01 Οκτώβρη 2002, 21h00 Προσγειώνομαι Satolas - Lyon, ερχόμενος από Αθήνα και παίρνω το λεωφορειάκι για την πόλη να προλάβω το τελευταίο τρένο για Montpellier. Φτάνοντας στο σταθμό βλέπω ότι είχε φύγει από τις 20h00 κι αναγκαστικά έπρεπε να περάσω τη νύχτα στην πόλη. Αρχίζω να ψάχνω στα χαμένα για ξενοδοχείο σέρνοντας μια μεγάλη βαλίτσα με πολλά πραγματα, γιατί είχα περάσει ένα μήνα στην Ελλάδα. Μάταιες προσπάθειες, δεν υπήρχε τίποτα, γιατί γινόταν ένα επαγγελματικό συνέδριο διεθνούς βεληνεκούς και όλες οι θέσεις ήταν ρεζερβέ.
23h30 Rien, nothing, nada. Κάργα στον ιδρώτα από την κούραση, αλλά περισσότερο από την αγωνία και με το κρύο να γίνεται όλο και ψυχρότερο. αναρωτιόμουν τι έπρεπε να κάνω. Βγάζω και χωρίζω τα λεφτά στα τρία δια παν ενδεχόμενον. Ενα μέρος στο πορτοφόλι, ένα σε μια εσωτερική θήκη που προβλέπω παντα στα ταξίδια κι ένα στις κάλτσες. Εξουθενωμενος μπαίνω σε μια μπυραρία να τσιμπήσω κάτι, γιατί πεθαινα στην πείνα κυριολεκτικά, αλλά δεν είχε και τίποτα της προκοπής. Έρχεται ένας μεθυσμένος και προσπαθεί να μου πιάσει κουβέντα. Κοιτάω να τον αποφύγω και σε κάποια φάση του λεω κάτι στα γαλλικά και προδίνομαι από την προφορά. Αρχίζει να ρωτάει από πού είμαι και πλακώνουν κι άλλοι. Κερνάει ένας μια μπύρα βαρελίσια και καθώς δίψαγα την κοπανάω και διαλύομαι. Κακό timing. Ξέσπαγε, φαίνεται, η κούραση όλης της ημέρας. Καταλαβαίνω τον κίνδυνο να μπλέξω με αυτά τα άγνωστα άτομα και σε μια ύστατη προσπάθεια, σηκώνομαι, πληρώνω το φαγητό μου, μπήγω και μια φωνή γιατί με τραβάγαν απο τα μανίκια να μη φύγω και βγαίνω στο δρόμο.
00h30 Κάθομαι σε ένα παγκάκι τελείως παραδομένος. Παίρνει το μάτι μου κάτι μπάτσους, πετάγομαι να τους προλάβω και τους ρωτάω αν ξέρουν κανένα ξενοδοχείο που θα μπορούσε να είναι άδειο. Προσπαθεί να μου εξηγήσει ένας μια διεύθυνση, αλλά με βλέπει ότι δυσκολεύομαι και βγάζει ένα χαρτη. Κανει δυο διαδρομές προς δυο ξενοδοχεία που πιθανόν να ήταν άδεια, μου τον δίνει, με ρωτάει αν θα τα καταφέρω, του λεω «oui, merci» κι απομακρύνομαι.
Το ότι ηταν δύο διαδρομές το κατάλαβα την επομένη. Εκείνη τη στιγμή λόγω κούρασης και μπύρας τη βλέπω για μία και σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω τι σκατά δείχνει έτσι περίπλοκη που είναι. Τελικά δεν βγάζω άκρη και τα παρατάω.
Τελευταία λύση που βρίσκω είναι να μπω σε μια πολυκατοικία να κουρνιάσω κάτω απο καμμιά σκάλα. Αρχίζω και κοιτάω τις πολυκατοικίες γύρω περιμένοντας κάποιος να μπει. Περαμένες μια, βλέπω ένα ζευγάρι να πλησιάζει σε μια και να βγάζει κλειδιά. Ακολουθώ απο πίσω, λέω χαμογελαστά bonsoir και κάνω πως ψάχνω κι εγώ τα δικά μου. Ανοίγουν, μπαίνω κι εγώ, βγάζω ένα χαρτομάντηλο και κάνω πως καθαρίζω τη βαλίτσα μεχρι πού εξαφανίζονται σε κάποια πόρτα.
Μια σκάλα οδηγεί στο υπόγειο κι εκεί σκέφτομαι ότι θα είμαι ασφαλής. Είναι θεοσκότεινα, προχωράω λίγο και ξαφνικά πετάγεται ένας γάτος ουρλιάζοντας, τρομάζω και γυρνάω πίσω, προσευχόμενος μην ανοίξει τη πόρτα κάνας γείτονας να δει τι συμβαίνει, αλλά ευτυχώς.
Αρχίζω να παρατηρώ το χώρο και δεν μοιάζει με χώρο πολυκατοικίας, αλλά περισσότερο με ξενοδοχείου. Η υποδοχή είναι καθαρή, αλλά όχι και στις λεπτομέρειες. Η δεξιά μεριά του διαδρόμου φαίνεται καθαρότερη από τη αριστερή. Συγκεκριμμένα κάποια πόμολα της αριστερής πλευράς έχουν λίγη σκόνη. Άρα δεν θα πρέπει να έχουν κόσμο μέσα. Αρχίζω και πιέζω ελαφρά τις πόρτες και μία ανοίγει. Είναι κανονικό δωμάτιο ξενοδοχείου, αλλά πήχτρα στη σκόνη. Αποφασίζω να εγκατασταθώ. Κόντευε 02h00. Παίρνω κάτι κουβέρτες από μια ντουλάπα και πέφτω ξερός.
Σηκώνομαι κατά τις 10h00. Κάνω μπάνιο, σενιαρίζομαι, πάω για καφέ και μετά στο σταθμό του τρένου. Ποτέ δεν έμαθα τι ρόλο έπαιζε εκείνο το παράξενο σπίτι-ξενοδοχείο.
Webseries: Νύχτα
-
Freisinniger
- Maître des anions

- Δημοσιεύσεις: 10961
- Τοποθεσία: Αμέρικα
Re: Webseries: Νύχτα
Κατά τις 9 το βραδάκι, μόλις είχα επιστρέψει από το σχολείο, καθώς ετοιμαζόμουν να κοιμηθώ και να σηκωθώ νωρίς το πρωί κατά τις 4 για να πάρω το τρένο να πάω στην δουλειά, έριξα μια ματιά στα δρομολόγια μήπως και έχει καμιά απεργία, γιατί εκείνες τις μέρες είχαν συχνά πυκνά αρκετές απεργίες, μπαίνω στην ιστοσελίδα του bahn.de και τελικά διαπιστώνω 48ωρη απεργία, φτούσου ρε πούστ' μ λέω από μέσα μου, πρέπει να κάνω γρήγορα ένα πλάνο και να πέσω άμεσα για ύπνο. Αρχικώς μπήκα στο γκούγκλ μάπς, διαπίστωσα πως για να πάω στην δουλειά πρέπει να διασχίσω έναν δρομάκο ο οποίος κατέληγε σε έναν αυτοκινητόδρομο. Από βλακεία μου όμως και χωρίς να ζουμάρω στον χάρτη και επειδή ήμουν ντάλα από την κούραση, δεν παρατήρησα πως αυτός ο δρόμος είναι χωματόδρομος και περνά μέσα από χωράφια και πως στο τέλος του χωματόδρομου εκεί που ενώνεται με τον αυτοκινητόδρομο καταλήγει σε αδιέξοδο.
Σημειώνω βιαστικά βιαστικά την πορεία, την αντιγράφω σε ένα χαρτί. Για να πάω στην δουλειά υπήρχαν δυο τρόποι, ένας είναι με λεωφορεία και ο άλλος με τραμ. Το σχέδιο ήταν να πάρω αρχικώς ένα τραμ και μετά από εκεί ένα λεωφορείο, για να το κάνω αυτό έπρεπε να περπατήσω 3 χιλιόμετρα, άρχισα να μπαίνω στην ιστοσελίδα του τραμ για να δω τα δρομολόγια και φυσικά να πάρω το πρώτο που θα βρεθεί εύκαιρο. Βρίσκω τα δρομολόγια, προσπαθώ να εκτυπώσω τα δρομολόγια στον εκτυπωτή μάταια, το δοχείο είχε κολλήσει και είχε αδειάσει εντελώς το μαύρο, κουτσά στραβά το γέμισα με μια βελόνα μαύρο χρώμα που είχα αγοράσει, τελικά άρχισε να εκτυπώνει με μουτζούρες. Ήταν συμβουλή από έναν φίλο, να πάρεις εκτυπωτή με φαξ μου έλεγε, γιατί εγώ έτρεχα να στείλω φάξ στην Ελλάδα και δεν μπορούσα, άσε που δεν μου έστελναν στα καταστήματα ή σε υπερχρέωναν, καλά του απαντώ τόσο τραγικά είναι τα πράγματα; Ναι μου απαντάει και είχα αποφασίσει να αγοράσω έναν εκτυπωτή με φάξ όπως με είχε συμβουλέψει και αυτός. Αγόρασα έναν officejet της HP. Το μεγαλύτερο λάθος που είχα κάνει, καθώς γνώριζα εκ των προταίρων ό,τι οι εκτυπωτές HP είναι μάπα συν ότι εκτύπωνε ανάποδα και το software μάπα δεν είχε πολλές επιλογές ούτε πολλές ρυθμίσεις, πάνε αέρας τα 70€ που πέταξα. Με τα ίδια λεφτά τώρα αγόρασα έναν Canon, ο οποίος έχει ακόμη και αυτόματη εκτύπωση διπλής όψεως. Στην Ελλάδα ήμουν πολύ ικανοποιημένος από τους εκτυπωτές Canon. Μετά από λίγο καιρό διαπίστωσα πως μπορείς να στείλεις φαξ ονλάιν και δωρεάν, ούτε να τρέχεις σε καταστήματα, ούτε τίποτα τέτοια άσχετα που μου τσαμπουνούσε ο άλλος.
Τελικά κατέληξα στο κρεβάτι κατά τις 11:30 το βράδυ, αφού πρώτα πρώτα έκανα ένα μπανάκι και είχα τσιμπήσει κάτι, όμως, τι να τσιμπήσεις και Γερμανία μάλιστα και σαν εργάτης (άστα να πάνε) και χωρίς φράγκο στην τσέπη και να μην υπάρχει χρόνος για τίποτα, μια σχολεία, μια διαβάσματα; Ακόμη και τώρα όμως δεν τρώω αρκετά καλά και επειδή κάνω κουραστική δουλειά και ορθοστασία όλη μέρα, έχω χάσει καμιά 10αριά κιλά. Ρυθμίζω λοιπόν το ξυπνητήρι από κινητό στις 3:20 να ξυπνήσω, να προλάβω το τραμ, μετά από 3 χιλιόμετρα διαδρομή που είχα υπολογίσει, πέφτω τάβλα στο κρεβάτι.
Σηκωμένος 3:20 τα μεσάνυχτα, ορεξάτος και ψαρωμένος από νέα δουλειά και τις συμβουλές που μου είχε δώσει ένας φίλος, άσχετος με επάγγελμα, αρχιμάγειρας σε ένα εστιατόριο και δεν ήξερε γρι από γερμανικά, πρόσεχε γιατί οι Γερμανοί είναι τυπικοί με την εργασία και μπορεί να σε απολύσουν άμεσα, γιατί αυτοί τους αρέσει να πηγαίνουν νωρίτερα απ' ότι το συνηθισμένο. Που να ήξερα όμως πως δεν υπάρχει καν πρόβλημα και μπορείς να μην πας καν ούτε στην δουλειά, αρκεί μόνο και μόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να τους ενημερώσεις, άσε που οι περισσότεροι δηλώνουν άρρωστοι και παίρνουν ψεύτικες αναρρωτικές.
Ξεκινώ λοιπόν από το σπίτι, παίρνω μια κατεύθυνση προς τα αριστερά και χωρίς να γνωρίζω πως θα καταλήξω μέσα σε χωράφια, άρχισα να περπατώ, ξαφνικά εκεί που περπατούσα, από την αριστερή μου πλευρά βλέπω ένα χαντάκι με την βοήθεια από την οθόνη του κινητού. Ήταν τα σταγγιστικά κανάλια των χωραφιών και συνάμα τα απόνερα των υπονόμων που κατέληγαν σε κανάλι και μετά αυτό με την σειρά του σε ένα μεγαλύτερο. Ευτυχώς για καλή μου τύχη φορούσα και την φόρμα εργασίας. Τα παπούτσια μου άρχισαν να γεμίζουν λάσπες και νερά, καθώς ήταν τρύπια από κάτω, γιατί δεν είχα χρήματα να αγοράσω άλλα και μεγάλη μου βλακεία που είχα αγοράσει φτηνιάρικα, με τριάντα ευρώ παραπάνω πήρα αθλητικά και μου έχουν βγει απίστευτα καλά. Διασχίζω αυτό το κανάλι και περπατώ από την αριστερή πλευρά του καναλιού, περνώ στο απέναντι χωράφι. Ο διαχωρισμός των δύο χωραφιών ήταν γεμάτος χορτάρια και θάμνους και καθώς προχωρούσα και έχοντας το κινητό σαν οδηγό, ακούω έναν περίεργο θόρυβο και χωρίς να τρομάξω σήκωσα το χέρι μου και φώναξα ένα εεεεε, βλέποντας ένα καφόμαυρο πράγμα να φεύγει από μπροστά μου, συνηθισμένος από την Ελλάδα να περπατώ στα σκοτάδια, δεν ήταν η πρώτη μου φορά και δεν τρόμαζα εύκολα. Τελικά ήταν ελάφι, συνηθισμένο στην Γερμανία καθώς απαγορεύεται το κυνήγι και κυκλοφορούν ελεύθερα.
Προχωρώντας και διασχίζοντας διαγώνια την βορειοδυτική πλευρά του χωραφιού, καταλήγω σε αδιέξοδο, ήταν το μεγάλο κανάλι που κατέληγαν όλα τα μικρότερα, προσπαθώ να βρω τρόπο να περάσω απένταντι, γιατί πρέπει να είχε ένα μετρο νερό και καθώς διέσχιζα το μεγάλο κανάλι προς τα βόρεια και κατευθυνόμενος προς το πρώτο χωράφι που είχα πρωτοπερπατήσει από πριν, βρέθηκα μέσα σε κάτι τσουκνίδες ή χορτάρια ενός μέτρου και βάλε. Περπατούσα προσεχτικά μήπως και πέσω σε καμιά τρύπα και δεν συμμαζεύεται κάτω από τα χορτάρια και τελικά πέρασα προς την άλλη όχθη στο πρώτο χωράφι και βρέθηκα σε αδιέξοδο χωρίς να βρω κάτι το οποίο θα με κάνει να περάσω απένταντι. Πήρα την απόφαση να επιστρέψω πίσω προς την κατεύθυνση του σπιτιού, τα παπούτσια μου γεμάτο λάσπες και η ώρα να έχει περάσει, άρχισα να τρέχω προς τα πίσω.
Τελικά ακολούθησα την διαδρομή τρέχοντας χωρίς φώς προς ένα διπλανό χωριό περιμένοντας εκεί ένα λεωφορείο το οποίο θα με άφηνε στον σταθμό του τράμ. Η ώρα είχε περάσει, εντάξει λέω δεν έγινε και τίποτα, φτάνοντας στην στάση λαχανιασμένος σκούπισα τα παπούτσια μου από τις λάσπες και περίμενα να περάσει το λεωφορείο. Ευτυχώς μετά από πέντε λεπτά φάνηκε χωρίς να περιμένω αρκετή ώρα. Μπαίνοντας μέσα διαπιστώνω πως και η φόρμα εργασίας ήταν λίγο λασπωμένη, εντάξει λέω από μέσα μου, δεν κάνω και δουλειά γραφείου. Μετά από 20 λεπτά φτάνω στον σταθμό του τραμ και χωρίς να περιμένει καθόλου αναχώρησε. Τελικά έφτασα στην δουλειά καθυστερημένος μια ώρα, αλλά εντάξει δεν είχε γίνει και τίποτα το ιδιαίτερο απλώς δεν θα πληρωνόμουν για αυτές τις ώρες που έχασα, αλλά δεν είχα πάρει να ενημερώσω γιατί δεν γνώριζα ποιο είναι το τηλέφωνο, τελικά μετά μου είπαν πως το αναγράφει πάνω στην κάρτα εργασίας μου. Με όλα αυτά που πέρασα πήρα ένα γερό μύνημα για το πως λειτουργούν κάποια πραγματα στην Γερμανία, τα οποία δεν είναι ακραία όπως τα παρουσιάζουν μερικοί και ποτέ να μην εμπιστεύεσαι άτομα που δεν γνωρίζουν, δεν έχουν δουλέψει σε παρόμοιες καταστάσεις, πρέπει να ρωτάς συγκεκριμένους ανθρώπους με συγκεκριμένες εμπειρίες.
Σημειώνω βιαστικά βιαστικά την πορεία, την αντιγράφω σε ένα χαρτί. Για να πάω στην δουλειά υπήρχαν δυο τρόποι, ένας είναι με λεωφορεία και ο άλλος με τραμ. Το σχέδιο ήταν να πάρω αρχικώς ένα τραμ και μετά από εκεί ένα λεωφορείο, για να το κάνω αυτό έπρεπε να περπατήσω 3 χιλιόμετρα, άρχισα να μπαίνω στην ιστοσελίδα του τραμ για να δω τα δρομολόγια και φυσικά να πάρω το πρώτο που θα βρεθεί εύκαιρο. Βρίσκω τα δρομολόγια, προσπαθώ να εκτυπώσω τα δρομολόγια στον εκτυπωτή μάταια, το δοχείο είχε κολλήσει και είχε αδειάσει εντελώς το μαύρο, κουτσά στραβά το γέμισα με μια βελόνα μαύρο χρώμα που είχα αγοράσει, τελικά άρχισε να εκτυπώνει με μουτζούρες. Ήταν συμβουλή από έναν φίλο, να πάρεις εκτυπωτή με φαξ μου έλεγε, γιατί εγώ έτρεχα να στείλω φάξ στην Ελλάδα και δεν μπορούσα, άσε που δεν μου έστελναν στα καταστήματα ή σε υπερχρέωναν, καλά του απαντώ τόσο τραγικά είναι τα πράγματα; Ναι μου απαντάει και είχα αποφασίσει να αγοράσω έναν εκτυπωτή με φάξ όπως με είχε συμβουλέψει και αυτός. Αγόρασα έναν officejet της HP. Το μεγαλύτερο λάθος που είχα κάνει, καθώς γνώριζα εκ των προταίρων ό,τι οι εκτυπωτές HP είναι μάπα συν ότι εκτύπωνε ανάποδα και το software μάπα δεν είχε πολλές επιλογές ούτε πολλές ρυθμίσεις, πάνε αέρας τα 70€ που πέταξα. Με τα ίδια λεφτά τώρα αγόρασα έναν Canon, ο οποίος έχει ακόμη και αυτόματη εκτύπωση διπλής όψεως. Στην Ελλάδα ήμουν πολύ ικανοποιημένος από τους εκτυπωτές Canon. Μετά από λίγο καιρό διαπίστωσα πως μπορείς να στείλεις φαξ ονλάιν και δωρεάν, ούτε να τρέχεις σε καταστήματα, ούτε τίποτα τέτοια άσχετα που μου τσαμπουνούσε ο άλλος.
Τελικά κατέληξα στο κρεβάτι κατά τις 11:30 το βράδυ, αφού πρώτα πρώτα έκανα ένα μπανάκι και είχα τσιμπήσει κάτι, όμως, τι να τσιμπήσεις και Γερμανία μάλιστα και σαν εργάτης (άστα να πάνε) και χωρίς φράγκο στην τσέπη και να μην υπάρχει χρόνος για τίποτα, μια σχολεία, μια διαβάσματα; Ακόμη και τώρα όμως δεν τρώω αρκετά καλά και επειδή κάνω κουραστική δουλειά και ορθοστασία όλη μέρα, έχω χάσει καμιά 10αριά κιλά. Ρυθμίζω λοιπόν το ξυπνητήρι από κινητό στις 3:20 να ξυπνήσω, να προλάβω το τραμ, μετά από 3 χιλιόμετρα διαδρομή που είχα υπολογίσει, πέφτω τάβλα στο κρεβάτι.
Σηκωμένος 3:20 τα μεσάνυχτα, ορεξάτος και ψαρωμένος από νέα δουλειά και τις συμβουλές που μου είχε δώσει ένας φίλος, άσχετος με επάγγελμα, αρχιμάγειρας σε ένα εστιατόριο και δεν ήξερε γρι από γερμανικά, πρόσεχε γιατί οι Γερμανοί είναι τυπικοί με την εργασία και μπορεί να σε απολύσουν άμεσα, γιατί αυτοί τους αρέσει να πηγαίνουν νωρίτερα απ' ότι το συνηθισμένο. Που να ήξερα όμως πως δεν υπάρχει καν πρόβλημα και μπορείς να μην πας καν ούτε στην δουλειά, αρκεί μόνο και μόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να τους ενημερώσεις, άσε που οι περισσότεροι δηλώνουν άρρωστοι και παίρνουν ψεύτικες αναρρωτικές.
Ξεκινώ λοιπόν από το σπίτι, παίρνω μια κατεύθυνση προς τα αριστερά και χωρίς να γνωρίζω πως θα καταλήξω μέσα σε χωράφια, άρχισα να περπατώ, ξαφνικά εκεί που περπατούσα, από την αριστερή μου πλευρά βλέπω ένα χαντάκι με την βοήθεια από την οθόνη του κινητού. Ήταν τα σταγγιστικά κανάλια των χωραφιών και συνάμα τα απόνερα των υπονόμων που κατέληγαν σε κανάλι και μετά αυτό με την σειρά του σε ένα μεγαλύτερο. Ευτυχώς για καλή μου τύχη φορούσα και την φόρμα εργασίας. Τα παπούτσια μου άρχισαν να γεμίζουν λάσπες και νερά, καθώς ήταν τρύπια από κάτω, γιατί δεν είχα χρήματα να αγοράσω άλλα και μεγάλη μου βλακεία που είχα αγοράσει φτηνιάρικα, με τριάντα ευρώ παραπάνω πήρα αθλητικά και μου έχουν βγει απίστευτα καλά. Διασχίζω αυτό το κανάλι και περπατώ από την αριστερή πλευρά του καναλιού, περνώ στο απέναντι χωράφι. Ο διαχωρισμός των δύο χωραφιών ήταν γεμάτος χορτάρια και θάμνους και καθώς προχωρούσα και έχοντας το κινητό σαν οδηγό, ακούω έναν περίεργο θόρυβο και χωρίς να τρομάξω σήκωσα το χέρι μου και φώναξα ένα εεεεε, βλέποντας ένα καφόμαυρο πράγμα να φεύγει από μπροστά μου, συνηθισμένος από την Ελλάδα να περπατώ στα σκοτάδια, δεν ήταν η πρώτη μου φορά και δεν τρόμαζα εύκολα. Τελικά ήταν ελάφι, συνηθισμένο στην Γερμανία καθώς απαγορεύεται το κυνήγι και κυκλοφορούν ελεύθερα.
Προχωρώντας και διασχίζοντας διαγώνια την βορειοδυτική πλευρά του χωραφιού, καταλήγω σε αδιέξοδο, ήταν το μεγάλο κανάλι που κατέληγαν όλα τα μικρότερα, προσπαθώ να βρω τρόπο να περάσω απένταντι, γιατί πρέπει να είχε ένα μετρο νερό και καθώς διέσχιζα το μεγάλο κανάλι προς τα βόρεια και κατευθυνόμενος προς το πρώτο χωράφι που είχα πρωτοπερπατήσει από πριν, βρέθηκα μέσα σε κάτι τσουκνίδες ή χορτάρια ενός μέτρου και βάλε. Περπατούσα προσεχτικά μήπως και πέσω σε καμιά τρύπα και δεν συμμαζεύεται κάτω από τα χορτάρια και τελικά πέρασα προς την άλλη όχθη στο πρώτο χωράφι και βρέθηκα σε αδιέξοδο χωρίς να βρω κάτι το οποίο θα με κάνει να περάσω απένταντι. Πήρα την απόφαση να επιστρέψω πίσω προς την κατεύθυνση του σπιτιού, τα παπούτσια μου γεμάτο λάσπες και η ώρα να έχει περάσει, άρχισα να τρέχω προς τα πίσω.
Τελικά ακολούθησα την διαδρομή τρέχοντας χωρίς φώς προς ένα διπλανό χωριό περιμένοντας εκεί ένα λεωφορείο το οποίο θα με άφηνε στον σταθμό του τράμ. Η ώρα είχε περάσει, εντάξει λέω δεν έγινε και τίποτα, φτάνοντας στην στάση λαχανιασμένος σκούπισα τα παπούτσια μου από τις λάσπες και περίμενα να περάσει το λεωφορείο. Ευτυχώς μετά από πέντε λεπτά φάνηκε χωρίς να περιμένω αρκετή ώρα. Μπαίνοντας μέσα διαπιστώνω πως και η φόρμα εργασίας ήταν λίγο λασπωμένη, εντάξει λέω από μέσα μου, δεν κάνω και δουλειά γραφείου. Μετά από 20 λεπτά φτάνω στον σταθμό του τραμ και χωρίς να περιμένει καθόλου αναχώρησε. Τελικά έφτασα στην δουλειά καθυστερημένος μια ώρα, αλλά εντάξει δεν είχε γίνει και τίποτα το ιδιαίτερο απλώς δεν θα πληρωνόμουν για αυτές τις ώρες που έχασα, αλλά δεν είχα πάρει να ενημερώσω γιατί δεν γνώριζα ποιο είναι το τηλέφωνο, τελικά μετά μου είπαν πως το αναγράφει πάνω στην κάρτα εργασίας μου. Με όλα αυτά που πέρασα πήρα ένα γερό μύνημα για το πως λειτουργούν κάποια πραγματα στην Γερμανία, τα οποία δεν είναι ακραία όπως τα παρουσιάζουν μερικοί και ποτέ να μην εμπιστεύεσαι άτομα που δεν γνωρίζουν, δεν έχουν δουλέψει σε παρόμοιες καταστάσεις, πρέπει να ρωτάς συγκεκριμένους ανθρώπους με συγκεκριμένες εμπειρίες.
0 .
Was mich anbelangt, geht es dich nicht an
Aber hoff doch mal, die Geistererscheinung ab und an.
Aber hoff doch mal, die Geistererscheinung ab und an.

-
Perseus
- Basic poster

- Δημοσιεύσεις: 782
Re: Webseries: Νύχτα
Αλλά δυστυχώς, εγώ ανήκω στην κατηγορία ανθρώπων που αν δεν κλείσουν επτάωρο οριζοντίως, την άλλη μέρα σέρνονται. Και είμαστε και εργαζόμενοι. Κάπου είχα διαβάσει ότι ένα 10% του πληθυσμού είναι micro sleepers, δλδ είναι οκ με 4-6 ώρες ύπνου. Αυτό λέει.
Δνε λεει καθολου φιλε,μπορειοταν εισαι νεος να βολευειαλλα οσο μεγαλωνεις σε φρικαρει.
Εγω κοιμαμαι 1,30 ωρα το μεσημερι και 2-3 το βραδυ και φαντασου θα πιω και τα τσιπουρακια μου αν δεν τα πιω χεσε μεσα.
Σημερα δεν εχω δουλεια κοιμοιθηκα 2 ξυπνησα 5 παρα καθησα στο κρεβατι μεχρι 6 παρα και τωρα περιμενω το μεσημερι.
0 .
-
Διάδοχος
- Danchō

- Δημοσιεύσεις: 13240
Re: Webseries: Νύχτα
Εγώ θέλω 10ωρο για να ξεκουραστώ.
0 .
«Και η κουτσή Μαρία είναι εθνικιστές. Δηλαδή σε αυτό το επίπεδο; Εμείς είμαστε όλος ο πλανήτης!»
«Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς, οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας, κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι. Με τες εκτεταμένες επικράτειες, με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών. Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς. Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!»
«Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς, οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας, κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι. Με τες εκτεταμένες επικράτειες, με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών. Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς. Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!»
-
Freisinniger
- Maître des anions

- Δημοσιεύσεις: 10961
- Τοποθεσία: Αμέρικα
Re: Webseries: Νύχτα
Ξυπνάω κοιμάμε ότι ώρες να 'ναι, πχ μπορώ να κοιμηθώ μια ώρα τα μεσάνυχτα και μετά να πέσω το μεσημέρι από τις 2 μέχρι τις 7 για ύπνο. Μπορώ να κοιμάμε ανα διαστήματα 3 ωρών. Και αυτό επειδή εργάζομαι τα μεσάνυχτα τους τελευταίους 4 μήνες.
0 .
Was mich anbelangt, geht es dich nicht an
Aber hoff doch mal, die Geistererscheinung ab und an.
Aber hoff doch mal, die Geistererscheinung ab und an.

-
ανυπόμονα αναβλητική
- Rookie poster

- Δημοσιεύσεις: 93