
Ο θάνατος του επήλθε από έμφραγμα του μυοκαρδίου που προήλθε ως συνέπεια αμυοτροφικής πλαγίας σκληρύνσεως και καρκίνου του ουροποιητικού συστήματος.
Στις 21 Νοεμβρίου 1996, οι γιατροί του νοσοκομείου ανακοίνωσαν στη Δέσποινα Παπαδοπούλου, ότι ο σύζυγος της έπασχε από αμυοτροφική σκλήρυνση, ασθένεια γνωστή ως «νόσος του Σαρκό».
Η προσωπική οικονομική κατάσταση του Παπαδόπουλου αλλά και της οικογενείας του, δεν επέτρεπε να νοσηλευθεί σε ιδιωτική κλινική και νοσηλεύθηκε σε ένα θάλαμο με πολλά άτομα δίχως παράθυρο.
Στις εκκλήσεις των συγγενών του αλλά και του δικηγόρου του Σπύρου Ζουρνατζή να μεταφερθεί σε μονόκλινο δωμάτιο, οι κρατούντες απαντούσαν «Ας κάνει δήλωση μετανοίας, και θα τον πάμε όπου θέλει».
Η κυβέρνηση του «Πα.Σο.Κ.» με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη απέρριψε την αίτηση της Δέσποινας Γάσπαρη-Παπαδοπούλου και του γιου του Χρήστου Παπαδόπουλου να αποφυλακισθεί για λόγους υγείας.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1997 τριάντα οκτώ βουλευτές από το κόμμα «Νέα Δημοκρατία», με επιστολή τους ζήτησαν την αποφυλάκισή του Παπαδόπουλου, κάτι που δεν συνέβη. Τις πρώτες ημέρες του Οκτωβρίου 1997 τον επισκέφθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τον εξέτασε, μετά από παράκληση και μεσολάβηση του γιου του, ο Χιρόσι Μιτσουμότο, Ιάπωνας καθηγητής ειδικός στην ασθένεια του Σαρκό, ο οποίος πρότεινε τρόπους για τη συντήρηση του Παπαδόπουλου, δίχως όμως ελπίδες καθολικής ανανήψεως. Στις 20 Ιουνίου 1999 η κατάστασις της υγείας του επιβαρύνθηκε λόγω ενδονοσοκομειακής λοιμώξεως, πυώδους πνευμονίας, και παρά τις ιατρικές φροντίδες και προσπάθειες η μοίρα του ήταν προδιαγεγραμμένη.
Ο Παπαδόπουλος δεν επέδειξε καμία «μεταμέλεια» και αρνήθηκε σταθερά να υποβάλει αίτηση αποφυλακίσεως ή να υποβάλλει αίτημα απονομής χάριτος με περιοριστικούς όρους ή να χρησιμοποιήσει τις ευνοϊκές διατάξεις που του παρείχαν τη δυνατότητα να αποφυλακιστεί επικαλούμενος ανήκεστο βλάβη της υγείας του, λέγοντας «...δι εμέ θα ομιλήσει η ιστορία, η οποία θα με δικαιώσει...».
Ο Παπαδόπουλος παρόντων των Στυλιανού Παττακού, Ιωάννη Λαδά και Θεόδωρου Θεοφιλογιαννάκου, είπε, «...Εγώ τελειώνω. Εύχομαι εσείς να είστε καλά. Εμείς δεν θα υπάρχουμε αλλά το αργότερο σε μια εικοσαετία πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός θα νοσταλγήσει την 21η Απριλίου....».
Μη μπορώντας να μιλήσει και με ασταθή γραφικό χαρακτήρα, λόγω της ασθενείας του, ο Παπαδόπουλος έγραψε στον δικηγόρο του Σπύρο Ζουρνατζή: «Ευχαριστώ για ότι κάνατε. Μην κάνετε τίποτε άλλο. Ως φίλοι, αν με αγαπάτε, προσευχηθείτε να πεθάνω το συντομότερο, πριν αυτοκτονήσω και ατιμασθώ εις τον λαό».
Πέθανε στις 27 Ιουλίου 1999, Κυριακή πρωί στις 11.48 στην «Μονάδα Εντατικής Θεραπείας» [Μ.Ε.Θ.] του «Λαϊκού Νοσοκομείου» στην περιοχή Γουδή Αττικής, από σπάνια μυασθένεια και καρκίνο του ουροποιητικού συστήματος, σε ένα θλιβερό θάλαμο, δίχως ποτέ να του παραχωρηθεί ένα ιδιαίτερο δωμάτιο, όπως είχε ζητήσει η οικογένεια του.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Γεωργίου Στρατογιαννάκου, πρώην Δήμαρχου Πετρουπόλεως Αττικής, στο νοσοκομείο έφτασε στις 12:38 ο Διοικητής του ΙΔ' Αστυνομικού Τμήματος Αμπελοκήπων, μετά από εντολή του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, τότε Υπουργού Δημοσίας Τάξεως. Στο Διοικητή του ΙΔ' τμήματος ο Στρατογιαννάκος είπε, «...Πείτε στον Υπουργό να μην ανησυχεί. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν είναι πια εδώ. Πήγε να κάνει Επανάσταση στον Ουρανό...».






