Περί των Ιλλυριών καί των Αλβανών.
Αλήθειες μη λεγόμενες καί ψεύδη παραμένοντα.
Σε αυτό το θέμα θα αναπτύξω τα σχετικά με τους Ιλλυριούς.
Αυτό το θέμα αποτελεί μία απάντηση σε όσους ταυτίζουν τους πανάρχαιους Ιλλυριούς με τους ρυπαρούς Αλβανούς. Αυτά τα
σημαντικά στοιχεία τα συγκέντρωσα από διάφορες πηγές καί τα παραθέτω αυτούσια καί ασχολίαστα, πλην των όποιων χρησίμων διασαφήσεων καί διευκρινίσεων.
Α)Περί των Ιλλυριών
Κατ’ αρχάς θα αρχίσω με την Ελληνική Μυθολογία. Τα στοιχεία μου προέρχονται από την Ελληνική Μυθολογία της Εκδοτικής Αθηνών, η οποία έχει πέντε(5) τόμους. Η αρίθμηση των σελίδων γίνεται για τους τόμους με κεφαλαία καί των σελίδων με αριθμούς. Π.χ. Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών Β345= Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, δεύτερος τόμος, σελίδα 345.
Κατά μία παραλλαγή οι Αμαζόνες ζούσαν στην Ιλλυρία1.
Κατά την δεύτερη παραλλαγή, ο Κάδμος αφού βασίλευσε πολλά έτη στην Θήβα, πήρε την γυναίκα του την Αρμονία καί έφυγαν. Πήγαν στους Εγχελείς, οι οποίοι τότε πολεμούσαν με τους γείτονές τους Ιλλυριούς (οι οποίοι τότε δεν λέγονταν έτσι). Λόγω ενός χρησμού ο Κάδμος καί η Αρμονία έγιναν αρχηγοί των γειτόνων των Εγχελέων. Εκεί απέκτησαν έναν υϊό, τον οποίο ονόμασαν Ιλλυριό. Από αυτόν ονομάσθηκαν οι Ιλλυριοί2.
Κατά την τρίτη παραλλαγή, ο Ηρακλής πηγαίνοντας για τα μήλα των Εσπερίδων πέρασε από την Ιλλυρία3.
Κατά την τέταρτη παραλλαγή, οι Αργοναύτες συμφώνως με μία παράδοση επισκέφθηκαν τους Υλλείς στην Ιλλυρία4.
Κατά την πέμπτη παραλλαγή μετά την άλωση της Θήβας από τους υϊούς του Πολυνείκη καί των άλλων αρχηγών μερικοί Θηβαίοι κατέφυγαν στην Ιλλυρία5.
Συμφώνως με μία παράδοση οι Θηβαίοι είχαν σχέση με τους Εγχελείς καί τους Ιλλυριούς της Ηπείρου6. Αυτό φαίνεται με την πηγή 2.
Συμφώνως με μία πηγή οι Λωτοφάγοι τοποθετούνται στην Ιλλυρία7.
Ο Ιδομενέας μετά τον Τρωϊκό πόλεμο εξορίσθηκε από την Κρήτη καί αρχικώς κατέφυγε στην Ιλλυρία καί τον βασιλιά Διβίτιο8.
Ο Ελεφήνορας, αρχηγός των Αβάντων με τους άνδρες του, γυρίζοντας μετά τον Τρωϊκό πόλεμο στην Εύβοια, ναυάγησαν στην Ιλλυρία καί ίδρυσαν την Απολλωνία9.
Συμφώνως με μία παράδοση, μετά την άλωση της Τροίας, ο Αντήνορας καί οι υϊοί του, στην πορεία της εξορίας, περνούν από την Ιλλυρία καί φθάνουν στην Αδριατική καί ιδρύουν την Ενετία10.
Αυτά τα στοιχεία αναφέρει η Ελληνική Μυθολογία της Εκδοτικής Αθηνών, την οποία επιμελήθηκε ο αλησμόνητος Ιωάννης Κακριδής.
Τώρα θα παραθέσω τα ιστορικά στοιχεία.
Ιστορικά στοιχεία περί των Ιλλυριών.
Ο Ηρόδοτος παραθέτει την μαρτυρία ότι οι Ιλλυριοί αγόραζαν τις γυναίκες τους καί μάλιστα, όσο ομορφότερη ήταν μία γυναίκα, τόσο περισσότερα άξιζε11.
Ακόμη, αναφέρει ότι στην Ιλλυρία υπάρχει ο ποταμός Άγγρος12.
Τέλος, ο Ηρόδοτος αναφέροντας την γενεαλογία του Αλεξάνδρου Α΄, αναφέρει ότι οι πρόγονοί του(Σ.Σ.: του Αλεξάνδρου Α΄),
εξόριστοι από το Άργος, κατέφυγαν κάποια στιγμή στην Ιλλυρία. Αυτοί οι πρόγονοι λέγονταν Γαυάνης, Αέροπος καί Περδίκκας13.
Αυτά λέγει ο Ηρόδοτος, ο κατά τον Ρωμαίο ρήτορα Μάρκο Τύλλιο Κικέρωνα «πατέρας της ιστορίας»(λατινιστί pater historiae).
Τώρα ας δούμε τί λέγει ο Θουκυδίδης.
Ο Θουκυδίδης, αναφέρει ότι το 422π.α.χ.χ. ο τότε βασιλιάς της Μακεδονίας Περδίκκας, θέλησε να συμμαχήσει με τον Βρασίδα καί τους Ιλλυριούς κατά των Αθηναίων, αλλά όταν ο ηγεμόνας της Λύγκου Αρραβαίος επαναστάτησε κατά του Περδίκκα, οι Ιλλυριοί πρόδωσαν τον Περδίκκα, συμμάχησαν με τον Αρραβαίο καί εισέβαλαν στην Μακεδονία.
Ο Βρασίδας καί ο Περδίκκας πολέμησαν κατά των Ιλλυριών καί τους συνέτριψαν14.
Από άλλες πηγές, όπως ο Πλούταρχος, μαθαίνουμε ότι οι Μακεδόνες βασιλείς πολεμούσαν συνεχώς με τους Ιλλυριούς.
Ο Πλούταρχος, αναφέρει στον βίο του Αλεξάνδρου, ότι την ημέρα κατά την οποία γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, ο Παρμενίωνας είχε νικήσει τους Ιλλυριούς σε μία μεγάλη μάχη15.
Ακόμη οφείλω να συμπληρώσω ότι οι Ιλλυριοί απειλούσαν την Μακεδονία καί κατά την βασιλεία του Φιλίππου Ε΄, δηλαδή τα
έτη 221-179π.α.χ.χ.
Το 220π.α.χ.χ. οι αρχηγοί των Ιλλυριών Σκερδιλαΐδας καί Δημήτριος Φάριος εισέβαλαν με εννενήντα λέμβους στην Πύλο. Ο πόλεμος γενικεύεται καί λήγει το 217π.α.χ.χ. με νίκη του Φιλίππου Ε΄.
Οι πόλεις των Ιλλυριών λέγονταν Κρεώνιο, Γερούντας, Εγχελάνες, Κέρακας, Σατίωνας, Βοιοί16.
Βρίσκεται στο Ιστορικό σπουδαστήριο της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού καί Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Συμφώνως με τον ιστορικό Michael Ivanovitch Rostovtzeff, στο βιβλίο του «Ρωμαϊκή Ιστορία», από τις εκδόσεις Παπαζήση, αναφέρει ότι οι Ιλλυριοί πειρατές απειλούσαν το εμπόριο στην Αδριατική σε τέτοιον βαθμό, ώστε οι Συμπολιτείες να αναγκασθούν να συμμαχήσουν με την Ρώμη17. Επίσης οι Ιλλυριοί καταπονούσαν με επιδρομές την Μακεδονία18, ενώ ο Ιούλιος Καίσαρας σκόπευε να την προστατεύσει από αυτούς19,αλλά δολοφονήθηκε.
Κατά των Ιλλυρικών φύλων πολέμησε καί ο Οκταβιανός Αύγουστος20.
Τον 1ο καί 2ο μεταχριστιανικό αιώνα οι Ιλλυριοί ζούσαν κυρίως διασκορπισμένοι σε φύλα στα χωριά21, στον Δούναβη22. Ο Λεύκιος Σεπτίμιος Σεβήρος το 193μ.α.χ.χ. κατέλαβε την εξουσία στηριζόμενος στις δυνάμεις της Παννονίας, οι οποίες αποτελούνταν από Θράκες καί Ιλλυριούς23, οι οποίοι προτιμούσαν περισσότερο να στρατολογούνται, αφού οι Ρωμαίοι, οι Ιταλοί καί γενικώς οι περισσότερο μορφωμένοι απέφευγαν την στρατιωτική θητεία24.
Θρησκεία των Ιλλυριών
Οι Ιλλυριοί λάτρευαν τον θεό των λόφων, για τον οποίο σημειώνει ο συγγραφέας είχαν δανεισθεί το όνομα του Πάνα από την Ελλάδα25.
Σιγά-σιγά οι Ιλλυριοί αστικοποιούνταν26.
Λοιπές πληροφορίες περί των Ιλλυριών.
Οι Ρωμαίοι πολέμησαν δύο φορές με τους Ιλλυριούς, κατά τα έτη 229-228π.α.χ.χ. καί 220-219π.α.χ.χ., εξαιτίας της πειρατείας των Ιλλυριών27.Οι Ρωμαϊκές καί Μακεδονικές νίκες στην Ιλλυρία, οι πρώτες το 220π.α.χ.χ. καί οι δεύτερες το 212π.α.χ.χ. έδειξαν την επερχόμενη σύγκρουση Ρώμης-Μακεδονίας28.
Ο Φίλιππος Ε΄ μετά τον Α΄ Συριακό πόλεμο, συμμάχησε με τους Ιλλυριούς29. Ο Ιούλιος Καίσαρας σχεδίαζε εκστρατεία κατά
των Πάρθων καί των Θρακών καί συγκέντρωσε 16 λεγεώνες(96.000 άνδρες) στην Ιλλυρία, αλλά δολοφονήθηκε30.
Ο Οκτάβιος στάλθηκε από τον Καίσαρα στην Ιλλυρία για να ολοκληρώσει την γενική του εκπαίδευση καί να εκπαιδευθεί στα όπλα31.
Πριν από την ναυμαχία του Ακτίου, ο Μάρκος Αντώνιος είχε στρατοπεδεύσει στην Ιλλυρία, έτοιμος να εισβάλει στην Ιταλία, αλλά τον πρόλαβε ο Οκτάβιος32.
Συμπέρασμα περί των Ιλλυριών.
Οι Ιλλυριοί έχουν Ελληνικά ονόματα(π.χ. Δημήτριος), οι πόλεις τους έχουν Ελληνικά ονόματα, κατάγονται από τον Κάδμο καί την Αρμονία καί σχετίζονται με τους Θηβαίους αλλά καί με τους άλλους Έλληνες.
Επομένως, οι Ιλλυριοί είναι ένα Ελληνικό φύλο, το οποίο για διαφόρους λόγους απεκόφθη κάποτε από τον Ελληνισμό.
Αυτά για τους Ιλλυριούς.
Τώρα θα ακολουθήσουν τα στοιχεία περί των Αλβανών.
Β)Περί Αλβανών
Ας δούμε κατ’ αρχάς, το μέρος στο οποίο ζούσαν οι Αλβανοί.
Οι Αλβανοί, όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος, ζούσαν κατά την εποχή του Πομπηΐου, στην περιοχή του Καυκάσου, όπως προκύπτει από την παρακάτω πηγή.
Αρχαίο κείμενο.
Καταλιπών δε φρουρόν Αρμενίας Αφράνιον αυτός εβάδιζε διά των περιοικούντων τον Καύκασον εθνών αναγκαίως επί Μιθριδάτην. Μέγιστα δε αυτών εστίν έθνη Αλβανοί καί Ίβηρες, Ίβηρες μεν επί τα Μοσχικά όρη καί τον πόντον καθήκοντες, Αλβανοί δε επί την έω καί την Κασπίαν κεκλιμένοι θάλασσαν.
Μετάφραση Κάκτου.
Αφού άφησε τον Αφράνιο επιτηρητή στην Αρμενία, ο ίδιος προχώρησε εναντίον του Μιθριδάτη, περνώντας αναγκαστικά μέσα από τα έθνη που κατοικούσαν στην περιφερειακή περιοχή του Καυκάσου. Τα μεγαλύτερα από τούτα τα έθνη είναι οι Αλβανοί καί οι Ίβηρες. οι Ίβηρες φθάνουν μέχρι τα Μοσχικά βουνά καί τον Πόντο, ενώ οι Αλβανοί απλώνονται ανατολικά καί στην Κασπία θάλασσα33.
Στον ίδιο βίο34, αναφέρει ο Πλούταρχος, ότι ο Πομπήϊος υπέταξε στην Ρώμη τους Αλβανούς, οι οποίοι έδωσαν ομήρους.
Τώρα θα πάμε σε μία πολλή κοντινότερη εποχή.
Η ιστορικός Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου34, αναφέρει ότι στον Καύκασο ζούσαν κατά την περίοδο αυτή
(δηλαδή τα έτη 867-1.081μ.α.χ.χ.), οι Αβασγοί, οι Λαζοί, οι Αλβανοί, οι Ίβηρες ή Γεωργιανοί καί οι Τζάνοι.
Δηλαδή μέχρι καί το 1.000-1.100μ.α.χ.χ., οι Αλβανοί ζούσαν στο όρος Καύκασος.
Η πρώτη αναφορά για Αλβανούς στην Ελληνική ή Βαλκανική Χερσόνησο, γίνεται στην εποχή του αυτοκράτορα της Νικαίας
Θεοδώρου Β΄ Δούκα Λασκάρεως, ο οποίος κυβέρνησε τα έτη 1.254-1.258μ.α.χ.χ.
Χαρακτηριστικά ο ιστορικός Ιωάννης Καραγιαννόπουλος, αναφέρει αυτά εδώ35.
«Στα αμέσως επόμενα χρόνια, ο Θεόδωρος είχε ν’ αντιμετωπίσει επανάσταση των Αλβανών, υποκινημένων από τον Μιχαήλ της Ηπείρου, ο οποίος επιτέθηκε εναντίον των Βυζαντινών καί κατόρθωσε, με πολύμηνους αγώνες, να καταλάβει την Καστοριά, τη Βέροια, τον Πρίλαπο. Ο θάνατος του Θεοδώρου, το 1258, παρέπεμψε τη λύση του πολέμου αυτού στον διάδοχό του».
Άρα λοιπόν, με βάση όλα αυτά, οι Αλβανοί καί οι Ιλλυριοί δεν έχουν καμμία σχέση μεταξύ τους καί όποιοι τους συσχετίζουν κάνουν κάτι τέτοιο είτε εξ αγνοίας είτε εκ του πονηρού.
Τώρα ας δούμε καί την συνέχεια της ιστορίας των Ελληνοαλβανικών σχέσεων.
Επί Τουρκοκρατίας, οι Αλβανοί συμμαχούσαν με τους Τούρκους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Ορλωφικά(1.770-1.774μ.α.χ.χ.). Ακόμη καί κατά το 1.821μ.α.χ.χ., όταν οι Αλβανοί κατάλαβαν ότι η επανάσταση του Αλή πασά εμμέσως αποσπούσε δυνάμεις από το μέτωπο κατά των Ελλήνων, τον εγκατέλειψαν, όπως αναφέρει ο ιστορικός Σπυρίδων Τρικούπης στο τετράτομο βιβλίο του «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»36, αυτά εδώ τα σαφή:
«Μετά δε τα κατά την Άρταν συμβάντα αναγκαίον εθεώρησαν οι εισβαλόντες σύμμαχοι Ελληνοαλβανοί να στείλωσι τον Ταχήρ-Αμπάζην, ένα των αρχηγών των Αλβανών, προς τον Μαυροκορδάτον εις συνδιάλεξιν και εις συμμέθεξιν ων έφερε βοηθημάτων προς ενίσχυσιν του αγώνος. Τώ εδόθη δε καί πληρεξούσιον ανοικτόν φέρον τας σφραγίδας των συναδελφών του Αλβανών ίνα απέλθη καί εις Πελοπόννησον ο ίδιος ως αντιπρόσωπος αυτών παρά τηι προκειμένηι εθνικήι συνελεύσει ή ν’ αντικαταστήσηι άλλον.
Αν καί εγνώριζεν ο ανήρ ούτος εξ όσων έμαθε παρά των μετά την άλωσιν της Τριπολιτσάς επανελθόντων ομοφύλων του ποίος ο αληθής σκοπός των ενόπλων κινημάτων των Ελλήνων, κατεταράχθη ουδέν ήττον καί ηγανάκτησεν ακούσας εν ώ διήρχετο το μακρύ διάστημα από των κορυφών του Μακρυνόρους μέχρι της εσχατιάς του Μεσολογγίου ύμνους εις την Ελληνικήν ελευθερίαν καί ύβρεις εις την Τουρκοκρατίαν, καί ιδών πολλαχού τα σύμβολα του Ελληνικού εθνισμού εστημένα, τα
υψιπύργια των Τούρκων(μιναράδας) κατηδαφισμένα, καί τους ευκτηρίους οίκους των μεμιασμένους. παρετήρησε καί την ακαταστασίαν των πραγμάτων, καί την απορίαν των αγωνιζομένων προς ούς εφημίζετο ότιεστάλησαν εσχάτως πλούσιαι δωρεαί των οποίων ήλπιζε να γένωσι συγκοινωνοί καί οι σύμμαχοί των Αλβανοί. Αλλ’ υπεκρίθη καί επολιτεύθη επιτηδείως, απέφυγε ν’ απέλθη ο ίδιος εις την εθνικήνσυνέλευσιν ως εμελέτα, αντικατέστησε διά το ανύποπτον τον Μάρκον
Δεσπότου γράψας επί του ανοικτού πληρεξουσίου τ’ όνομά του, έλαβε πολεμεφόδια, καί επανελθών εις τα ίδια ασφαλής καί ανενόχλητος διηγήθη τοις Αληπασίζουσι ομοπίστοις του όσα είδεν, ήκουσεν, εψηλάφησε καί ηισθάνθη(στ). Ακούσαντες ούτοι
τους λόγους αυτού καί βλέποντες τους μεν βασιλικούς καθ’ ημέραν κρατυνομένους, την δε καταστροφήν του Αλή-πασά άφευκτον καί εγγύς, καλούμενοι δε υπό την βασιλικήν σημαίαν επί πλουσίαις αμοιβαίς καί παρά του ομοφύλου των Ομέρ-πασά Βριώνη του κατ’ αρχάς καί αυτού Αληπασίζοντος καί μετά ταύτα βασιλίζοντος συνήλθαν εις συμβούλιον εν αγνοία των συμμάχων των Χριστιανών περί του πρακτέου. καί αποφασίσαντες να προσκυνήσωσιν απέστειλαν μυστικήν πρεσβείαν
προς τον Χουρσήδ-πασάν υποσχόμενοι να δικαιώσωσι την πολιτικήν μετάνοιάν των διά της θερμής συμπράξεώς των καί κατά του αποστάτου Αλή καί κατά των αποστατών Ελλήνων. επρόβαλαν δε συγχρόνως να σταλώσι στρατεύματα κατά μεν το κρυπτόμενον εις ανάκτησιν της Άρτης, κατά δε το φαινόμενον εις αναδούλωσιν της Αιτωλοακαρνανίας.
Διενοούντο δε διά της ψευδούς ταύτης φήμης ν’ αναγκάσωσι καθώς καί ηνάγκασαν τους εις Άρταν συνεκστρατεύσαντας Αιτωλοακαρνάνας ν’ ανακάμψωσιν εις τας εστίας των προς υπεράσπισίν των. Προθύμως εδέχθη ο Χουρσήδ-πασάς την υπόκλισιν των Αληπασιζόντων Αλβανών, διότι την υπερεπεθύμει, τοις επεδαψίλευσε την εύνοιάν του, καί έστειλε
καί στρατεύματα κατά την πρότασίν των.
Οι δε Σουλιώται, αν καί εψιθυρίζετο η προς αυτούς απιστία των συμμάχων των Αλβανών, δεν την επίστευαν. Αφ’ ού δε είδαν ότι τα εχθρικά στρατεύματα επλησίασαν εις την Άρταν, εξήλθαν της πόλεως διά νυκτός φοβηθέντες μην αποκλεισθώσι, καί ετοποθετήθησαν επί το παρακείμενον όρος πεποιθότες ότι θα παρηκολούθουν καί οι σύμμαχοί των Αλβανοί κατά τα πρό της εξόδου των συνομολογηθέντα. Αλλ’ οι σύμμαχοί των δεν παρηκολούθησαν καί τοις ανήγγειλαν την επαύριον, ότι ήσαν έως τότε υπηρέται του Αλή-πασά καί σύμμαχοι αυτών επί σκοπώ να ελευθερώσωσι μεν εκείνον, αλλά να διαμείνωσιν όλοι πάντοτε
υπό το σκήπτρον του Σουλτάνου. Βεβαιωθέντες όμως ότι τόσον οι Σουλιώται καθώς καί οι λοιποί ομόπιστοί των εμάχοντο υπέρ της πίστεώς των καί της ελευθερίας των έχοντες συμβοηθόν καί τον Αλή-πασάν διά τα ιδιαίτερα συμφέροντά του, έκριναν αναγκαίον να τους ειδοποιήσωσιν ότι ήσαν Μωαμεθανοί καί πιστοί υπήκοοι του κραταιοτάτου βασιλέως των, καί ότι εθεώρουν την συμμαχίαν των του λοιπού λελυμένην. Τους εσυμβούλευσαν δε φιλικώς ν’ αναχωρήσωσιν εκείθεν όσον τάχιον.
Ταύτα ακούσαντες παρ’ ελπίδα οι Σουλιώται ανεχώρησαν αυθωρί εις τα ίδια. καί ούτως η συμμαχία ελύθη διαρκέσασα έν έτος»37.
Δηλαδή όλα όσα γράφονται περί Ελληνοαλβανικής συμμαχίας κατά των Τούρκων το 1.821μ.α.χ.χ. είναι μύθος. Η αλήθεια είναι ότι οι Αλβανοί καί οι Σουλιώτες υπεστήριζαν τον Αλή πασά. Όταν όμως οι Αλβανοί αντελήφθησαν ότι οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν κατά των Τούρκων καί πως η υποστήριξη προς τον Αλή πασά ωφελεί τους Έλληνες, διέλυσαν την
συμμαχία μαζί τους καί ΣΥΜΜΑΧΗΣΑΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ.
Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Τώρα, θα ερωτήσει κάποιος γιατί οι Αλβανοί άργησαν ένα έτος να αντιληφθούν την αλήθεια. Ο Σπυρίδων Τρικούπης απαντά ότι σε αυτό ευθύνεται η αμορφωσιά τους.
Να τί γράφει σαφώς38.
«Θ’ απορήσουν ίσως οι μεταγενέστεροι πώς εμωράνθησαν εις τοιούτον βαθμόν οι Αλβανοί εν ώ εξεδίδοντο προκηρύξεις καί ήσαν καί τόσα άλλα φανερά δείγματα του εθνικού αγώνος των Ελλήνων. Αλλ’ οι Αλβανοί ούτε γράμματα ηξεύρουν, ούτε ανταποκρίσεις έχουν, ούτε φροντίζουν να μάθωσι τί γίνεται αλλού. αν δε ήκουσαν καί τοιούτον τι, το εθεώρουν ή ως ψευδές ή ως αναγκαίον προς απάτην των πολλών. Η ιστορία λέγει ότι οι Λακεδαιμόνιοι αμφίβαλλαν περί της επί του Θεμιστοκλέους κατασκευής των μακρών τειχών των Αθηνών, εωσού αποτελειωθέντων έμαθαν τα περί αυτών παρά του Θεμιστοκλέους.
έχοντες τοιαύτα παραδείγματα διατί ν’ απορήσωσιν οι μεταγενέστεροι διά την άγνοιαν των Αλβανών;».
Αλλά καί πέρα από όλα αυτά, υπάρχει καί συνέχεια. Η ιστορία είναι ακόμη περισσότερο ενδιαφέρουσα καί περιπλοκότερη.
Μετά από την Ελληνική Εθνεγερσία καί τον σχηματισμό του Νέου Ελληνικού κράτους, οι Ελληνοαλβανικές σχέσεις χειροτερεύουν. Οι Αλβανοί υπηρετούν πιστώς τον σουλτάνο, ενώ οι Έλληνες εξεγείρονται συνεχώς κατά των Τούρκων κατακτητών.
Όταν το 1.854μ.α.χ.χ. καί το 1.878μ.α.χ.χ. ξεσηκώθηκαν οι Έλληνες Ηπειρώτες κατά των Τούρκων ποία ήταν η στάση των Αλβανών; Μήπως ήταν υπέρ των Τούρκων, ως καλοί υπήκοοι του σουλτάνου;
Καί πώς τολμούν κάποιοι να δηλώνουν Αλβανόφιλοι;
Αλλά ας δούμε καί τί έγινε κατά τον 20ο αιώνα.
Μετά τους λεγομένους Βαλκανικούς Πολέμους των ετών 1.912-1.913μ.α.χ.χ. σχηματίζεται ως κράτος η Αλβανία.
Στις 4 Δεκεμβρίου 1.913μ.α.χ.χ. υπογράφεται το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, με το οποίο η Βόρειος Ήπειρος παραχωρείται στην Αλβανία. Στις 17 Φεβρουαρίου 1.914μ.α.χ.χ. ο Ελληνικός Στρατός αποχωρεί από την Βόρεια Ήπειρο. Την 1η Μαρτίου 1.914μ.α.χ.χ. εξεγείρονται οι Βορειοηπειρώτες. Στις 17 Μαΐου 1.914μ.α.χ.χ. υπογράφεται στην Κέρκυρα πρωτόκολλο, με το οποίο η Βόρεια Ήπειρος αποκτά καθεστώς ευρείας αυτονομίας, την οποία δεν σέβονται οι Αλβανοί. Στις 14 Οκτωβρίου 1.914μ.α.χ.χ. ο Ελληνικός Στρατός προελαύνει εκ νέου στην Βόρεια Ήπειρο.
Στις 11 Ιανουαρίου 1.916μ.α.χ.χ. οι βουλευτές της Βορείου Ηπείρου γίνονται δεκτοί στην Ελληνική Βουλή. Στις 29 Ιουλίου 1.919μ.αχ.χ. ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος υπογράφει με τον Ιταλό πρωθυπουργό Τιτόνι σύμφωνο, με το οποίο η Ιταλία παύει να εναντιώνεται στην διεκδίκηση της Βορείου Ηπείρου, αν η Ελλάδα κατισχύσει της Τουρκίας. Στις 2 Ιανουαρίου 1.920μ.α.χ.χ. οι Σύμμαχοι εγκρίνουν την συμφωνία Βενιζέλου-Τιτόνι. Στις 5 Μαΐου 1.920μ.α.χ.χ. η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, εγκρίνει τις Ελληνικές αξιώσεις επί της Βορείου Ηπείρου. Στις 28 Οκτωβρίου 1.921μ.α.χ.χ., μετά από Ιταλικές πιέσεις, η Βόρειος Ήπειρος παραχωρείται στην Αλβανία.
Αυτά έγιναν μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή.
ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ
Μέχρι εδώ εξέθεσα την πορεία των Ελληνοαλβανικών σχέσεων καί τα σχετικά με το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Επειδή όμως οι Αλβανοί θέτουν το θέμα της «Τσαμουριάς», ας δούμε καί αυτό το θέμα. Η ιστορία του έχει ως εξής.
Στην Ήπειρο υπάρχει ένας ποταμός, ο οποίος λεγόταν στην αρχαιότητα Θύαμις καί σήμερα λέγεται Καλαμάς. Η γύρω από τον ποταμό περιοχή λεγόταν Θυαμυρία-Θυαμουριά καί με τροπή του Θ σε ΤΣ μετονομάσθηκε σε Τσαμουριά. Αυτή η περιοχή μέχρι καί το 1.600μ.α.χ.χ. περίπου, ακολούθησε την ιστορία της υπόλοιπης Ηπείρου.
Τότε, μητροπολίτης Τρίκκης ήταν ο Διονύσιος Β΄ ο αποκληθείς καί φιλόσοφος από τους φίλους του, επειδή είχε σπουδάσει φιλολογία, φιλοσοφία, ίσως ιατρική καί φυσική.
Οργάνωσε εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα σε συνεργασία με τον μητροπολίτη Ναυπάκτου καί Άρτας. Το πραγματοποίησε το 1.600μ.α.χ.χ. καί απέτυχε. Στις 19 Μαΐου 1.601μ.α.χ.χ. καθαιρέθηκε από το οικουμενικό πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως καί κατέφυγε στην Ιταλία.
Το 1.609μ.α.χ.χ. επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το 1.611μ.α.χ.χ. εκδήλωσε νέο κίνημα το οποίο κατεπνίγη καί ο Διονύσιος συλλαμβάνεται από τους Τούρκους καί γδέρνεται ζωντανός.
Τότε αρκετοί κάτοικοι εξισλαμίζονται αναγκαστικώς καί αποκόπτονται από τον Ελληνισμό. Έκτοτε αυτοί καλούνται Τσάμηδες καί σε όλους τους Ελληνικούς εθνικούς αγώνες συμμαχούν με τους Τούρκους.
Όταν το 1.922-1.923μ.α.χ.χ. συζητείται η ανταλλαγή τους καί η αποστολή τους στην Τουρκία, αυτοί δηλώνουν Αλβανοί υπήκοοι καί παραμένουν εδώ. Σε όλην την διάρκεια του μεσοπολέμου δεν έκαναν κάτι το αξιομνημόνευτο. Αλλά ας επανέλθουμε στο θέμα μας.
ΤΕΛΟΣ ΠΑΡΕΚΒΑΣΗΣ
Αργότερα, στις 7 Απριλίου 1.939μ.α.χ.χ., η Ιταλία κατέλαβε την Αλβανία, αλλά αντί να την καταστήσει αποικία της, όπως έκανε με την Αβησσυνία το 1.936μ.α.χ.χ., την ένωσε μαζί της υπό το στέμμα του βασιλέως της Ιταλίας Βίκτορος Εμμανουήλ Γ΄.
Συμφώνως με νόμο της 10ης Ιουνίου 1.940μ.α.χ.χ. τον οποίον εψήφισε η Αλβανική βουλή, «Το Βασίλειο της Αλβανίας αναγνωρίζει ότι θα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τα κράτη τα οποία θα βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με το Βασίλειο της Ιταλίας». Για αυτόν τον λόγο με το Βασιλικό Διάταγμα της 10ης Νοεμβρίου 1.940μ.α.χ.χ., το οποίο
τέθηκε σε εφαρμογή με τον Αναγκαστικό Νόμο 2.636/1.940μ.α.χ.χ. «Περί διακαιοπραξιών εχθρών καί μεσεγγυήσεως εχθρικών περιουσιών», όρισε ως εχθρικά κράτη την Ιταλία καί τις κτήσεις της, μεταξύ των οποίων καί την Αλβανία.
Οι Αλβανοί προσέφεραν στρατιωτικές δυνάμεις στον Ιταλικό Στρατό.
Αυτές ήσαν η Φάλαγγα «Σολίνας» του ΙΙ Τάγματος της 1ης Λεγεώνας Αλβανών Εθελοντών, η Κεντρική Φάλαγγα καί Διοίκηση Μεραρχίας «Φερράρα» Ι Τάγμα Αλβανών Εθελοντών, τα Αλβανικά εθελοντικά τάγματα «Πεσκοσόλιντο» καί «Κιαραβάλλε», τα Αλβανικά τάγματα Γρεναδιέρων καί κινούμενα, ενώ Αλβανικά εθελοντικά τάγματα ήλεγχαν πλήρως την αμαξιτή οδό Ηγουμενίτσας – Βάρφανης. Στην επίθεση στο ύψωμα 1289 στο Λαπιστέτ πολέμησε το Αλβανικό τάγμα «Τιμόρ» στο
πλευρό των Ιταλών. Στις 25 Νοεμβρίου 1.940μ.α.χ.χ. στην Ιταλική επίθεση κατά του Δελβινακίου συμμετείχε Αλβανικό τάγμα.
Στο ημερολόγιό του ο Ιταλός Φερνάντε Κομπιόνε, έφεδρος υπολοχαγός της 51ης Ορεινής Μεραρχίας των Ιταλών, έγραψε τα εξής: «-Κατά το χρονικό διάστημα από 28 Οκτωβρίου ως 14 Νοεμβρίου 1940, οπότε Ιταλικά τμήματα είχαν εισχωρήσει σε περιοχές της Ελλάδας, οι Τσάμηδες υποδέχονταν σε όλα τα χωριά τους Ιταλούς ως ελευθερωτές, με ζητωκραυγές καί ενθουσιασμό». Μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, στις 8 Σεπτεμβρίου 1.943μ.α.χ.χ., οι Αλβανοί σχημάτισαν καθοδηγούμενοι από τους Γερμανούς, μεραρχία Waffen SS με δύναμη 11.398 ανδρών.
Επί Κατοχής η Ήπειρος υπέφερε τα πάνδεινα από τους Τσάμηδες, αλλά τους έδιωξε ο Ε.Δ.Ε.Σ. υπό τον Ζέρβα39.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 26 Μαρτίου 1.946μ.α.χ.χ., η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής εγκρίνει της Ελληνικές διεκδικήσεις επί της Βορείου Ηπείρου. Τέλος, συμφώνως προς την συνθήκη των Παρισίων ή των 21 Εθνών της 10ης Φεβρουαρίου 1.947μ.α.χ.χ., το θέμα της Βορείου Ηπείρου μένει ανοικτό καί αποφασίζεται ότι θα εκτεθούν τα επιχειρήματα από τους υπουργούς Εξωτερικών της Ελλάδας καί της Αλβανίας καί μετά
θα αποφασίσουν για το μέλλον της Βορείου Ηπείρου οι υπουργοί Εξωτερικών Αγγλίας, Γαλλίας, Ε.Σ.Σ.Δ. καί Η.Π.Α. Σήμερα στην θέση της Ε.Σ.Σ.Δ. θα είναι η Ρωσία.
Η δικτατορία των συνταγματαρχών αποκαθιστά διπλωματικές σχέσεις με την Αλβανία στις 7 Μαΐου 1.971μ.α.χ.χ.
Η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου στις 29 Αυγούστου 1.987μ.α.χ.χ. αίρει το εμπόλεμο με την Αλβανία, με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου.
Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια για τους Ιλλυριούς καί τους Αλβανούς.
Τώρα οι Αλβανοί ανακινούν θέμα Τσάμηδων καί καταπιέζουν τους Βορειοηπειρώτες.
Τα συμπεράσματα είναι δικά σας.
Επισήμανση: Μετά από όλα αυτά τα ιστορικά στοιχεία, τα οποία παρέθεσα, οφείλω να επισημάνω κάποια σημαντικά πράγματα για την σημερινή πραγματικότητα. Αυτά είναι τα εξής:
1) Όπως καταφαίνεται σε όλη την ιστορική εργασία μου, ποτέ δεν υπήρξε φιλία των Ελλήνων καί των Αλβανών, αλλά ένας συνεχής πόλεμος.
2) Ένας πόλεμος, επειδή αναφέρω καί τα σχετικά με τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1.940-1.941μ.α.χ.χ., τελειώνει επισήμως με μία συνθήκη ειρήνης, η οποία καθορίζει τα νέα σύνορα, τις νέες σχέσεις των συμβαλλομένων κρατών, την αποζημίωση του ηττημένου προς τοννικητή κ.λ.π. Όσο δεν υπογράφεται μία τέτοια συνθήκη, παραμένει η εμπόλεμη κατάσταση, ακόμη καί αν δεν γίνονται μάχες στα σύνορα. Αυτά ορίζει το Διεθνές Δίκαιο του Πολέμου ή αλλιώς Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο. Ακόμη καί η άρση της εμπόλεμης κατάστασης, δεν σημαίνει ότι γίνεται ειρήνη, αλλά αντιθέτως ότι υπάρχει η λεγόμενη ημιεμπόλεμη
κατάσταση. Επίσης η άρση της εμπόλεμης κατάστασης, όπως λέγεται, μπορεί να καταργηθεί καί να ξαναρχίσει ο πόλεμος. Σήμερα αυτό ακριβώς υπάρχει στις σχέσεις Ελλάδας-Αλβανίας. Έχουμε μία ημιεμπόλεμη κατάσταση. Καλώς ή κακώς αυτό ισχύει σήμερα, μέχρι να υπογραφεί συνθήκη ειρήνης μεταξύ της Ελλάδας καί της Αλβανίας.
3) Με βάση τα παραπάνω, η παραχώρηση της Ελληνικής Σημαίας σε Αλβανούς μαθητές, αποτελεί εκχώρηση εθνικού συμβόλου σε καιρό πολέμου καί πράξη προδοσίας. Αυτό ας το μάθουν κάποιοι Αλβανόφιλοι.
Με εξαίρετη τιμή
Αντίοχος Αχαρνεύς
ΠΗΓΕΣ-ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Α) Περί των Ιλλυριών
1 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Β345
2 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Γ71
3 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Δ69
4 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Δ165
5 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Δ232
6 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Δ233
Αυτό φαίνεται με την πηγή 2.
7 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Ε254
8 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Ε322
9 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Ε328
10 Ελληνική Μυθολογία Εκδοτικής Αθηνών, Ε339
Στην Ελληνική Μυθολογία της Εκδοτικής Αθηνών το γράμμα σημαίνει τόμο καί ο αριθμός σελίδα.
Ιστορικά στοιχεία περί των Ιλλυριών.
11 Ηρόδοτος «Κλειώ», Α΄ 196.
12 Ηρόδοτος «Μελπομένη», Δ΄ 49.
13 Ηρόδοτος «Ουρανία», Η΄ 137.
14 Θουκυδίδης Δ΄ 124-128.
Στον Ηρόδοτο καί τον Θουκυδίδη το γράμμα σημαίνει βιβλίο καί ο αριθμός σημαίνει κεφάλαιο.
15 Πλουτάρχου Αλέξανδρος, κεφάλαιο 3, εδάφιο 8.
16 Πηγή:Βίος του Φιλίππου Ε΄, Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών(σελίδες 18,37-45,67-71,73). Βρίσκεται στο Ιστορικό σπουδαστήριο της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού καί Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
17 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 66.
18 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 94.
19 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 157.
20 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 207.
21 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 246.
22 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδες 248 καί 253.
23 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 303.
24 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία».εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 310.
Θρησκεία των Ιλλυριών
25 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 329.
26 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 365.
Λοιπές πληροφορίες περί των Ιλλυριών.
27 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδες 72 καί 383.
28 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδες 78-79.
29 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 87.
30 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 158.
31 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 161.
32 Michael Ivanovitch Rostovtzeff «Ρωμαϊκή Ιστορία», εκδόσεις Παπαζήση, σελίδα 170.
Β)Περί Αλβανών
33 Πηγή: Πλουτάρχου Πομπήϊος, κεφάλαιο 34, εδάφια 1-3.
34 Πηγή: Πλουτάρχου Πομπήϊος, κεφάλαιο 45.
35 Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου, Βυζαντινή Ιστορία, ημίτομος Β΄2, 867-1081, δεύτερη έκδοση, με βιβλιογραφική ενημέρωση,
εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1997, σελίδα 177.
36 Ιωάννη Καραγιαννόπουλου, Το βυζαντινό κράτος,τέταρτη έκδοση, εκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη, 1996, σελίδα 234-235.
37 Σπυρίδων Τρικούπης «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», τόμος δεύτερος, σελίδες 126-129.
38 Σπυρίδων Τρικούπης, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, τόμος δεύτερος, σελίδα 391, σημείωση (στ).
39 Περιοδικό «Στρατιωτική Ιστορία», τεύχος 86, Οκτώβριος 2.003μ.α.χ.χ.,σελίδες 66-74.