BaKXOS_Lysios έγραψε:Ραν ταν πλαν έγραψε:
Δεν ξέρω.
Ξέρω όμως ότι όλοι θα έχουν πρόσβαση σε όλα. Αυτό αρκεί.
Δηλαδή σε ενδιαφέρει το κοινό καλό για όλη την ανθρωπότητα, το οποίο σε προηγούμενο ποστ υποστήριζες ότι δεν είναι καν μαρξιστικό αλλά ρομαντικο-ουτοπικό....
Δεύτερη ερώτηση: Αν σε ενδιαφέρει μόνο η τάξη σου και τα συμφέροντά της τότε αν πιάσουμε χαμηλότερο ή ίδιο βιωτικό επίπεδο με το σημερινό γιατί να σφαχτούμε και να ρημάξουμε τον κόσμο για να έρθει κομμουνισμός;
Οι κομμουνιστές παλεύουν για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης σε παγκόσμιο επίπεδο γιατί η ουσία της κοσμοθεωρίας μας δεν έχει εθνικό χαρακτήρα.
Στη δεύτερη ερώτηση υπάρχει κάτι που λέγεται ''εξουσία'' και χωρίς αυτή στα χέρια της τάξης μας το βιοτικό μας επίπεδο θα εξαρτάται πάντα από την καπιταλιστική πρακτική του καρότου και του μαστίγιου ή αν το βλέπει κανείς κι έτσι από τα ''φιλάνθρωπα'' αισθήματα των καπιταλιστών.
Στην τρίτη ερώτηση (που δε διατυπώθηκε) η ιστορία της εξέλιξης των κοινωνικο-οικονομικών συστημάτων έχει αποδείξει ότι η γέννηση του ενός μέσα από το άλλο και το πέρασμα από το ξεπερασμένο δυσλειτουργικό στο νέο ποιοτικά ανώτερο προϋποθέτει βία και από την κοινωνική τάξη που ασφυκτιά μέσα στο παλιό αλλά και βία εκ μέρους της τάξης που χάνει τα προνόμια της.
Ακόμα και μέσα στον καπιταλισμό και στα διάφορα στάδια της εξέλιξης του η βία (οι πόλεμοι μεταξύ των εθνικών καπιταλιστών) υπήρξε το βασικό εργαλείο για το πέρασμα από το ξεπερασμένο στάδιο του καπιταλισμού στο ανώτερο.
Από την πρωταρχική κεφαλαιακή συσσώρευση του 15-16ου αιώνα (το εμπορικό στάδιο) με τη ληστεία των αποικιών και το εμπόριο των δούλων ο καπιταλισμός (χωρίς ακόμα να έχει κατακτήσει την πολιτική εξουσία) πέρασε σταδιακά σε αυτό που λέμε μανιφατούρα (μικρή βιοτεχνία και οικοτεχνία) που στηριζόταν στον καταμερισμό της εξειδικευμένης εργασίας και της παραγωγής σε μικρή κλίμακα που έβαλε τις βάσεις για την απόκτηση ταξικής και πολιτικής συνείδησης από τη νέα αστική τάξη.
Συνείδηση που οδήγησε στις γνωστές αιματηρές αστικές επαναστάσεις του 17ου, του 18ου και του 19ου αιώνα μέσα από τις οποίες η αστική τάξη κατσικώθηκε στην εξουσία δημιουργώντας όλο εκείνο το πλέγμα της μεγάλης μηχανοποιημένης παραγωγής (βιομηχανική επανάσταση) που ονομάζουμε εθνικό προμονοπωλιακό καπιταλισμό.
Κι αυτό το στάδιο του εθνικού καπιταλισμού όμως ξεπεράστηκε σύντομα (τέλη του 19ου αιώνα αρχών του 20ου) από τη διαδικασία της παγκόσμιας επέκτασης του καπιταλισμού μέσω της συγκεντροποίησης του βιομηχανικού και εμπορικού κεφαλαίου από μονοπωλιακές ενώσεις και τη μετατροπή του σε παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο (φτάσαμε αισίως στον ιμπεριαλισμό) που για να διασφαλίσει την κυριαρχία του δε δίστασε να ρίξει τον κόσμο σε δύο παγκόσμιους πολέμους για να περάσει στο τελικό στάδιο ανάπτυξης του τον κρατικό μονοπωλιακό καπιταλισμό (καμιά σχέση λειτουργικά με τον ''κρατικό'' σοσιαλισμό) στα χέρια του οποίου βρίσκεται όλο το
φάσμα εξουσιών, οι οποίες του εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη λειτουργία της παγκόσμιας αγοράς αποκλειστικά προς το συμφέρον του.
Θα έκανα αναφορά και σε όλα αυτά που συνιστούν το βιοτικό μας επίπεδο που έχει να κάνει με την αμοιβαία σχέση εργασίας και κεφαλαίου (πράγμα που διαχειρίζεται η κρατική ρυθμιστική δραστηριότητα με στόχο τη διατήρηση της κοινωνικής και ταξικής ειρήνης) αλλά καλύτερα να βρεις μόνος σου το γιατί έχεις σήμερα κοινωνική ασφάλιση και πρόνοια, δωρεάν κρατική παροχή στους τομείς της παιδείας και της υγεία και ''δίκαιη'' (έτσι σε παραμυθιάζουν) κατανομή εισοδημάτων.
Αυτά χοντρικά, τις επιμέρους λεπτομέρειες ψάξτες μόνος σου μελετώντας τον μαρξισμό (αλλού θα βρεις τοίχο) ο οποίος ως μη ολοκληρωμένο αναπτυσσόμενο φιλοσοφικό, κοινωνικό και πολιτικο-οικονομικό σύστημα θα σου δώσει σαφείς απαντήσεις στις όποιες απορίες σου.

Και μακριά από μαρξιστές τύπου Καρτερού, Τσακαλώτου, Βαρουφάκη κλπ ριζοσπαστικά υποφυντάνια.
