Σου μίλησα για τον Άρη δες μια μαρτυρία συμμαθητή του
«....Αφού μας βασάνισαν επί ώρες οι μαυροσκούφηδες του, τότε ο Βελουχιώτης, θέλοντας να ψυχαγωγηθεί, λέει στον Αστρίτη, που ήταν παληός συμμαθητής του: «Έλα Αστρίτη... Θέλω και λίγη διασκέδαση, θέλω να μου χορέψεις ένα ζειμπέκικο!».
Φανταστείτε τώρα ένα ανθρώπινο ράκος που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, να το υποχρεώνει να χορέψει.
«Έλα βρε Θανάση», του λέει ο καημένος ο Ζαφειρόπουλος, «δεν ντρέπεσαι, δεν σκέπτεσαι ότι είμαστε κάποτε φίλοι και καθόμασταν στο ίδιο θρανίο; Δεν έχεις μέσα σου στάλα ανθρωπισμό; Γιατί με βασανίζεις έτσι; Μπορώ εγώ, έτσι που με κατάντησες, να σου χορέψω ζειμπέκικο;»
Εξαγριώθηκε το κτήνος, ο μέλλων αρχηγός του Ελληνικού κράτους! Σηκώνεται, παίρνει ένα σφυρί και του λέει: «Τώρα θα δεις Αστρίτη, πως φέρεται ο Άρης, έστω και στους φίλους του, όταν του γίνονται εμπόδιο στο έργο του»! .... Πλησιάζει τον Αστρίτη και αρχίζει να του σπάζει τα δόντια ένα-ένα!
«Χορεύεις τώρα, ή όχι;» του φωνάζει άγρια «Σε λίγο θα σου βγάλω και την γλώσσα με την τανάλια, για να μάθεις να μιλάς!».
Έτσι ο άμοιρος Ζαφειρόπουλος ή Αστρίτης, σέρνοντας το πληγωμένο του κορμί και γεμάτος αίματα στο πρόσωπο, άρχισε ... να χορείειζειμπέκικο!».
«...Έχουν περάσει τέσσερες ώρες. Κοντεύει να ξημερώσει. Προσπαθούν να μου αποσπάσουν διάφορες ομολογίες....
Τέλος, έρχεται ο Βελουχιώτηςκαι μου λέει: «Βρε Μουτούση, εσύ έχεις σπουδάσει σε σχολή των Άγγλων για ν αντέχεις. Εγώ όμως έχω σπουδάσει στην Μόσχα και θα δεις, ότι στο τέλος θα νικήσω και θα σου λύσω την γλώσσα!
«Φουσέκη», φωνάζει έναν μαυροσκούφη, «για φέρε μου το αμόνι! Είναι έτοιμο;».
Αμόνι, ήταν ένα σίδερο που το μεταχειρίζονται οι σιδεράδες. Αυτό λοιπόν, το σίδερο, αφού το έβαλαν στην φωτιά και κοκκίνησε, το παίρνει ο Άρης στα χέρια και δείχνοντάς το, μου λέει:
«Το βλέπεις, Μουτούση; Αυτό λύνει και γλώσσα μουγκού! Λοιπόν, τι λες; Θα μου πεις όλους τους συνενόχους σου;».
Εγώ δεν είχα την δύναμη ούτε να μιλήσω. Η θέα του καφτερού καικόκκινου σίδερου με παρέλυσε.
«Εμπρός άτιμε, ετοιμάσου να σε σφραγίσω».
Ο αιμοσταγής αρχηγός, αυτός που έστειλε το κόμμα στην Πελοπόννησο, με αρπάζει από τα μαλλία, με γυρίζει προς τα κάτω και μου κολλάει το καυτό σίδερο στην αριστερή μου πλάτη!
«Να δεις πως λύνω εγώ τη γλώσσα σου, και αν τελικώς δν την λύσω θα σου την κόψω πστη!».
Το καταραμένο μαύρο δωμάτιο, εγέμισε από τσίκνα της καμμένης σάρκας μου.
Δεν άντεξα, έπεσα λιπόθυμος. Δυστυχώς για μένα, διότι ο λυσσασμένος αρχηγός ενόμισε φαίνεται ότι το έκαμα επίτηδες και μου κολλάει για δεύτερη φορά το καυτό σίδερο στην δεξιά μου μασχάλη, και ως φαίνεται αφού πρώτα διαπίστωσε ότι ήμουνα πράγματι λιπόθυμος, τότε μ άφησε αναίσθητο με μετέφεραν στο κελλι μου.
Δεν είναι μύθος! Δεν είναι φαντασία.... Δεν είναι κενά λόγια: Το «μετάλλιο» αυτό του Άρη Βελουχιώτη, και πολλά άλλα, είναι στην διάθεση όποιου τυχόν άπιστου Θωμά θελήσει να δει και να πιστέψει!».
Θέλω να σου πω ότι υπάρχει και φωτογραφία με το σφράγισμα του Άρη ....
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».