Δημοσίευσηαπό nemo » 25 Σεπ 2018, 22:09
itteithe ας δούμε την αρχή του εθνικισμού και συμπερασματικά θα φτάσουμε
και στην ελληνική έννοια του εθνικισμού και γράψε που διαφωνείς
Η γέννηση της έννοιας «έθνος»
Αν θελήσουμε να ψάξουμε τον γενέθλιο χάρτη του έθνους, θα πάμε πίσω, λίγο πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. «Το 1788 η Γενική Συνέλευση των Τάξεων, που είχε συγκαλέσει ο Λουδοβίκος 16ος, μετονομάζεται σε «εθνική», όπως διαβάζουμε στο «Εθνικιστική Ιστοριογραφία, η περίπτωση του Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου» του Θεοδόσιου Νικολαΐδη. Την ίδια χρονιά «ο όρος ‘Έθνος’ χρησιμοποιήθηκε από τον αββά Σεγιές στην περίφημη μπροσούρα του και χρησιμοποιήθηκε ξανά στις διακηρύξεις του Αυγούστου 1789 ως όνομα του πολιτικού υποκειμένου που δημιουργήθηκε όταν καταργήθηκε το παλαιό καθεστώς [...] και εισήχθη η ισότητα των πολιτών ενώπιον του νόμου». Έτσι, το σώμα των ‘πολιτών’ ονομάστηκε ‘έθνος’ και κηρύχθηκε ‘πηγή όλων των εξουσιών’».
Μια ανερχόμενη αστική τάξη ανήλθε στην εξουσία και θέλησε να θεμελιώσει μια ενιαία πολιτική βούληση. Πολιτική γιατί μιλάμε πλέον για πολίτες και όχι υπηκόους ενός βασιλιά. Δεν άργησε βέβαια η επίκληση ενός ένδοξου παρελθόντος και καταγωγής και ο σχεδιασμός πολιτισμικής και γλωσσικής ομοιογένειας. Με την πτώση του Ναπολέοντα (που είχε ήδη ανακηρυχθεί αυτοκράτορας) το 1815 και την παλινόρθωση οι αλλαγές αυτές, αν και δεν κράτησαν για πολύ, έμελλε να ριζώσουν και να επηρεάσουν άλλες επαναστάσεις. Το Βατερλό του Ναπολέοντα δεν ήταν σε καμία περίπτωση βατερλό για τα νέα εθνικά κινήματα που τον ακολούθησαν. Παρά τις προσπάθειες της Ιερής Συμμαχίας, οι αυτοκρατορίες θα πέσουν, το ίδιο και η Οθωμανική. Στα Βαλκάνια τη γεωγραφική της θέση θα μοιραστούν νέα εθνικά κράτη, που μετά από πολλές περιπέτειες στον 19ο και 20ο αιώνα, πήραν την σημερινή τους μορφή.
Το έθνος πέρα απ’ τη «συνέχεια»
Η «ρομαντική» (γερμανικός ρομαντισμός) προσέγγιση της έννοιας του έθνους έχει μείνει πίσω, ενώ νέες έρευνες και μελέτες για τον εθνικισμό κάνουν την εμφάνιση τους εδώ και αρκετές δεκαετίες. Ας δούμε δύο σύντομα παραδείγματα.
Ο Benedict Anderson, στις «Φαντασιακές κοινότητες» (1983) ορίζει το έθνος ως μια ανθρώπινη κοινότητα που φαντάζεται τον εαυτό της ως πολιτική κοινότητα, εγγενώς οριοθετημένη και ταυτόχρονα κυρίαρχη. Είναι φαντασιακή επειδή κανένα μέλος, ακόμα και του μικρότερου έθνους δεν θα γνωρίσει ποτέ τα περισσότερα από τα υπόλοιπα μέλη, όμως έχει την αίσθηση του συνανήκειν.
Κατά τον Anderson, κανένα έθνος δεν φαντάζεται τον εαυτό του να ταυτίζεται με την ανθρωπότητα και ανεξάρτητα από την ουσιαστική ανισότητα και εκμετάλλευση που κυριαρχεί σε κάθε κοινότητα, νοείται πάντα ως μια βαθιά οριζόντια συντροφική σχέση. Το έθνος είναι ταυτόχρονα παράγοντας ένωσης μεταξύ των ατόμων, που ανήκουν σε αυτό, και παράγοντας απομάκρυνσης από την ολότητα της ανθρωπότητας.
Για τον Fredrik Barth (1969), οι εθνοτικές ομάδες νοούνται ως «κατηγορίες χαρακτηρισμού και ταύτισης», τις οποίες χρησιμοποιεί κανείς για να ταξινομήσει τον εαυτό του όσο και τους άλλους. Στον ορισμό αυτό μπαίνει το στοιχείο της επιλογής της εθνικής ταυτότητας που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τις καταστάσεις, όπου τα άτομα μπορούν να αλλάξουν την ταυτότητά τους διασχίζοντας τα εθνοτικά όρια και περνώντας από τη μια ομάδα στην άλλη, όπως παρατηρεί ο Loring Danforth (στη «Μακεδονική Διαμάχη»). Ο ορισμός του Barth το 1969, προχωράει πέρα από πολιτισμικά όρια, η εθνική ταυτότητα σ’ αυτόν είναι μια μορφή πολιτικής συνείδησης και πρόκειται για μια συχνά απροκάλυπτη και αυτοσυνείδητη πολιτική επιλογή. Δεν στηρίζεται στον κοινό πολιτισμό αλλά είναι αποτέλεσμα της υιοθέτησης μια ορισμένης ταυτότητας.
Συμπερασματικά, στην Ελλάδα του σήμερα, ο γερμανικός ρομαντικός εθνικισμός, μεταλλασσόμενος σε νεοελληνικό, αδυνατεί να δεχτεί οτιδήποτε έξω από τη ‘μεταφυσική’ του. Οι οπαδοί του, φανατικοί και σίγουροι για την ορθότητά του, δεν γνωρίζουν ότι περπατούν στο δρόμο που αυτός χάραξε, δεν γνωρίζουν καν ότι είναι οπαδοί του. Το αντεπιχείρημα είναι συνήθως ότι ο ελληνικός εθνικισμός διαφοροποιήθηκε από τον γερμανικό στο ότι δεν στηρίχτηκε στην καθαρότητα του αίματος αλλά στον «κοινό πολιτισμό». Αλήθεια, δεν μπορεί να γίνεις κανείς ρατσιστής επειδή ο απέναντι έχει διαφορετικό πολιτισμό και άρα δεν είναι Έλληνας; Πόσο μεγάλη διαφορά συμπεριφοράς μπορεί να επιφέρει αυτή η διαφοροποίηση;
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου