Για να καταλάβετε πόσο ηλίθια και τραγική είμαι, έτσι ήμουν από μικρό.
Την πρώτη μου "σχέση" (ο θεός να την κάνει) ήταν όταν πήγαινα β΄ γυμνασίου.
Στην ουσία μας τα "έφτιαξαν" οι συμμαθητές μας. Δεν ξέρω πώς και γιατί διεύρρεσε στον αέρα ότι εμένα αυτό το παιδί μου ψιλοάρεζε. Και αυτός ήταν ο μαγκάκος του σχολείου, ας πούμε, και άλλο που δεν ήθελε μόλις έφτασε στα αυτιά του.
Όλα έγιναν στο άψε σβήσε. Για πότε βρέθηκα μαζί του σε ένα παρκάκι μετά το σχολείο ούτε που το κατάλαβα.
Θυμάμαι μόνο να με σπρώχνουν στην κυριολεξία οι συμμαθήτριές μου και να μου λένε "άντε πάνε". Εγώ να είμαι τελείως μαγκωμένη.
Να μη σας τα πολυλογώ τελικά τα "φτιάξαμε". Πρέπει να κράτησε μια βδομάδα, ίσως και πολύ λέω.
Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, αυτής της "σχέσης" εγώ συνέχεια σκεφτόμουν πώς έμπλεξα σε όλο αυτό και είχα μετανιώσει οικτρά.
Καθοδόν σε ένα ραντεβού που πήγαινα να τον συναντήσω με μαύρη καρδιά, βλέπω μια συμμαθήτριά μου να περιμένει το λεωφορείο στη στάση.
Η συμμαθήτρια αυτή ήταν από αυτές που κανένας δεν την προσέγγιζε, γιατί θεωρούνταν από τις "άσχημες" του σχολείου.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά κοιτώντας την από μακριά να την ζηλεύω που δεν είχε μπλεξίματα με αγόρια και είχε την ησυχία της.
Και σκεφτόμουν πόσο μα πόσο μα πόσο τυχερή ήταν που ήταν άσχημη και κανείς δεν ασχολούνταν μαζί της.
Κι εγώ εκείνη την ώρα έπρεπε να πάω να συναντήσω το "αγόρι" μου και γαμωσταύριζα αντί να χαίρομαι.
Ήθελα τόσο πολύ να αντιστραφούν οι ρόλοι και να ήμουν εγώ αυτή που περίμενε το λεωφορείο και αυτή να πήγαινε να συναντήσει το αγόρι της.
Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι δε μιλάτε με ένα νορμάλ άτομο έτσι;
.gif)