Δημοσίευσηαπό Διάδοχος » 19 Νοέμ 2017, 20:56
Αν πρέπει κάπου εδώ να τοποθετηθώ, θα έλεγα ότι για μένα η έννοια πατρίδα έχει πολλά ομόκεντρα επίπεδα. Πρώτα απ όλα είναι η παιδική μου γειτονιά όπου μένουν ακόμη οι γονείς μου, μετά η πόλη καταγωγής μου, μετά η Β. Ελλάδα, μετά η Ελλάδα, μετά τα Βαλκάνια και η Ανατολική Μεσόγειος. Όλα αυτά για πολύ συγκεκριμένους αντικειμενικούς λόγους. Θα τα υπερασπιζόμουν με βία αν απειλούνταν (όχι τα Βαλκάνια και την Μεσόγειο προφανώς).
Απο κει και πέρα δεν υιοθετώ χαζο-εθνικούς μύθους ούτε κλείνω αυτιστικά τα μάτια στην αλήθεια. Ας πούμε το να κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τις παιδεραστικές αναφορές στα αρχαία κείμενα, δεν είναι πατριωτισμός αλλά αυτισμός. Ούτε φυσικά το να το επισημαίνει κανείς είναι προδοσία. κοκ.
Αν πατριωτισμός είναι η αυτιστική αγάπη για την πατρίδα, τότε δεν είμαι τέτοιου είδους πατριώτης, αλλά διαφορετικού, δλδ αυτού της ανιδιοτελούς αγάπης προς ότι εγώ θεωρώ πατρίδα μου.
0 .
«Και η κουτσή Μαρία είναι εθνικιστές. Δηλαδή σε αυτό το επίπεδο; Εμείς είμαστε όλος ο πλανήτης!»
«Εμείς· οι Aλεξανδρείς, οι Aντιοχείς, οι Σελευκείς, κ’ οι πολυάριθμοι επίλοιποι Έλληνες Aιγύπτου και Συρίας, κ’ οι εν Μηδία, κ’ οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι. Με τες εκτεταμένες επικράτειες, με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών. Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ώς μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ώς τους Ινδούς. Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!»