείμενο και το μάθουν, πάνε οι χωριάτικες πίττες που μου φτιάχνουν. Ωστόσο, επειδή η σύνταξη είναι κάτι που ποτέ δεν θα πάρω, αυτομάτως παύει να με αφορά το 50% της θεματολογίας του. Άσε που ο Παπαδάκης μου θυμίζει έντονα ένα θείο της μάνας μου που πολύ συμπαθώ. Μου είναι πιο οικεία φιγούρα. Ελληνάρας. Κομπλέ με τσαχπίνικο μουστάκι. Δικός μου άνθρωπος. Ή έστω ο συγγενής που μου είναι αρκετά μη αντιπαθής ώστε, όταν τον πετυχαίνω σε καμία γιορτή, να κουνάω συγκαταβατικά το κεφάλι ενώ κάνω πως τον ακούω.
Παπαδάκη ο Μάνος Μίχαλος
Εντάξει, αμφότεροι με έχουν κουράσει και νιώθω ότι η ελληνική τηλεόραση έχει το πιο κλισέ πρωινό ξεκίνημα στον πλανήτη, αλλά δεν θα δυσκολευτώ να διαλέξω. Ο Αυτιάς είναι ένα από τα τηλεοπτικά πρόσωπα που με κάνουν να θέλω να σπάσω την τηλεόραση, να τη διαλύσω pixel προς pixel και να την πετάξω από το παράθυρο. Θεωρώ το λαϊκισμό την εσχάτη πράξη προς επίτευξη της δημοφιλίας, αλλά με ενοχλεί ακόμη περισσότερο ο δήθεν λαϊκισμός. Ο Αυτιασμός. Από την άλλη ο Παπαδάκης αντιλαμβάνομαι ότι έχει μια ιστορία στην τηλεόραση, με τα πάνω της και τα κάτω της, με μουστάκι ή χωρίς, με αυτές τις διαρκείς κραυγές προς το σκηνοθέτη, τον αρχισυντάκτη, τον παραγωγό και δεν ξέρω γω ποιόν άλλον του κάνει τη ζωή και την εκπομπή δύσκολη. Όμως, ο Παπαδάκης είχε μία από τις πιο διάσημες εκπομπές στις απαρχές της ιδιωτικής τηλεόρασης, το όνομα της οποίας έγινε μέχρι και τίτλος τραγουδιού του Βουρλιώτη. Βέβαια το "Καλημέρα Ελλάδα" δεν υπάρχει πια, γιατί δεν έχει καμία εφαρμογή στην πραγματικότητα. Το Καληνύχτα Ελλάδα είναι πολύ πιο ταιριαστό, ίσως και για αυτό ούτε ο Παπαδάκης μου ταιριάζει στο τηλεκοντρόλ μου πλέον.
Παπαδάκη ο Ηλίας Αναστασιάδης
Δεν αντέχεται ο Γιώργος Αυτιάς. Δεν είναι ότι δεν έχω προσπαθήσει να τον ακολουθήσω. Έχω προσπαθήσει. Δηλαδή έχω μείνει σπίτι με πυρετό και μοναδική παρέα την τηλεόραση και μοναδική επιλογή στην τηλεόραση τον Γιώργο Αυτιά. Συγγνώμη, αλλά δεν αντέχεται. Η περίφημη συνέντευξη με τον Μεγαλέξανδρο Παναγιώτη Ψωμιάδη είναι η καλύτερη απόδειξη για το ότι ο Αυτιάς δεν είναι μόνο υπερβολικά 'ψιλιασμένος', αλλά και κάμποσο creepy. Και καλός σκηνοθέτης, να του το δώσουμε αυτό. Για τον Παπαδάκη, δεν έχω να αφήσω πολλά σε αυτό το δίλημμα. Η επιλογή του είναι μονόδρομος. Η μορφή του είναι συνώνυμο με όλα τα πρωινά που ξύπνησα μια ώρα πριν το κουδούνι και παρίστανα τον άρρωστο στη μάνα μου για να γλιτώσω το διαγώνισμα της πρώτης ώρας. Κάθε φορά που με πίστευε, έβλεπα Παπαδάκη. Με τη χαρά του 'εξαπάτησα κάποιον και δεν πήγα σχολείο', μπορεί να έβλεπα μέχρι και Αυτιά, δεν ξέρω.
Παπαδάκη ο Γρηγόρης Μπάτης
Η κατάντια της ελληνικής τηλεόρασης από το πρωί φαίνεται. Ουδείς αμφισβητεί τη διαδρομή του Γιώργου Παπαδάκη όλα αυτά τα χρόνια και για να καταφέρει μετά από 20 και πλέον έτη να παραμένει στο τιμόνι της πρωινής ενημέρωσης του ΑΝΤ1 σίγουρα κάτι κάνει καλά. Κάτι που βέβαια εγώ δεν βλέπω ή δεν θέλω να δω. Συμπαθάτε με, αλλά δεν μπορώ να παρακολουθώ κάθε πρωί τον ίδιο άνθρωπο απ' όταν τα χρόνια μου είχαν μονοψήφιο αριθμό μέχρι και τώρα στα 30. Κουράστηκα, βαρέθηκα, έπληξα. Επειδή όμως το "ναι, ναι, ναι" σε κάθε φράση ενός συνομιλητή, η θεατρινίστικη συμπαράσταση-κατανόηση σε κάθε αγανακτισμένο πολίτη και η ανανέωση της πρόσκλησης για την επόμενη εκπομπή σε κάθε καλεσμένο, μου είναι τρομερά αφόρητα, όπως και η γενικότερη λαϊκίστικη συμπεριφορά του Γιώργου Αυτιά, θα ψηφίσω Παπαδάκη. Ο Αυτιάς είναι ο λόγος που αγόρασα ακουστικά στη δουλειά, έχοντας από πίσω μου τις ανοιχτές τηλεοράσεις του News247. Ο Αυτιάς είναι ο δήθεν προστάτης κάθε ηλικιωμένης και οποιουδήποτε κατατρεγμένου δίνοντας του 5-10 λεπτά δημοσιότητας στο βωμό της ακροαματικότητας και τον πετά έξω απ' την πόρτα. Ο Αυτιάς, την ίδια στιγμή που θα βροντοφωνάξει για τις αδικίες κατά των προλετάριων, ταυτόχρονα θα μιλήσει για την καλή μας την κυβέρνηση. Όποια κι αν είναι αυτή. Είναι ο άνθρωπος που θέλει να τα 'χει με όλους καλά. Κι αυτό δεν γίνεται. Πρακτικά δεν γίνεται. Έρχεται πάντα μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Προτείνω να αφήσουμε μια και καλή πίσω μας την ελληνική τηλεόραση και δη τέτοιου είδους ενημέρωση. Του πεζοδρομίου και του Κολωνακίου.
Γιώργο Παπαδάκη ο Μάνος Χωριανόπουλος
-"Γιατί τρέχετε;"
-"Για να πάω στη δουλειά μου"
Χρόνια πριν, ενώ έβλεπα Παπαδάκη, είδα ξαφνικά το συγχωρεμένο το νονό μου στην κάμερα σε ένα ρεπορτάζ, που κατέγραφε όλους τους βιαστικούς στην Αθήνα! Από τότε είχα μια συμπάθεια στο "Καλημέρα Ελλάδα", και στον παρουσιαστή, ο οποίος για χρόνια είναι κυρίαρχος στη συγκεκριμένη ζώνη.
Μπορεί πια να μου φαίνεται παρωχημένος και το "όχι, όχι" να είναι η γελοία υπόκρουση στο θλιβερό περιστατικό του ξυλοδαρμού της Κανέλλη, από τον Κασιδιάρη, ωστόσο δεν μπορώ να τον βάλω καν στη ζυγαριά με τον Γιώργο Αυτιά. Ο λαϊκισμός, η "γριούλα", ο πόνος, που γίνεται νουμεράκια, η δουλικότητα απέναντι σε κάθε (δήθεν) πρωτοκλασάτο πολιτικό και η ψευτομαγκιά απέναντι στους λιγότερο ισχυρούς, μου προκαλεί απέχθεια.
Παπαδάκη ο Χρήστος Χατζηιωάννου
Πάντα είχα την αίσθηση ότι ο Αυτιάς τη βαριέται τη δουλειά του. Ότι την κάνει βαριεστημένα όσο και αν ανέβαζε τους τόνους, όσο κι αν σε μερικές στιγμές ήταν έτοιμος να λυγίσει συναισθηματικά από την πίεση των όσων συνέβαιναν γύρω του. Ο Παπαδάκης ήταν πάντα άλλη περίπτωση. Νιώθω ότι την πονάει τη δουλειά του. Ότι νιώθει περισσότερο σπίτι του το στούντιο των γυρισμάτων και τον ΑΝΤ1 απ' ό,τι νιώθει το πραγματικό του σπίτι. Ο Αυτιάς είναι ίσως πιο επαγγελματίας από αυτή την άποψη και ίσως το δικό του πρότυπο να είναι πιο σωστό αν θες να βγάλεις χρήματα και να ανελιχθείς. Ο Παπαδάκης όμως είναι σημαία ενός καναλιού. Είναι εκείνος που θα έμενε στην ομάδα να δώσει τον αγώνα ακόμα κι αν θα έχαναν με 50 στο κεφάλι.Είναι ο Γκούμας και ο Αλβέρτης μαζί.
Γιώργο Αυτιά ο Στέλιος Αρτεμάκης
Αυτιά ψηφίζω ξεκάθαρα. Τις εκπομπές τους, τις έχω δει λίγο λιγότερο από τις εκπομπές του Παπαδάκη. Που, εδώ που τα λέμε, θέλεις τεράστια έντερα και στομάχια για να τις κάνεις με επιτυχία. Δεν μου αρέσουν αλλά αναγνωρίζω το δύσκολο έργο τους να φέρουν ένα αποτέλεσμα. Γι' αυτό, ίσως, περνάνε προς τα έξω την εικόνα των γραφικών (εκπομπών). Μπορώ, όμως, να καταθέσω το εξής: Μια φορά που ο Ευαγγελάτος έλειπε και έκανε την εκπομπή του ο Μάλλης, είχε καλεσμένο τον Αυτιά. Απάλλαγμένος από το άγχος της δικής του εκπομπής, αυτός ο Αυτιάς ήταν ένας άλλος Αυτιάς. Προσγειωμένος, σοβαρός, χωρίς τις μανιέρες και πάνω από όλα με άποψη. Πρώτη φορά είδα στην τηλεόραση αντικειμενική άποψη για τα οικονομικά της κρίσης απαλαγμένη από την σκοπιμότητα ή τη διαπλοκή. Ο άνθρωπος ήρεμα, χωρίς να κραυγάζει, χωρίς να λαϊκίζει έλεγε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Γι' αυτό ψηφίζω Αυτιά και ελπίζω μια μέρα να δω και τον Παπαδάκη να κάνει το ίδιο. Και τότε να εκτυπώσω αυτή την παράγραφο και να την φάω.
Τον (κρυμμένο αδερφό του Σέρα Φερέρ) Γιώργο Παπαδάκη ο Δημήτρης Κουπριτζιώτης
Πρωινές ενημερωτικές εκπομπές δεν έχω δει ποτέ στην ζωή μου. Μην λέω ψέμματα. Πριν πάω σχολείο περίμενα πάντα πρώτα να δω τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών και μετά έφευγα. Όπως καταλαβαίνεις δεν έχω ιδιαίτερη τριβή και με τους δύο. Η΄ μάλλον έχω και από εκεί θα τους κρίνω. Έχω από τα χιουμοριστικά βίντεο που δείχνουν οι υπόλοιπες εκπομπές τέτοιου είδους. Και εδώ πραγματικά το δίλημμα γίνεται γιγάντιο. Γίνεται χειρότερο από το μπούστο ή οπίσθια. Από την μια ο Αυτιάς που μιλάει με το βίντεο δύο συνεχόμενες μέρες (βλέπε παραπάνω βίντεο Ηλία Αναστασιάδη) και από την άλλη ο Γιώργος ο οποίος κάνει σαρδάμ με σοβαρό ύφος, τον κάνουν σαρδάμ, ξέρει τα γνωμικά της παρέας και κρατιέται να μην γελάσει και τον πιάνει κόψιμο στον αέρα. Ειδικά για το τρίτο Γιώργο είσαι μέσα στην καρδιά μου. Άσε που μοιάζεις και με τον Σέρα Φερέρ που τον είχα μεγάλη συμπάθεια. Τον προπονητή της ΑΕΚ ντε.
Γιώργο Παπαδάκη ο Θέμης Καίσαρης
Μία απ'τις θεωρίες μου λέει πως όσο πιο καλός είναι κάποιος με την/μπροστά στην κάμερα, τόσο πιο προβληματικός είναι. Αν για χρόνια απευθύνεσαι σ'έναν φακό και του συμπεριφέρεσαι σαν να είναι άνθρωπος, τότε τα προβλήματά σου είναι πάρα πολλά. Παπαδάκης και Αυτιάς είναι δύο απ'τα πρόσωπα αυτής της κατηγορίας.
Ο πρώτος είναι ο θείος/γείτονας που έχουμε όλοι. Δεν αντέχεται, αλλά μια-δυο φορές τον χρόνο θες να τον δεις. Επίσης είναι αυτός που μετατρέπει σε εκπομπή κάθε διαδρομή πλοίου ή τρένου, αγορεύοντας στο πρόθυμο ή μη ακροατήριο γύρω του.
Ο Αυτιάς είναι πράγματα πολύ χειρότερα. Είναι ο συμμαθητής/συνάδελφος/συμπαίκτης που όλοι είχαμε και όλοι θέλαμε να σκοτώσουμε. Αν τη συνέντευξη στο βίντεο του Ψωμιάδη την είχε κάνει σε άλλη χώρα, έξω απ'την πόρτα του στούντιο θα έπαιζαν ξύλο οι ψυχίατροι για το ποιος θα τον αναλάβει. Και ανεξαρτήτως της πορείας της ψυχικής του υγείας, είναι σίγουρο πως δεν θα έκανε ξανά τηλεόραση. Είναι ο άνθρωπος με τον πιο χυδαίο πρώτο πληθυντικό, μετά απ' αυτόν του Λαζόπουλου. Ο Λάκης έχει το "κυρία μου, εμείς", ο Αυτιάς έχει χιλιάδες πρώτους πληθυντικούς για να πείσει αυτούς που τον βλέπουν που είναι ίδιος μ' αυτούς.
Κι από τότε που απέκτησε αυτό το ασπράδι στη φράτζα, είναι σαν τον μικρό ανηψιό της Παναγιωταρέας.
Οδηγούμαι αναγκαστικά στον Παπαδάκη. Αν τον πετύχαινα στο πλοίο της γραμμής, μπορεί και να καθόμουν 15 λεπτά να ακούσω τι λέει μέχρι να αλλάξω θέση. Αν πετύχαινα τον Αυτιά, θα τον φανταζόμουν δεμένο πισθάγκωνα, έτοιμο να βουτήξει στη θάλασσα.
https://www.oneman.gr/keimena/diabasma/ ... 22443.html
Πριν δεις τι επιλέξαμε εμείς, ψήφισε κι εσύ:
Παπαδάκη ο Πάνος Κοκκίνης
Το παραδέχομαι, η μόνη εποχή που έβλεπα πρωινή εκπομπή ήταν όταν την έκανε η Έλενα Παπαβασιλείου στον Alpha. Τι τα θες, αυτός ο άνθρωπος είμαι. Οπότε δεν με λες ακριβώς αρμόδιο. Επίσης έχω ένα ψιλο-άγχος μην πω κάτι κακό για τον Αυτιά γιατί η μάνα μου (και οι υπόλοιπες φίλες της στο ΚΑΠΗ) τον έχουν αφίσα στο δωματιό τους, κορνίζα στο εικονοστάσι. Αν δηλαδή τους εκτυπώσει κανείς το κείμενο και το μάθουν, πάνε οι χωριάτικες πίττες που μου φτιάχνουν. Ωστόσο, επειδή η σύνταξη είναι κάτι που ποτέ δεν θα πάρω, αυτομάτως παύει να με αφορά το 50% της θεματολογίας του. Άσε που ο Παπαδάκης μου θυμίζει έντονα ένα θείο της μάνας μου που πολύ συμπαθώ. Μου είναι πιο οικεία φιγούρα. Ελληνάρας. Κομπλέ με τσαχπίνικο μουστάκι. Δικός μου άνθρωπος. Ή έστω ο συγγενής που μου είναι αρκετά μη αντιπαθής ώστε, όταν τον πετυχαίνω σε καμία γιορτή, να κουνάω συγκαταβατικά το κεφάλι ενώ κάνω πως τον ακούω.
Παπαδάκη ο Μάνος Μίχαλος
Εντάξει, αμφότεροι με έχουν κουράσει και νιώθω ότι η ελληνική τηλεόραση έχει το πιο κλισέ πρωινό ξεκίνημα στον πλανήτη, αλλά δεν θα δυσκολευτώ να διαλέξω. Ο Αυτιάς είναι ένα από τα τηλεοπτικά πρόσωπα που με κάνουν να θέλω να σπάσω την τηλεόραση, να τη διαλύσω pixel προς pixel και να την πετάξω από το παράθυρο. Θεωρώ το λαϊκισμό την εσχάτη πράξη προς επίτευξη της δημοφιλίας, αλλά με ενοχλεί ακόμη περισσότερο ο δήθεν λαϊκισμός. Ο Αυτιασμός. Από την άλλη ο Παπαδάκης αντιλαμβάνομαι ότι έχει μια ιστορία στην τηλεόραση, με τα πάνω της και τα κάτω της, με μουστάκι ή χωρίς, με αυτές τις διαρκείς κραυγές προς το σκηνοθέτη, τον αρχισυντάκτη, τον παραγωγό και δεν ξέρω γω ποιόν άλλον του κάνει τη ζωή και την εκπομπή δύσκολη. Όμως, ο Παπαδάκης είχε μία από τις πιο διάσημες εκπομπές στις απαρχές της ιδιωτικής τηλεόρασης, το όνομα της οποίας έγινε μέχρι και τίτλος τραγουδιού του Βουρλιώτη. Βέβαια το "Καλημέρα Ελλάδα" δεν υπάρχει πια, γιατί δεν έχει καμία εφαρμογή στην πραγματικότητα. Το Καληνύχτα Ελλάδα είναι πολύ πιο ταιριαστό, ίσως και για αυτό ούτε ο Παπαδάκης μου ταιριάζει στο τηλεκοντρόλ μου πλέον.
Παπαδάκη ο Ηλίας Αναστασιάδης
Δεν αντέχεται ο Γιώργος Αυτιάς. Δεν είναι ότι δεν έχω προσπαθήσει να τον ακολουθήσω. Έχω προσπαθήσει. Δηλαδή έχω μείνει σπίτι με πυρετό και μοναδική παρέα την τηλεόραση και μοναδική επιλογή στην τηλεόραση τον Γιώργο Αυτιά. Συγγνώμη, αλλά δεν αντέχεται. Η περίφημη συνέντευξη με τον Μεγαλέξανδρο Παναγιώτη Ψωμιάδη είναι η καλύτερη απόδειξη για το ότι ο Αυτιάς δεν είναι μόνο υπερβολικά 'ψιλιασμένος', αλλά και κάμποσο creepy. Και καλός σκηνοθέτης, να του το δώσουμε αυτό. Για τον Παπαδάκη, δεν έχω να αφήσω πολλά σε αυτό το δίλημμα. Η επιλογή του είναι μονόδρομος. Η μορφή του είναι συνώνυμο με όλα τα πρωινά που ξύπνησα μια ώρα πριν το κουδούνι και παρίστανα τον άρρωστο στη μάνα μου για να γλιτώσω το διαγώνισμα της πρώτης ώρας. Κάθε φορά που με πίστευε, έβλεπα Παπαδάκη. Με τη χαρά του 'εξαπάτησα κάποιον και δεν πήγα σχολείο', μπορεί να έβλεπα μέχρι και Αυτιά, δεν ξέρω.
Παπαδάκη ο Γρηγόρης Μπάτης
Η κατάντια της ελληνικής τηλεόρασης από το πρωί φαίνεται. Ουδείς αμφισβητεί τη διαδρομή του Γιώργου Παπαδάκη όλα αυτά τα χρόνια και για να καταφέρει μετά από 20 και πλέον έτη να παραμένει στο τιμόνι της πρωινής ενημέρωσης του ΑΝΤ1 σίγουρα κάτι κάνει καλά. Κάτι που βέβαια εγώ δεν βλέπω ή δεν θέλω να δω. Συμπαθάτε με, αλλά δεν μπορώ να παρακολουθώ κάθε πρωί τον ίδιο άνθρωπο απ' όταν τα χρόνια μου είχαν μονοψήφιο αριθμό μέχρι και τώρα στα 30. Κουράστηκα, βαρέθηκα, έπληξα. Επειδή όμως το "ναι, ναι, ναι" σε κάθε φράση ενός συνομιλητή, η θεατρινίστικη συμπαράσταση-κατανόηση σε κάθε αγανακτισμένο πολίτη και η ανανέωση της πρόσκλησης για την επόμενη εκπομπή σε κάθε καλεσμένο, μου είναι τρομερά αφόρητα, όπως και η γενικότερη λαϊκίστικη συμπεριφορά του Γιώργου Αυτιά, θα ψηφίσω Παπαδάκη. Ο Αυτιάς είναι ο λόγος που αγόρασα ακουστικά στη δουλειά, έχοντας από πίσω μου τις ανοιχτές τηλεοράσεις του News247. Ο Αυτιάς είναι ο δήθεν προστάτης κάθε ηλικιωμένης και οποιουδήποτε κατατρεγμένου δίνοντας του 5-10 λεπτά δημοσιότητας στο βωμό της ακροαματικότητας και τον πετά έξω απ' την πόρτα. Ο Αυτιάς, την ίδια στιγμή που θα βροντοφωνάξει για τις αδικίες κατά των προλετάριων, ταυτόχρονα θα μιλήσει για την καλή μας την κυβέρνηση. Όποια κι αν είναι αυτή. Είναι ο άνθρωπος που θέλει να τα 'χει με όλους καλά. Κι αυτό δεν γίνεται. Πρακτικά δεν γίνεται. Έρχεται πάντα μια στιγμή στη ζωή που πρέπει να αποφασίσεις, με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Προτείνω να αφήσουμε μια και καλή πίσω μας την ελληνική τηλεόραση και δη τέτοιου είδους ενημέρωση. Του πεζοδρομίου και του Κολωνακίου.
Γιώργο Παπαδάκη ο Μάνος Χωριανόπουλος
-"Γιατί τρέχετε;"
-"Για να πάω στη δουλειά μου"
Χρόνια πριν, ενώ έβλεπα Παπαδάκη, είδα ξαφνικά το συγχωρεμένο το νονό μου στην κάμερα σε ένα ρεπορτάζ, που κατέγραφε όλους τους βιαστικούς στην Αθήνα! Από τότε είχα μια συμπάθεια στο "Καλημέρα Ελλάδα", και στον παρουσιαστή, ο οποίος για χρόνια είναι κυρίαρχος στη συγκεκριμένη ζώνη.
Μπορεί πια να μου φαίνεται παρωχημένος και το "όχι, όχι" να είναι η γελοία υπόκρουση στο θλιβερό περιστατικό του ξυλοδαρμού της Κανέλλη, από τον Κασιδιάρη, ωστόσο δεν μπορώ να τον βάλω καν στη ζυγαριά με τον Γιώργο Αυτιά. Ο λαϊκισμός, η "γριούλα", ο πόνος, που γίνεται νουμεράκια, η δουλικότητα απέναντι σε κάθε (δήθεν) πρωτοκλασάτο πολιτικό και η ψευτομαγκιά απέναντι στους λιγότερο ισχυρούς, μου προκαλεί απέχθεια.
Παπαδάκη ο Χρήστος Χατζηιωάννου
Πάντα είχα την αίσθηση ότι ο Αυτιάς τη βαριέται τη δουλειά του. Ότι την κάνει βαριεστημένα όσο και αν ανέβαζε τους τόνους, όσο κι αν σε μερικές στιγμές ήταν έτοιμος να λυγίσει συναισθηματικά από την πίεση των όσων συνέβαιναν γύρω του. Ο Παπαδάκης ήταν πάντα άλλη περίπτωση. Νιώθω ότι την πονάει τη δουλειά του. Ότι νιώθει περισσότερο σπίτι του το στούντιο των γυρισμάτων και τον ΑΝΤ1 απ' ό,τι νιώθει το πραγματικό του σπίτι. Ο Αυτιάς είναι ίσως πιο επαγγελματίας από αυτή την άποψη και ίσως το δικό του πρότυπο να είναι πιο σωστό αν θες να βγάλεις χρήματα και να ανελιχθείς. Ο Παπαδάκης όμως είναι σημαία ενός καναλιού. Είναι εκείνος που θα έμενε στην ομάδα να δώσει τον αγώνα ακόμα κι αν θα έχαναν με 50 στο κεφάλι.Είναι ο Γκούμας και ο Αλβέρτης μαζί.
Γιώργο Αυτιά ο Στέλιος Αρτεμάκης
Αυτιά ψηφίζω ξεκάθαρα. Τις εκπομπές τους, τις έχω δει λίγο λιγότερο από τις εκπομπές του Παπαδάκη. Που, εδώ που τα λέμε, θέλεις τεράστια έντερα και στομάχια για να τις κάνεις με επιτυχία. Δεν μου αρέσουν αλλά αναγνωρίζω το δύσκολο έργο τους να φέρουν ένα αποτέλεσμα. Γι' αυτό, ίσως, περνάνε προς τα έξω την εικόνα των γραφικών (εκπομπών). Μπορώ, όμως, να καταθέσω το εξής: Μια φορά που ο Ευαγγελάτος έλειπε και έκανε την εκπομπή του ο Μάλλης, είχε καλεσμένο τον Αυτιά. Απάλλαγμένος από το άγχος της δικής του εκπομπής, αυτός ο Αυτιάς ήταν ένας άλλος Αυτιάς. Προσγειωμένος, σοβαρός, χωρίς τις μανιέρες και πάνω από όλα με άποψη. Πρώτη φορά είδα στην τηλεόραση αντικειμενική άποψη για τα οικονομικά της κρίσης απαλαγμένη από την σκοπιμότητα ή τη διαπλοκή. Ο άνθρωπος ήρεμα, χωρίς να κραυγάζει, χωρίς να λαϊκίζει έλεγε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Γι' αυτό ψηφίζω Αυτιά και ελπίζω μια μέρα να δω και τον Παπαδάκη να κάνει το ίδιο. Και τότε να εκτυπώσω αυτή την παράγραφο και να την φάω.
Τον (κρυμμένο αδερφό του Σέρα Φερέρ) Γιώργο Παπαδάκη ο Δημήτρης Κουπριτζιώτης
Πρωινές ενημερωτικές εκπομπές δεν έχω δει ποτέ στην ζωή μου. Μην λέω ψέμματα. Πριν πάω σχολείο περίμενα πάντα πρώτα να δω τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών και μετά έφευγα. Όπως καταλαβαίνεις δεν έχω ιδιαίτερη τριβή και με τους δύο. Η΄ μάλλον έχω και από εκεί θα τους κρίνω. Έχω από τα χιουμοριστικά βίντεο που δείχνουν οι υπόλοιπες εκπομπές τέτοιου είδους. Και εδώ πραγματικά το δίλημμα γίνεται γιγάντιο. Γίνεται χειρότερο από το μπούστο ή οπίσθια. Από την μια ο Αυτιάς που μιλάει με το βίντεο δύο συνεχόμενες μέρες (βλέπε παραπάνω βίντεο Ηλία Αναστασιάδη) και από την άλλη ο Γιώργος ο οποίος κάνει σαρδάμ με σοβαρό ύφος, τον κάνουν σαρδάμ, ξέρει τα γνωμικά της παρέας και κρατιέται να μην γελάσει και τον πιάνει κόψιμο στον αέρα. Ειδικά για το τρίτο Γιώργο είσαι μέσα στην καρδιά μου. Άσε που μοιάζεις και με τον Σέρα Φερέρ που τον είχα μεγάλη συμπάθεια. Τον προπονητή της ΑΕΚ ντε.
Γιώργο Παπαδάκη ο Θέμης Καίσαρης
Μία απ'τις θεωρίες μου λέει πως όσο πιο καλός είναι κάποιος με την/μπροστά στην κάμερα, τόσο πιο προβληματικός είναι. Αν για χρόνια απευθύνεσαι σ'έναν φακό και του συμπεριφέρεσαι σαν να είναι άνθρωπος, τότε τα προβλήματά σου είναι πάρα πολλά. Παπαδάκης και Αυτιάς είναι δύο απ'τα πρόσωπα αυτής της κατηγορίας.
Ο πρώτος είναι ο θείος/γείτονας που έχουμε όλοι. Δεν αντέχεται, αλλά μια-δυο φορές τον χρόνο θες να τον δεις. Επίσης είναι αυτός που μετατρέπει σε εκπομπή κάθε διαδρομή πλοίου ή τρένου, αγορεύοντας στο πρόθυμο ή μη ακροατήριο γύρω του.
Ο Αυτιάς είναι πράγματα πολύ χειρότερα. Είναι ο συμμαθητής/συνάδελφος/συμπαίκτης που όλοι είχαμε και όλοι θέλαμε να σκοτώσουμε. Αν τη συνέντευξη στο βίντεο του Ψωμιάδη την είχε κάνει σε άλλη χώρα, έξω απ'την πόρτα του στούντιο θα έπαιζαν ξύλο οι ψυχίατροι για το ποιος θα τον αναλάβει. Και ανεξαρτήτως της πορείας της ψυχικής του υγείας, είναι σίγουρο πως δεν θα έκανε ξανά τηλεόραση. Είναι ο άνθρωπος με τον πιο χυδαίο πρώτο πληθυντικό, μετά απ' αυτόν του Λαζόπουλου. Ο Λάκης έχει το "κυρία μου, εμείς", ο Αυτιάς έχει χιλιάδες πρώτους πληθυντικούς για να πείσει αυτούς που τον βλέπουν που είναι ίδιος μ' αυτούς.
Κι από τότε που απέκτησε αυτό το ασπράδι στη φράτζα, είναι σαν τον μικρό ανηψιό της Παναγιωταρέας.
Οδηγούμαι αναγκαστικά στον Παπαδάκη. Αν τον πετύχαινα στο πλοίο της γραμμής, μπορεί και να καθόμουν 15 λεπτά να ακούσω τι λέει μέχρι να αλλάξω θέση. Αν πετύχαινα τον Αυτιά, θα τον φανταζόμουν δεμένο πισθάγκωνα, έτοιμο να βουτήξει στη θάλασσα.
https://www.oneman.gr/keimena/diabasma/ ... 22443.html
0 .
-
bizeli
- Moderator

- Δημοσιεύσεις: 9844
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
Το περασμένο Σάββατο, ο Γιώργης ο Αυτιάς, πήρε τ’ άρματά του και κατακεραύνωσε τον Ερντογάν.
«Έτοιμος ήμουν», είπε, «να πάω στο προεδρικό μέγαρο, αλλά με συγκράτησε η γυναίκα μου. Θα έτρωγε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι ο Ερντογάν που θα με θυμόταν μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Ύστερα θα του έλεγα: Ποιος είσαι εσύ ρε που έρχεσαι και μας αναστατώνεις; Αϊ πήγαινε στο καλό, καλέ μου άνθρωπε, έχουμε τα βάσανά μας, έχουμε κι εσένα… Με αντρική βαριά φωνή θα του τα έλεγα, να νιώσει το φόβο μου».
Μετά από αυτή τη μέγιστη πράξη του Αυτιά, μπορούμε τώρα να εξηγήσουμε για ποιον λόγο ο Ερντογάν παρουσιάστηκε πιο φειδωλός και με χαμηλότερους τόνους κατά τη δεύτερη ημέρα της επίσκεψής του. Θα φοβήθηκε πρωτίστως τη βαριά αντρική φωνή του Αυτιά και δευτερευόντως μη τυχόν φάει κάποιο χαστούκι από το στιβαρό χέρι του πληγωμένου Ελληναρά.
Άλλωστε, ο Αυτιάς δεν είναι ένας απλός δημοσιογράφος μα ένα πυρηνικό όπλο που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει. Επιλαμβάνεται αιτημάτων – όρα ρουσφέτια-, βρίσκει κρεβάτια στις εντατικές, υπολογίζει συνταξούλες κι επιδοματάκια, αναδεικνύει πολιτικά αστέρια κι αποτελεί τον τρόμο και τον φόβο κάθε λογικού κι ορθολογιστή πολιτικού ή δημόσιου λειτουργού.
Η αλήθεια είναι, για να σοβαρευτούμε, ότι παράγινε αυτή η ιστορία με τον εθνικολαϊκισμό καθημερινών πρωινών –δήθεν ενημερωτικών- εκπομπών της τηλεόρασης καθώς κι αντίστοιχων του Σαββατοκύριακου. Όμως, οφείλουμε να πούμε ότι δεν φταίει ο Αυτιάς κι ο κάθε Αυτιάς επειδή νομίζει ότι κυβερνά αυτόν τον τόπο, αλλά όσοι του δίνουν βήμα εδώ και χρόνια για να λέει αηδίες και να καθοδηγεί με τον υπέρτατο λαϊκισμό του την κοινωνία.
Ειδικά αυτή η εκπομπή του Γιώργου Αυτιά, είναι πια εξόχως θλιβερή. Όταν κάποιος απευθύνεται στο συναίσθημα των ανθρώπων κι όχι στη λογική τους, όταν «παίζει» μπάλα στο γήπεδο της άγνοιάς τους, λαϊκίζει ασυστόλως.
Με προσκεκλημένους κάθε καρυδιάς καρύδι –συνήθως του κρατισμού και του παρασιτικού συνδικαλισμού- που τρέφονται και θεριεύουν μέσω της φτώχιας και της δυστυχίας, κατακεραυνώνοντας τους πάντες και τα πάντα.
Με κυρίαρχη λογική την είσπραξη της συνταξούλας και του επιδόματος (κάθε επιδόματος, ακόμη και προσέλευσης στην εργασία) είναι σαν ν’ απευθύνεται σε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Κι ως γνωστόν, όλα γίνονται στο όνομα του λαού. Επειδή ο λαϊκισμός οικειοποιείται τον λαό. Και τελικά καθίσταται διαρκής απειλή για την ίδια τη δημοκρατία.
Ας μη ξεχνάμε ότι ο Βαρουφάκης που τόσα δεινά προκάλεσε στον τόπο, είχε μόνιμο στασίδι στην εκπομπή του (και σε άλλων πρόθυμων φυσικά), όπως και όλοι αυτοί οι εθνολαϊκιστές Αριστεροδέξιοι που τώρα κυβερνούν τον τόπο.
Και κάτι τελευταίο:
Θερμή ικεσία στη σύζυγό του: Μη το ξανακάνεις. Μη τον συγκρατήσεις άλλη φορά. Άφησέ τον να ζωστεί τ’ άρματα και με βαριά αντρική φωνή να δείξει τι σημαίνει Ελληναράς στους Τουρκαλάδες…
Τον Ερντογάν και την κυρά Ερντογάνενα…
https://emvolos.gr/o-laikismos-echi-ki- ... aropoulos/
«Έτοιμος ήμουν», είπε, «να πάω στο προεδρικό μέγαρο, αλλά με συγκράτησε η γυναίκα μου. Θα έτρωγε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι ο Ερντογάν που θα με θυμόταν μέχρι τα βαθιά γεράματά του. Ύστερα θα του έλεγα: Ποιος είσαι εσύ ρε που έρχεσαι και μας αναστατώνεις; Αϊ πήγαινε στο καλό, καλέ μου άνθρωπε, έχουμε τα βάσανά μας, έχουμε κι εσένα… Με αντρική βαριά φωνή θα του τα έλεγα, να νιώσει το φόβο μου».
Μετά από αυτή τη μέγιστη πράξη του Αυτιά, μπορούμε τώρα να εξηγήσουμε για ποιον λόγο ο Ερντογάν παρουσιάστηκε πιο φειδωλός και με χαμηλότερους τόνους κατά τη δεύτερη ημέρα της επίσκεψής του. Θα φοβήθηκε πρωτίστως τη βαριά αντρική φωνή του Αυτιά και δευτερευόντως μη τυχόν φάει κάποιο χαστούκι από το στιβαρό χέρι του πληγωμένου Ελληναρά.
Άλλωστε, ο Αυτιάς δεν είναι ένας απλός δημοσιογράφος μα ένα πυρηνικό όπλο που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει. Επιλαμβάνεται αιτημάτων – όρα ρουσφέτια-, βρίσκει κρεβάτια στις εντατικές, υπολογίζει συνταξούλες κι επιδοματάκια, αναδεικνύει πολιτικά αστέρια κι αποτελεί τον τρόμο και τον φόβο κάθε λογικού κι ορθολογιστή πολιτικού ή δημόσιου λειτουργού.
Η αλήθεια είναι, για να σοβαρευτούμε, ότι παράγινε αυτή η ιστορία με τον εθνικολαϊκισμό καθημερινών πρωινών –δήθεν ενημερωτικών- εκπομπών της τηλεόρασης καθώς κι αντίστοιχων του Σαββατοκύριακου. Όμως, οφείλουμε να πούμε ότι δεν φταίει ο Αυτιάς κι ο κάθε Αυτιάς επειδή νομίζει ότι κυβερνά αυτόν τον τόπο, αλλά όσοι του δίνουν βήμα εδώ και χρόνια για να λέει αηδίες και να καθοδηγεί με τον υπέρτατο λαϊκισμό του την κοινωνία.
Ειδικά αυτή η εκπομπή του Γιώργου Αυτιά, είναι πια εξόχως θλιβερή. Όταν κάποιος απευθύνεται στο συναίσθημα των ανθρώπων κι όχι στη λογική τους, όταν «παίζει» μπάλα στο γήπεδο της άγνοιάς τους, λαϊκίζει ασυστόλως.
Με προσκεκλημένους κάθε καρυδιάς καρύδι –συνήθως του κρατισμού και του παρασιτικού συνδικαλισμού- που τρέφονται και θεριεύουν μέσω της φτώχιας και της δυστυχίας, κατακεραυνώνοντας τους πάντες και τα πάντα.
Με κυρίαρχη λογική την είσπραξη της συνταξούλας και του επιδόματος (κάθε επιδόματος, ακόμη και προσέλευσης στην εργασία) είναι σαν ν’ απευθύνεται σε ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Κι ως γνωστόν, όλα γίνονται στο όνομα του λαού. Επειδή ο λαϊκισμός οικειοποιείται τον λαό. Και τελικά καθίσταται διαρκής απειλή για την ίδια τη δημοκρατία.
Ας μη ξεχνάμε ότι ο Βαρουφάκης που τόσα δεινά προκάλεσε στον τόπο, είχε μόνιμο στασίδι στην εκπομπή του (και σε άλλων πρόθυμων φυσικά), όπως και όλοι αυτοί οι εθνολαϊκιστές Αριστεροδέξιοι που τώρα κυβερνούν τον τόπο.
Και κάτι τελευταίο:
Θερμή ικεσία στη σύζυγό του: Μη το ξανακάνεις. Μη τον συγκρατήσεις άλλη φορά. Άφησέ τον να ζωστεί τ’ άρματα και με βαριά αντρική φωνή να δείξει τι σημαίνει Ελληναράς στους Τουρκαλάδες…
Τον Ερντογάν και την κυρά Ερντογάνενα…
https://emvolos.gr/o-laikismos-echi-ki- ... aropoulos/
0 .
-
bizeli
- Moderator

- Δημοσιεύσεις: 9844
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
«Εγώ που είμαι αρχιτεκτόνισσα και είχα να δω μπετονιέρα καιρό, έχω αρχίσει να βλέπω μπετονιέρες στο δρόμο», δήλωσε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Εύη Καρακώστα στο «Καλημέρα» του Γιώργου Αυτιά, συνεχίζοντας: «Εχουμε 19% αύξηση οικοδομική. Σήμερα. Φανταστείτε τι θα γίνει του χρόνου». Να είχε άραγε φανταστεί και η ίδια το τσουνάμι ειρωνικών σχολίων που θα προκαλούσε η λαϊκίστικη επιχειρηματολογία της υπέρ της κυβερνητικής πολιτικής;
Λίγες μέρες πριν, και ενώ στη Μάνδρα Αττικής είχαμε αρχίσει να μετράμε νεκρούς, ο αντιπεριφερειάρχης Αττικής Γιώργος Καραμέρος εμφανιζόταν στην ίδια εκπομπή φορώντας φωσφοριζέ αδιάβροχο και προκαλώντας και εκείνος πλήθος σχολίων για τον λαϊκισμό που εξέπεμπε η αδέξια προσπάθειά του να φανεί μάχιμος. Τώρα ήταν φαίνεται η σειρά του Γιώργου Αυτιά να επιδοθεί σε ένα λαϊκίστικο παραλήρημα με αφορμή την επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα, μιλώντας για την «Ερντογανού που ήταν ξινή», για τον «Ερντογάν που ήρθε όλο τσαμπουκά σαν να είναι εδώ η αποικία του» και για τη «δύναμη της ελληνικής ψυχής» αφού πρώτα έδειξε τέσσερις φορές τους ευέλπιδες να ψάλλουν τον εθνικό ύμνο μπροστά στον Τούρκο, λες και ήταν κάτι που συνέβαινε πρώτη φορά. Και αφού έκανε το εθνικοπατριωτικό σόου του, δήθεν οργισμένος, δήθεν μαχητικός και… αθεράπευτα Ελληνας, έκλεισε με ένα «Το σημαντικότερο: Ειρήνη με τους γείτονες».
Αν έτυχε και τα τρία παραδείγματα λαϊκίστικης ρητορικής –αισθητικής– μεθοδολογίας να προέρχονται από το «Καλημέρα» του ΣΚΑΪ (ειδικεύεται η εκπομπή και πολλοί από τους καλεσμένους της στο σπορ), στην πραγματικότητα ο λαϊκισμός αναπτύσσεται και εκδηλώνεται καθημερινά στις ζωές μας, ως παράσιτο που τρέφεται και θεριεύει με τη φτώχεια και τη δυστυχία.
Και «επιτρέπει σε κόμματα, κυβερνήσεις και πολίτες να παραβλέπουν θεσμούς, να παρεμβαίνουν στη λειτουργία τους, να αμφισβητούν τη χρησιμότητά τους, να μην αποδέχονται τις αποφάσεις τους και τις συνέπειες που συνεπάγεται η μη συμμόρφωση» όπως υπογράμμισε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας μιλώντας σε συνέδριο της Διεθνούς Διαφάνειας.
«Μεταφράζει» σε ηθική γλώσσα τη φαντασίωση της σύγκρουσης ανάμεσα στην ελίτ και στους πολλούς, στον λαό, όπως εξηγεί ο γερμανός πολιτικός επιστήμονας Γιαν-Βέρνερ Μίλερ, συγγραφέα του δοκιμίου «Τι είναι ο λαϊκισμός» (εκδόσεις Πόλις). Απευθυνόμενος στο συναίσθημα και όχι στη λογική, στηρίζεται στην ανειλικρίνεια, την παραπλάνηση και τον εφησυχασμό του λαού, με σκοπό τον έλεγχό του. Κάπως έτσι οι «οι πλειστηριασμοί δεν χρειάζονται μόνο για να έχουμε καλές τράπεζες αλλά και για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς λόγους» κατά τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο.
Αν και ο λαϊκισμός δεν είναι… προνόμιο της κυβέρνησης, τον ασκούν όλες οι πολιτικές παρατάξεις όπως διαπιστώνουμε ακούγοντας τους εκπροσώπους τους να μιλάνε στο όνομα του λαού. «Ποιος είναι, τελικά, ο “λαός” και ποιος είναι σε θέση να μιλά στο όνομά του;» ρωτάει ο Μίλερ. Επισημαίνοντας, την ίδια στιγμή, πως ακριβώς επειδή ο λαϊκισμός οικειοποιείται τον «λαό» αποτελεί διαρκή απειλή για την εύθραυστη δημοκρατία. Δεδομένου ότι αυτός ο τόσο επικίνδυνος λαϊκισμός παραμένει σημαντικό χαρακτηριστικό της ελληνικής πολιτικής, μήπως εικόνες σαν αυτή με το φωσφοριζέ αδιάβροχο του Καραμέρου, τις φαντασιακές νταλίκες της Καρακώστα και τον Αυτιά τον τουρκοφάγο θα έπρεπε περισσότερο να μας ανησυχούν παρά να μας διασκεδάζουν; text Ωχ αρχίζουν τα μηνύματα για την εθνική επέτειο…
https://www.protagon.gr/apopseis/editor ... 4341532078
Λίγες μέρες πριν, και ενώ στη Μάνδρα Αττικής είχαμε αρχίσει να μετράμε νεκρούς, ο αντιπεριφερειάρχης Αττικής Γιώργος Καραμέρος εμφανιζόταν στην ίδια εκπομπή φορώντας φωσφοριζέ αδιάβροχο και προκαλώντας και εκείνος πλήθος σχολίων για τον λαϊκισμό που εξέπεμπε η αδέξια προσπάθειά του να φανεί μάχιμος. Τώρα ήταν φαίνεται η σειρά του Γιώργου Αυτιά να επιδοθεί σε ένα λαϊκίστικο παραλήρημα με αφορμή την επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα, μιλώντας για την «Ερντογανού που ήταν ξινή», για τον «Ερντογάν που ήρθε όλο τσαμπουκά σαν να είναι εδώ η αποικία του» και για τη «δύναμη της ελληνικής ψυχής» αφού πρώτα έδειξε τέσσερις φορές τους ευέλπιδες να ψάλλουν τον εθνικό ύμνο μπροστά στον Τούρκο, λες και ήταν κάτι που συνέβαινε πρώτη φορά. Και αφού έκανε το εθνικοπατριωτικό σόου του, δήθεν οργισμένος, δήθεν μαχητικός και… αθεράπευτα Ελληνας, έκλεισε με ένα «Το σημαντικότερο: Ειρήνη με τους γείτονες».
Αν έτυχε και τα τρία παραδείγματα λαϊκίστικης ρητορικής –αισθητικής– μεθοδολογίας να προέρχονται από το «Καλημέρα» του ΣΚΑΪ (ειδικεύεται η εκπομπή και πολλοί από τους καλεσμένους της στο σπορ), στην πραγματικότητα ο λαϊκισμός αναπτύσσεται και εκδηλώνεται καθημερινά στις ζωές μας, ως παράσιτο που τρέφεται και θεριεύει με τη φτώχεια και τη δυστυχία.
Και «επιτρέπει σε κόμματα, κυβερνήσεις και πολίτες να παραβλέπουν θεσμούς, να παρεμβαίνουν στη λειτουργία τους, να αμφισβητούν τη χρησιμότητά τους, να μην αποδέχονται τις αποφάσεις τους και τις συνέπειες που συνεπάγεται η μη συμμόρφωση» όπως υπογράμμισε ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννης Στουρνάρας μιλώντας σε συνέδριο της Διεθνούς Διαφάνειας.
«Μεταφράζει» σε ηθική γλώσσα τη φαντασίωση της σύγκρουσης ανάμεσα στην ελίτ και στους πολλούς, στον λαό, όπως εξηγεί ο γερμανός πολιτικός επιστήμονας Γιαν-Βέρνερ Μίλερ, συγγραφέα του δοκιμίου «Τι είναι ο λαϊκισμός» (εκδόσεις Πόλις). Απευθυνόμενος στο συναίσθημα και όχι στη λογική, στηρίζεται στην ανειλικρίνεια, την παραπλάνηση και τον εφησυχασμό του λαού, με σκοπό τον έλεγχό του. Κάπως έτσι οι «οι πλειστηριασμοί δεν χρειάζονται μόνο για να έχουμε καλές τράπεζες αλλά και για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς λόγους» κατά τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο.
Αν και ο λαϊκισμός δεν είναι… προνόμιο της κυβέρνησης, τον ασκούν όλες οι πολιτικές παρατάξεις όπως διαπιστώνουμε ακούγοντας τους εκπροσώπους τους να μιλάνε στο όνομα του λαού. «Ποιος είναι, τελικά, ο “λαός” και ποιος είναι σε θέση να μιλά στο όνομά του;» ρωτάει ο Μίλερ. Επισημαίνοντας, την ίδια στιγμή, πως ακριβώς επειδή ο λαϊκισμός οικειοποιείται τον «λαό» αποτελεί διαρκή απειλή για την εύθραυστη δημοκρατία. Δεδομένου ότι αυτός ο τόσο επικίνδυνος λαϊκισμός παραμένει σημαντικό χαρακτηριστικό της ελληνικής πολιτικής, μήπως εικόνες σαν αυτή με το φωσφοριζέ αδιάβροχο του Καραμέρου, τις φαντασιακές νταλίκες της Καρακώστα και τον Αυτιά τον τουρκοφάγο θα έπρεπε περισσότερο να μας ανησυχούν παρά να μας διασκεδάζουν; text Ωχ αρχίζουν τα μηνύματα για την εθνική επέτειο…
https://www.protagon.gr/apopseis/editor ... 4341532078
0 .
-
bizeli
- Moderator

- Δημοσιεύσεις: 9844
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
Εξυπηρέτηση συμφερόντων καταλογίζει ευθέως στους δημοσιογράφους Γιώργο Αυτιά και Νίκο Χατζηνικολάου ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης, με ανάρτησή του στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook.
Αναφέρεται σε... εσκεμμένες δημοσιογραφικές παραλείψεις τους που αφορούν το έργο του υπουργείου και θίγει τον λαϊκισμό που επιστρατεύουν οι δημοσιογράφοι, υπονοώντας ευθέως ότι τα δημοσιογραφικά βέλη κατά πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Υγείας ήταν καλά κλειδωμένα στη φαρέτρα των δύο κυρίων επί κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Διαμηνύει ότι «εμείς και αντέχουμε και θα σας νικήσουμε με αυτά που κάναμε μέχρι τώρα και θα κάνουμε στο άμεσο μέλλον».
Ο αναπληρωτής υπουργός τονίζει ότι κάποιοι παίζουν τα ρέστα τους εν όψει ολοκλήρωσης της αξιολόγησης και του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, καθώς και των «συνεχιζόμενων αποκαλύψεων και τιμωρίας για τις λίστες φοροδιαφυγής».
Αναφερόμενος στο περιστατικό κατά το οποίο ο Γιώργος Αυτιάς εμφανίστηκε στην εκπομπή του «να ουρλιάζει στον Σκάι» για έναν ασθενή ο οποίος χρειάζεται να εισαχθεί σε μονάδα εντατικής θεραπείας, απαιτώντας να τον καλέσουν από το υπουργείο στην εκπομπή του και να απολογηθούν, ο Π. Πολάκης απαντά: «Σιγά, ρε γίταντα της δημοσιογραφίας, που είμαστε υποχρεωμένοι να σε παρακολουθούμε το πρωί της Κυριακής για να σου απαντήσουμε και μας εγκαλείς γιατί δεν το κάνουμε».
Ο αναπληρωτής υπουργός ρωτάει «πότε αναφέρθηκε στην εκπομπή σου ότι ξεκίνησαν να διορίζονται οι 100 γιατροί και οι 400 νοσηλεύτριες που ολοκληρώθηκε η προκήρυξη μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ και οι οποίοι θα ενισχύσουν τις ΜΕΘ;». Επίσης, «πότε είπες ότι ενεργοποιήσαμε τη σύμβαση του ΕΟΠΥΥ με τις ιδιωτικές ΜΕΘ οι οποίες κάλυψαν ένα μέρος των αναγκών;». Και ένα τρίτο ερώτημα: «Πότε είπες ότι η λίστα (σ.σ.: αναμονής) από 70 άτομα που είχε φτάσει για 3-4 μέρες (και τότε φωνάζατε όλοι εν χορώ) έχει πέσει εδώ και πολύ καιρό στα 10 με 20 άτομα, τα οποία σε μια - δύο μέρες βρίσκουν κρεβάτι;».
Απάντηση δίνει ο Π. Πολάκης και στον Νίκο Χατζηνικολάου, στον οποίο αναφέρεται ως τον «άλλο superstar» και λέγοντας ότι «αφού στήνει ένα ρεπορτάζ για τα χάλια των νοσοκομείων με πρωτοσέλιδο πηχυαίο τίτλο 'ΝΤΡΟΠΗ'», για το οποίο υποστηρίζει ότι «είναι μια μπούρδα και μισή, παρεξηγείται κιόλας που του απαντήσαμε ανάμεσα στα άλλα ότι προχώρησε στο στρατόπεδο της αριστερής παρένθεσης».
Ρωτά λοιπόν και τον κ. Χατζηνικολάου, «πότε τα τελευταία χρόνια είχες αφιερώσει έναν τέτοιο πρωτοσέλιδο σε Λοβέρδο - Άδωνι - Βορίδη, οι οποίοι κατακρεούργησαν τη δημόσια περίθαλψη την οποία προσπαθούμε να συνεφέρουμε τώρα με χρήματα (που δώσαμε), με ενίσχυση σε προσωπικό (που κάναμε και κάνουμε), με την ψήφιση του παράλληλου (που κάλυψε τους ανασφάλιστους, έσπασε το πελατειακό σύστημα των μετατάξεων - αποσπάσεων, έδωσε κίνητρα σε γιατρούς για τις άγονες περιοχές, ενίσχυσε το ΕΚΑΒ, ανοίγει το νοσοκομείο Θήρας κ.λπ.». Και ρωτά: «Αυτά ούτε τα είδες ούτε τα άκουσες; Και το μόνο που προβάλλεις είναι το ρεπορτάζ του εξαδέλφου Λιάνη και την εμπειρία του Σπαλιάρα σε δημόσιο νοσοκομείο;».
Τέλος, ο Π. Πολάκης «εξηγείται» «προς αμφότερους»: «Ρίξτε όση χολή και δηλητήριο θέλετε, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα που έχετε επιλέξει. Εσείς ξεφτιλίζεστε» και ξεκαθαρίζει ότι «σε ποια εκπομπή θα βγω και πότε το αποφασίζω εγώ και κανείς άλλος».
http://www.avgi.gr/article/10811/644495 ... o-laikismo
Μια άλλη φορά (τα χριστούγεννα που μας πέρασαν) απαιτούσε να του δώσει λόγο το υπουργείο μεταφορών για ποιο λόγο είχε προσγειωθεί ένα αεροπλάνο στη Ρουμανία αντί για το αεροδρόμιο Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης.
Έδωσε σόου.
Στο τέλος αισθάνθηκε πάλι σούπερ ήρωας γιατί θεώρησε ότι χάρη στη δική του επέμβαση απεγκλωβίστηκαν οι επιβάτες στη Ρουμανία.
Μετά έβαλε τους επιβάτες να τον χειροκροτάνε και να λένε "αν δεν ήσασταν εσείς κ. Αυτιά..."
Και αυτός όλο φούσκωνε σαν παγώνι "μα όχι μα μη.... υπερβάλλετε...δεν χρειάζεται να με ευχαριστείτε... πέστε κι άλλα ...πέστε κι άλλα... εμείς είμαστε στην υπηρεσία του πολίτη"
facepalm μόνο
Αναφέρεται σε... εσκεμμένες δημοσιογραφικές παραλείψεις τους που αφορούν το έργο του υπουργείου και θίγει τον λαϊκισμό που επιστρατεύουν οι δημοσιογράφοι, υπονοώντας ευθέως ότι τα δημοσιογραφικά βέλη κατά πολιτικών ηγεσιών του υπουργείου Υγείας ήταν καλά κλειδωμένα στη φαρέτρα των δύο κυρίων επί κυβερνήσεων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ. Διαμηνύει ότι «εμείς και αντέχουμε και θα σας νικήσουμε με αυτά που κάναμε μέχρι τώρα και θα κάνουμε στο άμεσο μέλλον».
Ο αναπληρωτής υπουργός τονίζει ότι κάποιοι παίζουν τα ρέστα τους εν όψει ολοκλήρωσης της αξιολόγησης και του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες, καθώς και των «συνεχιζόμενων αποκαλύψεων και τιμωρίας για τις λίστες φοροδιαφυγής».
Αναφερόμενος στο περιστατικό κατά το οποίο ο Γιώργος Αυτιάς εμφανίστηκε στην εκπομπή του «να ουρλιάζει στον Σκάι» για έναν ασθενή ο οποίος χρειάζεται να εισαχθεί σε μονάδα εντατικής θεραπείας, απαιτώντας να τον καλέσουν από το υπουργείο στην εκπομπή του και να απολογηθούν, ο Π. Πολάκης απαντά: «Σιγά, ρε γίταντα της δημοσιογραφίας, που είμαστε υποχρεωμένοι να σε παρακολουθούμε το πρωί της Κυριακής για να σου απαντήσουμε και μας εγκαλείς γιατί δεν το κάνουμε».
Ο αναπληρωτής υπουργός ρωτάει «πότε αναφέρθηκε στην εκπομπή σου ότι ξεκίνησαν να διορίζονται οι 100 γιατροί και οι 400 νοσηλεύτριες που ολοκληρώθηκε η προκήρυξη μέσω ΚΕΕΛΠΝΟ και οι οποίοι θα ενισχύσουν τις ΜΕΘ;». Επίσης, «πότε είπες ότι ενεργοποιήσαμε τη σύμβαση του ΕΟΠΥΥ με τις ιδιωτικές ΜΕΘ οι οποίες κάλυψαν ένα μέρος των αναγκών;». Και ένα τρίτο ερώτημα: «Πότε είπες ότι η λίστα (σ.σ.: αναμονής) από 70 άτομα που είχε φτάσει για 3-4 μέρες (και τότε φωνάζατε όλοι εν χορώ) έχει πέσει εδώ και πολύ καιρό στα 10 με 20 άτομα, τα οποία σε μια - δύο μέρες βρίσκουν κρεβάτι;».
Απάντηση δίνει ο Π. Πολάκης και στον Νίκο Χατζηνικολάου, στον οποίο αναφέρεται ως τον «άλλο superstar» και λέγοντας ότι «αφού στήνει ένα ρεπορτάζ για τα χάλια των νοσοκομείων με πρωτοσέλιδο πηχυαίο τίτλο 'ΝΤΡΟΠΗ'», για το οποίο υποστηρίζει ότι «είναι μια μπούρδα και μισή, παρεξηγείται κιόλας που του απαντήσαμε ανάμεσα στα άλλα ότι προχώρησε στο στρατόπεδο της αριστερής παρένθεσης».
Ρωτά λοιπόν και τον κ. Χατζηνικολάου, «πότε τα τελευταία χρόνια είχες αφιερώσει έναν τέτοιο πρωτοσέλιδο σε Λοβέρδο - Άδωνι - Βορίδη, οι οποίοι κατακρεούργησαν τη δημόσια περίθαλψη την οποία προσπαθούμε να συνεφέρουμε τώρα με χρήματα (που δώσαμε), με ενίσχυση σε προσωπικό (που κάναμε και κάνουμε), με την ψήφιση του παράλληλου (που κάλυψε τους ανασφάλιστους, έσπασε το πελατειακό σύστημα των μετατάξεων - αποσπάσεων, έδωσε κίνητρα σε γιατρούς για τις άγονες περιοχές, ενίσχυσε το ΕΚΑΒ, ανοίγει το νοσοκομείο Θήρας κ.λπ.». Και ρωτά: «Αυτά ούτε τα είδες ούτε τα άκουσες; Και το μόνο που προβάλλεις είναι το ρεπορτάζ του εξαδέλφου Λιάνη και την εμπειρία του Σπαλιάρα σε δημόσιο νοσοκομείο;».
Τέλος, ο Π. Πολάκης «εξηγείται» «προς αμφότερους»: «Ρίξτε όση χολή και δηλητήριο θέλετε, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα που έχετε επιλέξει. Εσείς ξεφτιλίζεστε» και ξεκαθαρίζει ότι «σε ποια εκπομπή θα βγω και πότε το αποφασίζω εγώ και κανείς άλλος».
http://www.avgi.gr/article/10811/644495 ... o-laikismo
Μια άλλη φορά (τα χριστούγεννα που μας πέρασαν) απαιτούσε να του δώσει λόγο το υπουργείο μεταφορών για ποιο λόγο είχε προσγειωθεί ένα αεροπλάνο στη Ρουμανία αντί για το αεροδρόμιο Μακεδονίας της Θεσσαλονίκης.
Έδωσε σόου.
Στο τέλος αισθάνθηκε πάλι σούπερ ήρωας γιατί θεώρησε ότι χάρη στη δική του επέμβαση απεγκλωβίστηκαν οι επιβάτες στη Ρουμανία.
Μετά έβαλε τους επιβάτες να τον χειροκροτάνε και να λένε "αν δεν ήσασταν εσείς κ. Αυτιά..."
Και αυτός όλο φούσκωνε σαν παγώνι "μα όχι μα μη.... υπερβάλλετε...δεν χρειάζεται να με ευχαριστείτε... πέστε κι άλλα ...πέστε κι άλλα... εμείς είμαστε στην υπηρεσία του πολίτη"
facepalm μόνο
0 .
-
bizeli
- Moderator

- Δημοσιεύσεις: 9844
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
bizeli έγραψε:ο Παπαδάκης είχε μία από τις πιο διάσημες εκπομπές στις απαρχές της ιδιωτικής τηλεόρασης, το όνομα της οποίας έγινε μέχρι και τίτλος τραγουδιού του Βουρλιώτη. Βέβαια το "Καλημέρα Ελλάδα" δεν υπάρχει πια, γιατί δεν έχει καμία εφαρμογή στην πραγματικότητα. Το Καληνύχτα Ελλάδα είναι πολύ πιο ταιριαστό, ίσως και για αυτό ούτε ο Παπαδάκης μου ταιριάζει στο τηλεκοντρόλ μου πλέον.
0 .
-
Αρίστος
- Prediction Guru

- Δημοσιεύσεις: 22567
Re: Χυδαίος λαϊκισμός
Μπραβο νημα bizeli!!!!!!
.
.
0 .
Αναφερόμενος στη χαλάρωση της καραντίνας, ο Σόιμπλε δήλωσε ότι "δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε την απόφαση αποκλειστικά στους επιδημιολόγους, αλλά πρέπει να σταθμίσουμε και τις σημαντικές οικονομικές, κοινωνικές, ψυχολογικές ή άλλες επιπτώσεις".
.
.
