[...]
Αλλά ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Όχι και τόσο παλιά αλλά από τις αρχές του 20ού αιώνα, όπου η γεωγραφικά προσδιορισμένη περιοχή της Μακεδονίας, διαμοιράστηκε μετά το Β’ Βαλκανικό Πόλεμο με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 μεταξύ της Σερβίας, Βουλγαρίας, Ελλάδας και Αλβανίας. Αυτά τα σύνορα αναγνωρίστηκαν και διεθνώς με το τέλος του Α’ Π. Π. Ο χώρος των Σκοπίων από το 1912 έως το 1929 ονομαζόταν Μακεδονία του Βαρδάρη ή Νότια Σερβία. Στη συνέχεια από το 1929 μέχρι και το 1941 ονομαζόταν επίσημα Βαρντάρσκα Μπανοβίνα και από το 1945 έως το 1991 ο χώρος που σήμερα ονομάζεται Π.Γ.Δ.Μ. είχε την ονομασία Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, ως αυτόνομο κρατίδιο της ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας.
Ξαφνικά και μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1992 ανακοινώνεται το νέο όνομα του κρατιδίου, ανεξάρτητο πλέον, ως Δημοκρατία της Μακεδονίας. Και να σου ξαφνικά τα συλλαλητήρια και τα εμπάργκο με αφορμή το νέο όνομα. Το αποτέλεσμα ήταν να αποδεχτεί το ελληνικό κράτος και ο ελληνικός λαός το όνομα Π.Γ.Δ.Μ., δηλαδή Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Καλά διαβάζετε. Πώς θα αναρωτηθεί κανείς. Κι όμως συνέβη θα πει κάποιος άλλος.
Να μην ξεχάσω να αναφέρω πως την περίοδο 1945-1991 όπου τα Σκόπια ή Π.Γ.Δ.Μ. περιείχαν τη λέξη Μακεδονία στην επίσημη τους ονομασία κανείς δεν έκανε αναφορά σε αυτό. Ούτε το επίσημο κράτος αλλά ούτε και λοιποί «πατριώτες» δεν έβγαζαν άχνα για το όνομα. Εξήγηση: Το ελληνικό κράτος έπαιζε το διπλωματικό του παιχνίδι στο πλευρό της Δύσης απέναντι στην πρώην Σοβιετική Ένωση στηρίζοντας τη Γιουγκοσλαβία η οποία τα είχε «σπάσει» με την πρώτη κάποιες δεκαετίες πριν.
Τι έγινε στη συνέχεια; Τη δεκαετία του 1990 οι Έλληνες (Μακεδόνες και μη) επιχειρηματίες ή το ελληνικό κεφάλαιο αν προτιμάτε, καταλαμβάνει πρωτιές σε επενδύσεις στη γειτονική χώρα. Μα θα αναρωτηθεί κανείς, τι έγινε ο πατριωτισμός αυτών των Ελλήνων, επιτυχημένων και αυτοδημιούργητων όπως αρέσκονται να αυτοαποκαλούνται και να τους αποκαλούν; Και εδώ έρχεται η πρώτη αποκάλυψη. Ο πατριωτισμός τους πάει περίπατο γιατί απλά δεν υπήρξε και ποτέ σε αυτήν την τάξη των Ελλήνων που ποτέ δεν νοιάστηκε για τους υπόλοιπους Έλληνες, Μακεδόνες και μη σε καμία δεκαετία, αν φεύγοντας και κλείνοντας τα εργοστάσια και τις επιχειρήσεις θα αφήσουν χιλιάδες χωρίς εργασία. Γιατί ο δικός τους πατριωτισμός έχει άλλο όνομα και ονομάζεται κέρδος.
Κάποια στοιχεία για το μέγεθος των ξένων επενδύσεων στα Σκόπια και μάλιστα όχι την δεκαετία του 1990 αλλά στην περίοδο της τωρινής κρίσης, φαίνονται στον παρακάτω πίνακα. Ο πίνακας δείχνει τις θέσεις που καταλαμβάνουν στην οικονομία οι ξένες εταιρίες για το έτος 2017.
ΟΚΤΑ/ ΕΛΠΕ 3η θέση 311 εκατ. ευρώ
USJE-TITAN 22η θέση 72,4 εκατ. ευρώ
Veropoulos 24η θέση 70,7 εκατ. ευρώ
25/11/2017. Διαθέσιμο στο http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=919057
Στο σημείο αυτό τίθεται το ερώτημα γιατί από τη δεκαετία του 90 μέχρι σήμερα, ένα μεγάλο κομμάτι Ελλήνων κυρίως Μακεδόνων κάνει τη διαδρομή Ελλάδα – Σκόπια. Γιατί πηγαίνει για να καλύψει τις ανάγκες του σε υπηρεσίες υγείας, σε διατροφή, σε ένδυση, σε βενζίνη αλλά και σε διασκέδαση. Η απάντηση αρκετά εύκολη, προφανώς λόγω του κόστους. Όμως το γεγονός ότι δεν μπορούν να καλυφθούν οι ανάγκες σου στην ίδια σου την πατρίδα δεν είναι εθνικό θέμα; Δεν είναι θέμα για να ξεσηκωθείς; Προφανώς η αιτία είναι το ζήτημα γιατί αν δεις την αιτία θα δεις και τη λύση. Την στιγμή λοιπόν που Έλληνες επιχειρηματίες ή καπιταλιστές αν προτιμάτε παράγουν υπερκέρδη σε Ελλάδα και Σκόπια και αλλού ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες τους στην ίδια του την πατρίδα.
[...]
Και ερχόμαστε ξανά στο βασικό μας ερώτημα. Ποιος είναι πατριώτης και ποιος εθνικιστής;
Είναι πατριώτης αυτός που θέλει ένα μεγάλο του ελληνικού λάου να είναι στην φτώχεια και την ανέχεια ή να χρειάζεται να πηγαίνει σε άλλες χώρες για να βρει γιατρειά; Είναι αυτός που την περίοδο της κρίσης γίνεται ακόμη πιο πλούσιος δισεκατομμυριούχος ενώ την ίδια στιγμή παιδιά λιποθυμούν στα σχολεία ;
[...]
Και για να κλείσουμε. Ποια είναι η λύση; Η αγάπη για την πατρίδα είναι πρώτα απ’ όλα ο αγώνας για την καλυτέρευση της ζωής του ελληνικού λαού ώστε να γίνει νοικοκύρης στον τόπο του. Γιατί Ελλάδα χωρίς λαό δεν είναι υφίσταται. Είναι η λύση στα συλλαλητήρια; Τα συλλαλητήρια έχουν νόημα όταν ξεκαθαριστεί η ήρα από το στάρι δηλαδή του πατριώτη από τον εθνικιστή και τον φασίστα. Αυτά δεν πάνε μαζί. Ποτέ δεν ήταν μαζί. Σε καμία ιστορική περίοδο της χώρας μας και σε καμία χώρα του κόσμου. Πατριωτισμός είναι αγάπη για τον άνθρωπο που μοχθεί και δεν απολαμβάνει σε αυτήν την χώρα ενώ ο εθνικισμός είναι αγάπη για την την κάστα αυτών που απομυζούν τον ιδρώτα του και του δίνουν ψίχουλα. Φασισμός είναι αυτός που κάνει τα πάντα για αυτήν την κάστα ως το καλύτερο μαντρόσκυλό του. Τις πικρές συνέπειες του εθνικισμού τις ζήσαμε στο πετσί μας ως χώρα πολύ καλά. Την Κυριακή είδαμε ένα ακόμη δείγμα του ποιοι είναι οι φασίστες με τα τάγματα εφόδου τους, με τον βανδαλισμό μνημείων του ολοκαυτώματος και καταστροφών νεοκλασικών κτιρίων.
http://www.katiousa.gr/apopseis/i-stili ... a-kleisei/

.gif)

