Στους εθνικιστές της Ευρώπης περιλαμβάνονται ακροδεξιά κόμματα που μετέχουν σε κυβερνητικούς συνασπισμούς, όπως η Λέγκα του Σαλβίνι και το αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας. Η εθνικιστική θεματολογία υιοθετείται όμως όλο και περισσότερο από πιο παραδοσιακά κεντροδεξιά κόμματα, όπως είναι οι Χριστιανοκοινωνιστές της Γερμανίας, οι Συντηρητικοί της Βρετανίας και το Λαϊκό Κόμμα της Αυστρίας.
Το κυρίαρχο θέμα των εθνικιστών είναι συνήθως η μετανάστευση - και η ανάγκη να διαφυλαχθεί το έθνος από «στίφη» μη δυτικών μεταναστών. Σε ό,τι αφορά την οικονομία, τάσσονται συνήθως υπέρ ενός προστατευτισμού τύπου Τραμπ.
Οι εθνικιστές αυτοί είναι επίσης εχθρικοί απέναντι στους διεθνείς θεσμούς και συνθήκες, τους οποίους θεωρούν ως παιχνίδια μιας παγκόσμιας ελίτ χωρίς πατρίδα. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει αποσυρθεί από διεθνείς συνθήκες, όπως η Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, και από οργανισμούς όπως το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. Οι Ευρωπαίοι εθνικιστές στρέφουν τα πυρά τους εναντίον της Ε.Ε. και των διεθνών κανόνων που διέπουν τη μεταχείριση των προσφύγων.
Επιδιώκουν ολοένα μεγαλύτερη συνεργασία μεταξύ τους. Ο Αυστριακός καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς έχει ταχθεί υπέρ ενός άξονα «Βερολίνου - Ρώμης - Βιέννης» για την καταπολέμηση της παράτυπης μετανάστευσης. Ο Αμερικανός πρεσβευτής στη Γερμανία Ρίτσαρντ Γκρένελ έχει αναφερθεί στην ενίσχυση των «συντηρητικών» τύπου Τραμπ σε όλη την Ευρώπη. Ο Στιβ Μπάνον, πρώην υπεύθυνος της στρατηγικής του Τραμπ, συγκάλεσε μια συνάντηση εθνικιστικών κομμάτων στη Ρώμη στη διάρκεια των ιταλικών εκλογών και αργότερα έγραψε ότι «είναι δύσκολο να μη νιώθουμε ότι είμαστε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας».
Οι εθνικιστές είναι σε πολλές περιπτώσεις θαυμαστές του Βλαντίμιρ Πούτιν, τον οποίο θαυμάζουν ως έναν σκληρό τύπο που υπερασπίζεται το έθνος του. Το ότι παραβιάζει τους διεθνείς νόμους θεωρείται προτέρημα, όχι ελάττωμα. Αντίθετα, οι εθνικιστές απεχθάνονται τη Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και τον Καναδό πρωθυπουργό Τζάστιν Τριντό, θεωρώντας τους διεθνιστές και απελπιστικά υποχωρητικούς στο καθοριστικό ζήτημα της μετανάστευσης.
Ο εθνικισμός αυτός δεν περιορίζεται στη Δύση. Πριν από λίγο καιρό, είχα στο Δελχί μια μακρά συζήτηση με έναν υπουργό, τον Ζαγιάντ Σίνχα, ο οποίος είπε ότι η κυβέρνηση Μόντι απορρίπτει τον διεθνισμό και υπερασπίζεται τη μοναδική κουλτούρα της Ινδίας. «Οι πολίτες νιώθουν πως η κληρονομιά τους πολιορκείται», είπε, «με την έννοια ότι όλοι αποτελούμε τμήμα ενός παγκόσμιου αφηγήματος».
Πολλοί φιλελεύθεροι διεθνιστές δυσκολεύονται να αποδεχτούν ότι οι εθνικιστές σημειώνουν πρόοδο εν μέρει επειδή έχουν κάποιες γνήσιες πολιτικές ιδέες. Η έμφαση που δίνουν στην αξία του έθνους - κράτους έχει απήχηση στους ψηφοφόρους. Οι απαιτήσεις για αυστηρότερο έλεγχο της παράτυπης μετανάστευσης απορρέουν από αυτή την ιδέα, καθώς το ερώτημα για το δικαίωμα της υπηκοότητας αποτελεί ένα κεντρικό ζήτημα εθνικής ταυτότητας.
Οι Ευρωπαίοι εθνικιστές, όπως ο Σαλβίνι, ο Όρμπαν και ο Βρετανός Νάιτζελ Φάρατζ, εκμεταλλεύονται τις διαμαρτυρίες ότι η Ε.Ε. έχει αφαιρέσει πολλές από τις παραδοσιακές εξουσίες του έθνους και ελέγχει τα πάντα, από τα δημοσιονομικά ελλείμματα ώς τα δικαιώματα των πολιτών.
Τα βασικά αιτήματα των νέων εθνικιστών, όπως είναι ο έλεγχος της μετανάστευσης ή ο προστατευτισμός, έχουν θέση στη δημοκρατική πολιτική ζωή. Αλλά οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν όταν αναλαμβάνουν την εξουσία είναι συχνά φρικιαστικές, όπως η κράτηση και ο διαχωρισμός των παιδιών από τους γονείς τους στις ΗΠΑ ή η απαίτηση του Ματέο Σαλβίνι για μαζική απέλαση των Ρομά από την Ιταλία.
Ένα βασικό πρόβλημα είναι ότι η έμφαση που δίνουν οι εθνικιστές στο έθνος - κράτος έχει συχνά ένα ισχυρό πολιτιστικό και ρατσιστικό στοιχείο. Όταν θεωρείς πως οι ξένοι αξίζουν λιγότερο από τους συμπατριώτες σου, όταν τους βλέπεις σαν ανθρώπους που «μολύνουν» τη χώρα σου (όπως είπε ο Πρόεδρος Τραμπ), τότε γίνεται ευκολότερο να τους μεταχειριστείς με βαρβαρότητα.
Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι οι νέοι εθνικιστές αγνοούν συχνά τον σύνθετο χαρακτήρα του σύγχρονου κόσμου. Οι διεθνείς κανόνες δεν είναι απλώς το προϊόν των ιδεολογικών προτιμήσεων μιας παγκόσμιας ελίτ. Είναι επίσης τα αναγκαία εργαλεία για τη ρύθμιση των διακρατικών σχέσεων σε όλα τα ζητήματα, από το εμπόριο μέχρι τα ταξίδια. Η κατάργηση όλων αυτών των διεθνών νόμων θα οδηγήσει σε αναρχία, σε εμπορικό πόλεμο - ή σε πραγματικό πόλεμο.
Καθώς λοιπόν οι εθνικιστές κάνουν σημαία τους την καταπολέμηση των φιλελεύθερων διεθνιστών αντιπάλων τους σε όλο τον κόσμο, η «εθνικιστική διεθνής» είναι εγγενώς ασταθής. Ένας κόσμος όπου τα έθνη - κράτη βλέπουν το ένα το άλλο- πάνω από όλα- ως εχθρό είναι ένας κόσμος που ετοιμάζεται για πόλεμο.