Προέλλην έγραψε:Που το κακό; Mόνο μαζοχιστής επιδιώκει στεναχώριες ενώ μπορεί να τις αποφύγει.
Δεν θέλω να κάνω derail τη συζήτηση, αλλά δεν μπορείς να κάνεις bypass τις στεναχώριες, μόνο postpone. Δεν είναι τυχαίο που στους
καναπέδες των ψυχοθεραπευτών, οι
ασθενείς αναγκάζονται να ξαναβιώσουν τραυματικές και στενάχωρες στιγμές ώστε λυτρωθούν από την καταπιεσμένη θλίψη.
Καταλαβαίνω όμως, πως για ανθρώπους που ζουν και έχουν μεγαλώσει σε αστικό περιβάλλον είναι ακόμη πιο δύσκολο να εξοικειωθούν με την ιδέα του θανάτου. Στην επαρχία μπορείς να δεις την ίδια τη φύση να πεθαίνει και να ξαναγεννιέται· νεκρά φυτά, νεκρά ζώα· νέα φυτά, νέα ζώα. Ένας αρμονικός κύκλος ζωής και θανάτου, ή αν θες πιο ποιητικά, η αέναη πάλη με την εντροπία. Και σε ένα κλειστό κοινωνικό σύνολο, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο όλοι είναι συγγενείς μεταξύ τους, η απώλεια ενός ανθρώπου είναι
και κοινωνικό γεγονός. Δείχνει την φθορά και την θνητότητα του ίδιου του κοινωνικού συνόλου, όπως η γέννα ή ο γάμος δείχνει την αναβίωσή του.