Μαύρα και κόκκινα εγκλήματα

Τα θέματα εσωτερικής πολιτικής.
Άβαταρ μέλους
Άρης Κλάρας
Extreme poster
Extreme poster
Δημοσιεύσεις: 4284

Re: Μαύρα και κόκκινα εγκλήματα

Δημοσίευσηαπό Άρης Κλάρας » 06 Οκτ 2017, 03:16

«Ένοπλοι Προλετάριοι για τον Κομμουνισμό»
05/10/2017
Συνελήφθη στα σύνορα Βραζιλίας- Βολιβίας ο φυγάς Τσέζαρε Μπατίστι.
Έχει καταδικαστεί σε ισόβια ως μέλος ένοπλης οργάνωσης της ακροαριστέρας που έδρασε στην Ιταλία τα «μολυβένια χρόνια»

Εικόνα

Ο Τσέζαρε Μπατίστι, συγγραφέας, πρώην μέλος της ακροαριστερής οργάνωσης «Ένοπλοι Προλετάριοι για τον Κομμουνισμό», η οποία έδρασε στην Ιταλία τη δεκαετία του 1970, συνελήφθη την Τετάρτη στην βραζιλιάνικη πόλη Κορουμπά, στα σύνορα με τη Βολιβία, γνωστοποίησαν οι τοπικές αρχές.

«Ο Τσέζαρε Μπατίστι οδηγήθηκε στο τμήμα της ομοσπονδιακής αστυνομίας στην Κορουμπά, όπου έδωσε εξηγήσεις για το ζήτημα του αδικήματος της διαφυγής συναλλάγματος», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η αστυνομία.

Στη Βραζιλία, είναι παράνομο να βγαίνει κανείς στη χώρα μεταφέροντας χρηματικό ποσό υψηλότερο από 2.700 ευρώ που δεν έχει δηλώσει εκ των προτέρων.

«Η τροχαία σταμάτησε ένα όχημα μέσα στο οποίο βρισκόταν ένας ξένος υπήκοος. Διαπιστώθηκε ότι ο άνδρας αυτός, ο οποίος ταυτοποιήθηκε ως Τσέζαρε Μπατίστι, και άλλοι δύο επιβάτες, είχαν στην κατοχή τους μεγάλο χρηματικό ποσό σε ξένα νομίσματα», ανέφεραν οι βραζιλιάνικες αρχές.

Ο Μπατίστι, 62 ετών, που έχει καταδικαστεί σε ισόβια από την ιταλική δικαιοσύνη για δολοφονίες που φέρεται να διέπραξε τη δεκαετία του 1970, αποπειράθηκε να περάσει τα σύνορα έχοντας στην κατοχή του 5.000 δολάρια και 2.000 ευρώ, σύμφωνα με την εφημερίδα O Globo.

Ο Ιταλός «συνελήφθη τη στιγμή που προσπαθούσε να εγκαταλείψει τη Βραζιλία με ένα βολιβιάνικο ταξί», διευκρίνισε η αστυνομία, σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters, που αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι αρχές της Ιταλίας αξιώνουν την έκδοση του Μπατίστι, ο οποίος καταδικάστηκε ερήμην το 1993 σε ισόβια για τέσσερις δολοφονίες και συνέργεια σε άλλες δολοφονίες περί τα τέλη της δεκαετίας του 1970, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που έχει μείνει γνωστή ως τα «μολυβένια χρόνια».

Από το 1990 ως το 2004 ζούσε στη Γαλλία, όπου κυκλοφορούσε ελεύθερα, κι άρχισε να γράφει αστυνομικά μυθιστορήματα. Έφυγε από τη Γαλλία το 2004 λόγω του ενδεχομένου να εκδοθεί στην Ιταλία. Ζούσε στην παρανομία από το 2004 ως το 2007, τη χρονιά που συνελήφθη στο Ρίου ντε Ζανέιρου.

Δύο χρόνια αργότερα το Ανώτατο Δικαστήριο της Βραζιλίας ενέκρινε την έκδοσή του, αλλά άφησε τον τελευταίο λόγο στον τότε κεντροαριστερό πρόεδρο Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα.

Την τελευταία ημέρα της θητείας του, την 31η Δεκεμβρίου 2010, ο Λούλα είχε αρνηθεί να εγκρίνει την έκδοση του Μπατίστι στην Ιταλία, προκαλώντας την οργή της Ρώμης.

Αφού εξέτισε ποινή τεσσάρων ετών κοντά στη Μπραζίλια, ο Μπατίστι αφέθηκε ελεύθερος την 9η Ιουνίου 2011.

Σύμφωνα με τον Τύπο της Βραζιλίας, η ιταλική κυβέρνηση υπέβαλε νέο αίτημα έκδοσης του Μπατίστι την περασμένη εβδομάδα, κάτι που ίσως εξηγεί γιατί προσπάθησε να καταφύγει στη Βολιβία.

Την 22α Ιουνίου 2011 η υπηρεσία μετανάστευσης της Βραζιλίας του είχε χορηγήσει άδεια μόνιμης παραμονής στη Βραζιλία, όπου ο Μπατίστι ξανάφτιαξε τη ζωή του, συνέχισε να γράφει αστυνομικά μυθιστορήματα και παντρεύτηκε με μια Βραζιλιάνα το 2015.
http://www.newsbeast.gr/world/arthro/28 ... re-batisti
0 .

Άβαταρ μέλους
Άρης Κλάρας
Extreme poster
Extreme poster
Δημοσιεύσεις: 4284

Re: Μαύρα και κόκκινα εγκλήματα

Δημοσίευσηαπό Άρης Κλάρας » 18 Δεκ 2017, 19:42

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017
Τι έκαναν οι κομμουνιστές στην οικογένειά μου στα σοβιετικά γκουλάγκ.

Εικόνα

Στις 9 Φεβρουαρίου 1940, ο επτάχρονος Witold Rybicki και η οικογένειά του ξύπνησαν στη μέση της νύχτας ακούγοντας δυνατά χτυπήματα στην πόρτα του σπιτιού τους στη Λίντα της Πολωνίας (σημερινή Λευκορωσία). Έξω ήταν ένας αξιωματικός της NKVD, της τότε σοβιετικής μυστικής αστυνομίας, ο οποίος έδωσε διαταγές στον πατέρα του: "Μην προσπαθήσετε να το σκάσετε. Το σπίτι σας είναι περικυκλωμένο από στρατιώτες. Έχετε μια ώρα για να ετοιμάσετε τα προσωπικά σας αντικείμενα. Μην πάρετε πολλά. Ό, τι χρειάζεστε θα βρίσκονται εκεί που θα πάτε".

Οι Rybickis δεν ενημερώθηκαν ποτέ για τις κατηγορίες εναντίον τους, ούτε τους δόθηκαν στοιχεία για ποιο αδίκημα κατηγορούνται, ποια η ποινή τους ή ποιος ο προορισμό τους. Ο Witold, οι γονείς του και τέσσερα από τα αδέλφια του οδηγήθηκαν βίαια από το σπίτι τους σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό, όπου φορτώθηκαν σε ένα βαγόνι για βοοειδή μήκους περίπου 15 μέτρων και πλάτους πέντε μέτρων μαζί με περίπου 40 άλλους ανθρώπους. Το βαγόνι ήταν εντελώς άδειο, με μια τρύπα στη μέση του δαπέδου για τουαλέτα.

Εικόνα

Για σχεδόν ένα μήνα, το τρένο διέσχιζε την Ανατολική Ευρώπη και τη Ρωσία προς τη Σιβηρία, μη επιτρέποντας σε κανέναν να βγει έξω από το στενό βρώμικο βαγόνι εκτός από ένα σύντομο χρονικό διάστημα τα Σάββατα. Κάθε πρωί, οι στρατιώτες έδιναν τέσσερα γαλόνια νερό και μια σούπα για όλο το βαγόνι των 40 ανθρώπων.

Οι φυλακισμένοι τελικά αποβιβάστηκαν σε μια πόλη που ονομάζεται Tomsk. Από εκεί, βάδισαν για δυο μέρες μέσω της σιβηρικής τάιγκας (γνωστή ως βόρειο δάσος), μέσα στον παγωμένο χειμώνα σε μια σειρά από στρατώνες με μικρά, άδεια δωμάτια ειδικά για Πολωνούς. Αυτό ήταν μέρος του σοβιετικού συστήματος gulag, μιας αλυσίδας στρατοπέδων καταναγκαστικής εργασίας και οικισμών όπου δεκάδες εκατομμύρια φυλακισμένοι τιμωρήθηκαν και "ανακατασκευάστηκαν" από το κράτος μέσω εξαντλητικής σωματικής εργασίας σε σκληρές συνθήκες.

Εικόνα

Αυτή η αντιμετώπιση της ανθρώπινης ζωής υπό σοβιετική κυριαρχία δεν είναι κάτι το υπερβολικό, αλλά ενδεικτικό του πώς το κομμουνιστικό καθεστώς αντιμετώπισε το δικό του λαό. Πριν λίγες ημέρες έκλεισαν 100 χρόνια από την «επανάσταση» που δημιούργησε τον κομμουνισμό στη Ρωσία και στη συνέχεια την Ανατολική Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Τα μαρξιστικά καθεστώτα είναι υπεύθυνα που 65 έως 100 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, ένα τόσο μεγάλο νούμερο που είναι αδύνατο ο ανθρώπινος νους να αντιληφθεί.

Εικόνα

Βέβαια, ο Στάλιν είπε κάποτε, "Ένας θάνατος είναι μια τραγωδία. Ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι ένα στατιστικό στοιχείο". Ένας καλός τρόπος για να κατανοήσουμε το εύρος των δεινών που άφησε πίσω του ο κομμουνισμός είναι να κατανοήσουμε το βάθος των δεινών στη ζωή μεμονωμένων θυμάτων. Γι’ αυτό ιστορίες σαν των Rybickis και άλλων είναι χρήσιμες.

Εικόνα

Η τραγωδία των Rybickis είναι παρόμοια με τις περίφημες αναφορές του Aleksandr Solzhenitsyn στο «Αρχιπέλαγος Gulag». Από την ψυχολογικά έντονη νυκτερινή σύλληψη χωρίς καμία εξήγηση, στην απάνθρωπη μεταφορά με το τρένο μεταφοράς βοοειδών, στη σκληρή εργασία κάτω από το θανατηφόρο κρύο, την πείνα, την πανταχού παρούσα δυσοσμία του θανάτου, στην ολική καταπίεση, ακόμη και έξω από τα γκουλάγκ, οι παραλληλισμοί μεταξύ της ιστορίας του Witold και των άλλων θυμάτων είναι εντυπωσιακοί.

Η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) και η Ναζιστική Γερμανία εισέβαλαν στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939 και χώρισαν τη χώρα στα δύο. Η ΕΣΣΔ έστειλε σε εξορία στη Σιβηρία περίπου το ενάμισι εκατομμύριο από τα συνολικά 13 έως 14 εκατομμύρια Πολωνούς στο ανατολικό μισό της χώρας. Εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς πέθαναν ή εκτελέστηκαν στη διαδικασία. Πάνω από δεκαετίες, εκατομμύρια κουλάκοι, Κοζάκοι, Ουκρανοί, Καζακστάνοι, Σοβιετικοί βετεράνοι και Ορθόδοξοι Χριστιανοί, μεταξύ άλλων, είχαν μια παρόμοια μοίρα. Η ΕΣΣΔ σκότωσε συνολικά 20 με 30 εκατομμύρια δικούς της.

Εικόνα

Εκείνοι που θεωρούνταν μορφωμένοι, της μεσαίας τάξης, εμφανώς θρησκευόμενοι ή είχαν υπηρετήσει στο στρατό, ήταν οι κύριοι στόχοι, σύμφωνα με τον Witold, επειδή θεωρούνταν γενικά «απειλές» για το κομμουνιστικό καθεστώς. Ο πατέρας του, Stanislaw, ήταν Πολωνός βετεράνος που είχε ένα μικρό αγρόκτημα, «προσόντα» που ήταν ικανά για να οδηγηθεί στο gulag ο ίδιος και η οικογένειά του.

Εικόνα

Λίγους μήνες αργότερα, οι Rybickis μετακινήθηκαν ακόμα πιο ανατολικά, με τρένο στην τελευταία πόλη που έφθανε ο σιδηρόδρομος και στη συνέχεια με τα πόδια σε ένα άλλο απαρατήρητο σύνολο στρατώνων στη μέση της σιβηρικής τάιγκας. Θα έμεναν εκεί για τρία χρόνια.

Εικόνα

Στον οικισμό που έμεναν οι Rybickis, οι σωματικά ικανοί φυλακισμένοι άνω των 12 ετών δούλευαν κόβοντας δέντρα, προετοιμάζονταν ξυλεία και συλλέγονταν τον χυμό σε καιρικές συνθήκες που μερικές φορές έπεφταν στους 50 βαθμούς υπό το μηδέν. Οι εργαζόμενοι αιχμάλωτοι λάμβαναν ημερησίως 400 γραμμάρια ψωμιού, ενώ στους μη εργαζόμενους κρατούμενους δίνονταν 200 γραμμάρια. Μερικές φορές οι αποστολές τροφίμων καθυστερούσαν στα στρατόπεδα και φυλακισμένοι σαν τον Rybickis έκαναν μέρες χωρίς τροφή.

"Σχεδόν πεθαίναμε από πείνα", θυμάται ο Witold. Κάποιοι φυλακισμένοι είχαν "πρησμένες, τεράστιες κοιλιές" από την πείνα. Οι φυλακισμένοι "πέθαιναν σαν μύγες παντού" από πείνα, ασθένειες ή από την σκληρή εργασία μέχρι θανάτου. Υπήρχε ένα αυτοσχέδιο νεκροταφείο όπου "θάβονταν εκατοντάδες".

Η αδελφή του Witold, η Irena (Ειρήνη), που ήταν 14 ετών όταν οι Σοβιετικοί πήρε την οικογένειά της, αρνήθηκε τελικά να δουλέψει γιατί δεν είχε ούτε παπούτσια για να φορέσει. Καταδικάστηκε σε τρεις μήνες φυλακή στο Νοβοσιμπίρσκ, όπου επέζησε γιατί την λυπήθηκε και την βοηθούσε ένα φυλακισμένος.

Εικόνα

Αναφωνώντας ότι «είχε απηυδήσει από την Ρωσία, τον κομμουνισμό και την Σιβηρία», η Ειρήνη προσπάθησε να το σκάσει. Ένα χρόνο αργότερα, ο πατέρας της ανακάλυψε ότι οι αρχές την είχαν συλλάβει στην προσπάθειά της να περάσει στο Ιράν και την καταδίκασαν σε επτά χρόνια φυλάκισης. Επειδή η ΕΣΣΔ βρισκόταν σε πόλεμο με την Γερμανία, έδωσε στους φυλακισμένους την "επιλογή" είτε να διακινδυνεύσουν στις πρώτες γραμμές του ανατολικού μετώπου είτε να ζήσουν σε μια σκληρή, μικρή, κρύα φυλακή. Κατάφερε να επιζήσει από τον πόλεμο και κατέφυγε στη Δύση, όπου στο τέλος πήρε έγγραφα για να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αργότερα, ο πατέρας του Witold πολέμησε στον στρατό της Σοβιετικής Ένωσης με αντάλλαγμα ένα πρόγραμμα που τον έφερνε μαζί με την οικογένειά του σε ένα συλλογικό αγρόκτημα με ένα ελαφρώς καλύτερο βιοτικό επίπεδο από τον οικισμό, και μια υπόσχεση επαναπατρισμού στην Πολωνία μετά τον πόλεμο.

Ο Witold δήλωσε ότι ήταν η μόνη υπόσχεση που τήρησε ποτέ ο Στάλιν. Τον Απρίλιο του 1946, σχεδόν ένα χρόνο μετά το τέλος του πολέμου, οι Rybickis μπόρεσαν να επιστρέψουν στην Πολωνία λόγω της υπηρεσίας του πατέρα. Από κάποια θεϊκή επέμβαση, κάθε μέλος της οικογένειάς επέζησε του πολέμου και του συστήματος Gulag. Εκατομμύρια άλλοι πολίτες που πολεμούσαν και εκατομμύρια περισσότεροι καταπιεσμένοι από τη δική τους κυβέρνηση, δεν είχαν την ίδια τύχη.

Το 1966, ο Witold μπόρεσε να ξεφύγει από τον κομμουνισμό και να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες, και να επανασυνδεθεί με την αδελφή του. Ο παππούς μου είναι τώρα 85 ετών και ζει με τη σύζυγό του στο Ιλλινόις, όπου εξακολουθεί να είναι εξειδικευμένος αναισθησιολόγος. Θυμάται τις λεπτομέρειες της καταστολής της οικογένειάς του πριν από 80 περίπου χρόνια καλύτερα από ότι μπορώ να θυμηθώ εγώ αυτό που έκανα πριν από οκτώ ημέρες. Μακάρι ο κόσμος να μην ξεχάσει τα δεινά του κομμουνισμού.

Εικόνα

Ιστορίες όπως αυτή των Rybickis δεν αγγίζουν μερικές φορές το ξεπεσμένο δυτικό ακροατήριο, επειδή, όπως έγραψε ο Σολτζενίτσιν, «είναι αδύνατο για τους δυτικούς συγγραφείς ... να περιγράψουν τη διαταραχή μιας ανθρώπινης ψυχής που έχει τοποθετηθεί σε μια κυψελίδα γεμάτη είκοσι φορές πάνω από την χωρητικότητά της και χωρίς λεκάνη, όπου οι αιχμάλωτοι βγαίνουν για τουαλέτα μόνο μία φορά την ημέρα».

Ιστορίες με αξιωματούχους της NVKD να εξαναγκάζουν αθώους κρατουμένους να «ομολογήσουν», συνθλίβοντας τους όρχεις τους κάτω από τις αρβύλες τους, είναι δύσκολο να φανταστεί ο δυτικός άνθρωπος.

"Η ΕΣΣΔ ήταν ένα μεγάλο στρατόπεδο", αναφέρει ο Σολτζενιτσίν. Στην Πολωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ένας συμμαθητής του Witold, ο οποίος ξεκίνησε έναν πατριωτικό σύλλογο στο γυμνάσιο, κατηγορήθηκε για κατασκοπεία εναντίον της κυβέρνησης και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης. Όταν τελικά βγήκε απότηνφυλακή, δεν ήταν ποτέ ο ίδιος. Φοβόταν και την σκιά του.

"Ό, τι λεγόταν", λέει ο Witold, "λεγόταν μυστικά, γιατί υπήρχαν ακόμη και περιπτώσεις κατά τις οποίες οι λεγόμενοι φίλοι σε κατέδιδαν στην αστυνομία και ... ακόμα κι αν δεν είχες πει κάτι .. σε συνελάμβαναν".

Εκατό χρόνια αργότερα, εξακολουθούν να υπάρχουν προσπάθειες για να "ξεπλυθεί" η τρομερή κληρονομιά του κομμουνισμού και η απόρριψη του κομμουνισμού από τη δυτική κουλτούρα, να μην είναι της ίδιας βαρύτητας όπως εκείνη του φασισμού. Οι New York Times δημοσίευσαν 39 άρθρα σχετικά με τον «Κόκκινο Αιώνα» φέτος, αναισθητοποιώντας τους αναγνώστες του προς τον κομμουνισμό. Μόνο σε 2 από τα 39 άρθρα υπάρχει αναφορά στο σύστημα gulag. Ένας στους πέντε καθηγητές κοινωνικών επιστημών συστήνεται ως Μαρξιστής και στους δρόμους υπάρχει ο βίαιος στρατός των "Antifa".

Εικόνα

Όταν η αριστερά δέχεται κριτική για τα εγκλήματα του κομμουνισμού ισχυρίζονται ότι αυτό δεν ήταν "αληθινός κομμουνισμός". Όμως, τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από δεκάδες κομμουνιστικά καθεστώτα σε δεκάδες χώρες σε μία διάρκεια άνω των 100 ετών με περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο άτομα κάτι δείχνουν. Ότι ο κομμουνισμός ήταν δολοφονικός στην πράξη, επειδή ήταν δολοφονικός στην θεωρία.
https://redskywarning.blogspot.gr/2017/ ... st_16.html
http://thefederalist.com/2017/11/09/com ... LI.twitter
0 .

Άβαταρ μέλους
Άρης Κλάρας
Extreme poster
Extreme poster
Δημοσιεύσεις: 4284

Re: Μαύρα και κόκκινα εγκλήματα

Δημοσίευσηαπό Άρης Κλάρας » 31 Δεκ 2017, 05:27

31|12|2017
7.000 σφαίρες σε 28 μέρες.
Έβαλε την δερμάτινη ποδιά του χασάπη και με το Walther PPK, έσπασε το ρεκόρ Γκίνες.


Εικόνα
Κυρίες και κύριοι, ο σφαγέας του Στάλιν Βασίλι Μπλοκίν.

Ο δήμιος του Στάλιν που δολοφόνησε 7.000 ανθρώπους σε 28 ημέρες, έναν-έναν τη φορά
Ο σφαγέας Βασίλι Μπλοκίν, ο παραγωγικότερος κρατικός φονιάς όλων των ιστορικών εποχών.
Αν ανοίξει κανείς τα Ρεκόρ Γκίνες μετά το 2010, θα διαβάσει στο λήμμα για τον «παραγωγικότερο εκτελεστή» της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας το όνομα του Βασίλι Μπλοκίν, ο οποίος σκότωσε προσωπικά δεκάδες χιλιάδες εχθρούς του «Πατερούλη», συμπεριλαμβανομένων 7.000 πολωνών αιχμαλώτων πολέμου στη διαβόητη Σφαγή του Κατίν την άνοιξη του 1940.


Ταγματάρχης της τρομακτικότατης μυστικής αστυνομίας Εν-Κα-Βε-Ντε, ο σαδιστής αξιωματικός λάτρευε τη δουλειά του και την έκανε πάντα προσωπικά, παρά το γεγονός ότι λόγω της θέσης του είχε εντολές απλής επίβλεψης των εκτελέσεων.

Ήταν εξάλλου εδώ και τόσα χρόνια ο αρχιεκτελεστής της Εν-Κα-Βε-Ντε, του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων που δεν ήταν παρά η μυστική σταλινική αστυνομία, και έπαιρνε τη δουλειά του πολύ στα σοβαρά όποιος κι αν ήταν αρχηγός της, είτε μιλάμε για τον Χένρικ Γιάκοντα, είτε για τον Νικολάι Γιεζόφ είτε για τον Λαβρέντι Μπέρια.

Διαλεγμένος προσωπικά από τον Στάλιν το 1926 λόγω της διαβόητης φήμης του, ο σφαγέας του Κατίν εξόντωσε δεκάδες χιλιάδες αντικαθεστωτικούς κατά τον Μεγάλο Τρόμο (ή Μεγάλη Εκκαθάριση) του «Πατερούλη» στη δεκαετία του 1930. Ήταν λοιπόν φυσικό να στραφεί σε αυτόν το σοβιετικό καθεστώς για να βγάλει από τη μέση τους πολωνούς αξιωματικούς των σοβιετικών στρατοπέδων αιχμαλώτων.



Ο Μπλοκίν οργάνωσε το δολοφονικό απόσπασμα, επιστρατεύοντας καμιά τριανταριά μοσχοβίτες δεσμοφύλακες (ακόμα και φορτηγατζήδες), και κατέφτασε κοντά στα σοβιετικο-πολωνικά σύνορα στήνοντας στα γρήγορα το φονικό στρατηγείο του. Ένα ηχομονωμένο κελάρι δηλαδή με κεκλιμένο δάπεδο για την αποστράγγιση του αίματος. Κατόπιν φόρεσε τη δερμάτινη στολή, την ποδιά του χασάπη και τα γάντια, έβγαλε από το ειδικό βαλιτσάκι τα αγαπημένα του γερμανικά πιστόλια Walther PPK και ξεκίνησε το απίστευτο σε έκταση και θηριωδία έργο του.

Οι συνάδελφοί του στο έγκλημα τον χαρακτήριζαν πραγματικό καλλιτέχνη του θανάτου. Όπως κατέθεσε αργότερα ένας από τους βοηθούς του: «Δυο άντρες κρατούσαν τα χέρια του κρατουμένου και ο Μπλοκίν τον πυροβολούσε στη βάση του κρανίου του. Κι αυτό ήταν όλο».

Ο Μπλοκίν ήταν σωστός λογιστής του θανάτου, καταλήγοντας σε έναν αποδοτικότατο τρόπο εξόντωσης. Η φονική γραμμή παραγωγής που είχε στήσει με τους βοηθούς του του επέτρεπε να σκοτώνει έναν άντρα ανά τρία λεπτά. Η βάρδιά του κρατούσε 10 περίπου ώρες και γινόταν πάντα τη νύχτα, για να είναι ευκολότερη η μεταφορά των πτωμάτων.

Έτσι κατάφερε να δολοφονήσει 7.000 πολωνούς τροφίμους σε μια περίοδο 28 νυχτών και να παίρνει συνεχώς προαγωγές και μετάλλια για τις «εξέχουσες υπηρεσίες» που παρείχε στον Στάλιν. Ο οποίος του πρόσφερε κάθε κάλυψη και διευκόλυνση και όσο ήταν εν ζωή, ο Μπλοκίν είχε τη θέση και τη ζωή του εξασφαλισμένη. Όταν πέθανε ωστόσο ο «Πατερούλης», ο ταγματάρχης έχασε τη θέση του και το 1955 πέθανε μυστηριωδώς, με τις κρατικές αρχές να μιλούν αδιάφορα περί «αυτοκτονίας»…

Πρώτα χρόνια
Ο Βασίλι Μιχαΐλοβιτς Μπλοκίν γεννιέται στις 7 Ιανουαρίου 1895 σε αγροτική οικογένεια. Τα παιδικά του χρόνια είναι εντελώς άγνωστα και τον ξαναβρίσκουμε χρόνια αργότερα να υπηρετεί στον Αυτοκρατορικό Στρατό της Ρωσίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκεί θα γράψει τα πρώτα δολοφονικά του ανδραγαθήματα και θα τοποθετηθεί τον Μάρτιο του 1921 στη διαβόητη Τσέκα, την πρώτη μυστική αστυνομία του σοβιετικού καθεστώτος.

Από τα λιγοστά μητρώα που τον αφορούν σε αυτή την περίοδο, ο Μπλοκίν διακρινόταν για τον σαδισμό και την προθυμία του στο έγκλημα, αλλά και σε αυτό που ονόμαζε ο Στάλιν «μαύρη εργασία» (chernaya rabota): βασανιστήρια, εκφοβισμό και μυστικές εκτελέσεις…

Εικόνα
Ο σφαγέας που απολάμβανε τη δουλειά του
Ο «Πατερούλης» τον εκτιμούσε πολύ και μέσα σε έξι χρόνια από τη γνωριμία τους θα τοποθετηθεί επικεφαλής του εντεταλμένου τμήματος της Εν-Κα-Βε-Ντε που είπαν «Εκτελεστική Διοικητική Διεύθυνση». Δεν ήταν παρά η ενσάρκωση του οράματος του Στάλιν για τη «μαύρη εργασία». Η μυστική υπηρεσία του Υπουργείου Εσωτερικών έδρευε στη Μόσχα και όλα τα μέλη της ήταν διαλεγμένα από τον ίδιο τον Στάλιν.

Ο Μπλοκίν έπαιρνε τώρα διαταγές αποκλειστικά από τον «κόκκινο» ηγέτη, ένα χαρακτηριστικό που διασφάλισε τη μακροημέρευση τόσο της δολοφονικής υπηρεσίας όσο και του ίδιου του Μπλοκίν, παρά τις τόσες και τόσες αιματοβαμμένες επιχειρήσεις της Εν-Κα-Βε-Ντε.

Ο διευθυντής Μπλοκίν ήταν ταυτοχρόνως και ο αρχιεκτελεστής της Εν-Κα-Βε-Ντε, την ίδια ώρα που ο επίσημος τίτλος του ήταν διευθυντής της μυστικής φυλακής που βρισκόταν στην καρδιά της Μόσχας, στην πλατεία Λουμπιάνκα. Ό,τι έκανε εκεί, δεν χρειαζόταν ούτε χαρτούρα ούτε γραφειοκρατία, καθώς ο Στάλιν τον είχε απαλλάξει από τέτοιες σκοτούρες.

Παρά το γεγονός ότι οι εκτιμώμενες 828.000 δολοφονίες της Εν-Κα-Βε-Ντε κατά τη Μεγάλη Εκκαθάριση της δεκαετίας του 1930 εκτελούνταν από κατώτερα μέλη της μυστικής αστυνομίας (τις διαβόητες «τρόικες»), οι μαζικές εκτελέσεις ήταν πάντα έργο των υψηλόβαθμων κλιμακίων της οργάνωσης. Του Μπλοκίν και της παρέας του δηλαδή. Του Μπλοκίν που επέμενε να πατά τη σκανδάλη παρά το γεγονός ότι ήταν ο διευθυντής της υπηρεσίας και κανείς δεν του ζητούσε πια κάτι τέτοιο!

Απόλαυσε ιδιαίτερα, όπως μας λένε τα σχετικά κιτάπια, τις δολοφονίες των παλαιών μπολσεβίκων των Δικών της Μόσχας (1936-1938), όπως τις μαζικές εκκαθαρίσεις στον Κόκκινο Στρατό (καυχιόταν ιδιαίτερα για τη δολοφονία του στρατάρχη και αρχηγού του «κόκκινου» επιτελείου Μιχαήλ Τουχατσέφσκι), αλλά και τον φόνο των δύο εκ των τριών αφεντικών του, τόσο του Γιάκοντα το 1938 όσο και του Γιεζόφ το 1940!

Το 1937 θα παρασημοφορηθεί μάλιστα με περίβλεπτο μετάλλιο του σταλινικού καθεστώτος για τις υπηρεσίες του στην πατρίδα…


Ο αρχιεκτελεστής του Κατίν
Ο πιο διαβόητος ρόλος του στην παγκόσμια ιστορία θα ξεκινούσε ωστόσο τον Απρίλιο του 1940, έχοντας πια στις πλάτες του χιλιάδες εκτελέσεις και τεχνογνωσία ετών. Ο Μπλοκίν καταφτάνει στο στρατόπεδο αιχμαλώτων του Οστασκόφ, δίπλα στο δάσος του Κατίν, όπου κρατούνταν κυρίως πολωνοί αξιωματικοί και αστυνομικοί που είχαν πέσει στα χέρια του Κόκκινου Στρατού μετά τη σοβιετική εισβολή στην Πολωνία το 1939.

Η Σφαγή του (δάσους του) Κατίν ήταν εξολοκλήρου έργο του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων και το εξέχον μέλος της Εν-Κα-Βε-Ντε δεν θα μπορούσε να μη συμμετέχει στη θηριωδία. Όπως έμαθε ο πλανήτης δεκαετίες αργότερα, η πρόταση για τη σφαγή ήταν έργο του αφεντικού της μυστικής αστυνομίας Λαβρέντι Μπέρια (η εισήγησή του είχε ημερομηνία 5 Μαρτίου 1940), η οποία πέρασε από το Πολίτμπιρο και εγκρίθηκε από τον Στάλιν.

Οι εκτιμήσεις μιλούν για 22.000 πολωνούς νεκρούς, 7.000 εκ των οποίων ήταν στην αρμοδιότητα του Μπλοκίν. Ο οποίος έστησε τη φονική κάμαρά του στο Καλίνιν, μεταφέροντας εκεί με τρένο όσους πολωνούς αιχμαλώτους είχαν χαρακτηριστεί αναλώσιμοι. Για 28 συναπτές νύχτες δολοφονούσε ανθρώπους με απίστευτη αποτελεσματικότητα και ταχύτητα, γράφοντας μια από τις πλέον φρικαλέες σελίδες στην ιστορία των μαζικών εκτελέσεων.

Ο θάλαμος που είχε στήσει στο υπόγειο του στρατηγείου της Εν-Κα-Βε-Ντε στο Καλίνιν ήταν έτσι σχεδιασμένος από τον μαύρο αυτό λογιστή του θανάτου που να διευκολύνει την ταχύτητα των δολοφονιών. Ο ίδιος είχε προαποφασίσει ότι ένας καλός ρυθμός θανάτου θα ήταν 300 εκτελέσεις τη νύχτα και κατασκεύασε έναν αποδοτικότατο μηχανισμό εξόντωσης και μεταφοράς των πτωμάτων.

Οι Πολωνοί μεταφέρονταν αρχικά σε έναν προθάλαμο βαμμένο κόκκινο, που ο Μπλοκίν αποκαλούσε χαιρέκακα «λενινιστικό δωμάτιο», για την αναγνώρισή τους. Κατόπιν τους περνούσαν τις χειροπέδες και τους έφερναν ενώπιον του εκτελεστή στο διπλανό δωμάτιο. Το οποίο είχε ηχομονώσει ο Μπλοκίν για να πνίγει τις κραυγές απελπισίας των μελλοθάνατων, την ίδια ώρα που το κεκλιμένο τσιμεντένιο πάτωμα διοχέτευε το αίμα σε ένα σιφόνι.

Εικόνα

Φορώντας τη δερμάτινη στολή και την ποδιά του χασάπη, εκτελούσε άμεσα τους τροφίμους χωρίς τυπικότητες και πρωτόκολλα. Τα γερμανικά πιστόλια Walther PPK έπαιρναν φωτιά, μιας και δεν εμπιστευόταν την αξιοπιστία των ρωσικών περιστρόφων, που συνήθιζαν να ζεσταίνονται από τη δεκάωρη συνεχή χρήση και να παρουσιάζουν δυσλειτουργίες.

Είχε εξάλλου τέτοια δολοφονική εμπειρία στις πλάτες του που πλέον η μέθοδός του ήταν ανατριχιαστικά άψογη. Ήταν όμως και το άλλο: αν ανακαλυπτόταν ποτέ το έγκλημα, όπως και έγινε το 1943 από τους ναζί εισβολείς, η χρήση των γερμανικών πιστολιών θα έριχνε αλλού το βάρος της θηριωδίας. Τριάντα νοματαίους χρειαζόταν η γραμμή θανάτου του Μπλοκίν για να δουλεύει απρόσκοπτα. Και κανείς, είναι η αλήθεια, δεν ήταν πιο γρήγορος από αυτόν. Ούτε και κάποιος άλλος είχε τέτοιες αντοχές, σκοτώνοντας για δέκα συναπτές ώρες.

Μόνο το χάραμα της μέρας διέκοπτε το φονικό του πανδαιμόνιο. Τα πτώματά του γέμιζαν φορτηγά ολόκληρα, τα οποία πετάγονταν στο διπλανό δάσος του Κατίν, εκεί που περίμενε η μπουλντόζα για το σκέπασμα των μαζικών τάφων.

Κάθε βράδυ, κατά τις καταγραφές, 24-25 τάφοι των δέκα μέτρων γέμιζαν μέχρι πάνω με τα πτώματα του Μπλοκίν. Η δολοφονική μηχανική του οποίου του επέτρεπε να εκτελεί έναν άνθρωπο ανά τρία λεπτά και οι υπόλοιποι δεν προλάβαιναν κυριολεκτικά τον καταιγιστικό ρυθμό του. Για να μην πολυκαταλαβαίνουν μάλιστα τι κάνουν, ο αρχιεκτελεστής τούς πότιζε με βότκα, ενώ αυτός δεν έπινε ούτε γουλιά.

Στις 27 Απριλίου 1940, ο «Πατερούλης» τον παρασημοφόρησε μυστικά με άλλο ένα βαρύτιμο μετάλλιο της ΕΣΣΔ, δίνοντάς του και μηνιαίο πριμ για «την αποτελεσματική εκτέλεση των ειδικών καθηκόντων» του. Οι 7.000 σφαίρες που χρησιμοποίησε σε μια περίοδο 28 ημερών δεν άφηναν περιθώρια αμφιβολίας για το ποια ήταν αυτά τα «ειδικά καθήκοντα»…

Αποστρατεία και τέλος
Με το που πέθανε ο Στάλιν τον Μάρτιο του 1953, το δολοφονικό μαντρόσκυλό του παροπλίστηκε αμέσως, αν και τον προστάτευε ακόμα ο Μπέρια, που δεν τσιγκουνευόταν εξάλλου τα εγκωμιαστικά σχόλια για τη δράση του αρχιεκτελεστή της Εν-Κα-Βε-Ντε. Όταν όμως τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς εξέπεσε και ο Μπέρια της θέσης του, ο Μπλοκίν ήταν πια βορά στο νέο καθεστώς.

Η αποσταλινοποίηση που ευαγγελιζόταν τώρα ο Νικίτα Χρουστσόφ δεν θα μπορούσε να τον αφήσει στα αξιώματά του. Τον αποστράτευσαν ατιμωτικά και του πήραν πίσω όλα τα ζηλευτά μετάλλιά του. Ο Μπλοκίν βυθίστηκε στη βότκα και ήταν τώρα σκιά του εαυτού του.

Πέθανε στις 3 Φεβρουαρίου 1955 σχεδόν τρελός και σίγουρα αγνώριστος. Οι συνθήκες του θανάτου του ήταν ωστόσο μυστηριώδεις. Οι σοβιετικές Αρχές χαρακτήρισαν «αυτοκτονία» τον χαμό του, αν και κανείς δεν ενδιαφερόταν να ψάξει από τι πέθανε ο σφαγέας τόσο των πολωνών αιχμαλώτων όσο και του ίδιου του ρωσικού λαού.

Οι τίτλοι τέλους δεν είχαν πέσει όμως ακόμα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, με το τέλος της περιόδου του Χρουστσόφ, τόσο ο βαθμός όσο και τα μετάλλια του Μπλοκίν επέστρεψαν μεταθανάτια, την ίδια ώρα που το σοβιετικό κράτος αποκατέστησε τη μνήμη του! Ο παραγωγικότερος δολοφόνος του κόσμου, υποστράτηγος τώρα του Κόκκινου Στρατού, βρήκε έτσι έναν κανονικό τάφο να θαφτεί, αντίθετα δηλαδή με τις δεκάδες χιλιάδες των ανθρώπων που εξοντώθηκαν από τα χέρια του και παραχώθηκαν σε μυστικές τρύπες του ρωσικού εδάφους.

Η Ρωσία αναγνώρισε το έγκλημα της σοβιετικής μυστικής αστυνομίας στο Κατίν μόλις το 1990…
http://www.makeleio.gr/%cf%81%ce%b5%cf% ... %b9%ce%bd/
0 .

Άβαταρ μέλους
Άρης Κλάρας
Extreme poster
Extreme poster
Δημοσιεύσεις: 4284

Re: Μαύρα και κόκκινα εγκλήματα

Δημοσίευσηαπό Άρης Κλάρας » 22 Φεβ 2018, 20:56

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018
Κομμουνιστική φρίκη....
Η εταιρεία που έφτιαχνε δρόμους και έθαβε από κάτω όποιον εργάτη πέθαινε.

Εικόνα

Πάνω από την επιφάνεια της γης, τα σχεδόν μόνιμα παγωμένα εδάφη της τάιγκας του ρωσικού βορρά. Κάτω από την επιφάνεια, όμως, τα πλουτοπαραγωγικά ορυχεία χρυσού της Τσουκόκτα – η Ρωσική Άπω Ανατολή έφερνε πολλά λεφτά στην ΕΣΣΔ. Και ποιοι – καταλληλότεροι (;)- για να φέρουν σε πέρας μια τόσο σκληρή εργασία... από τους κρατουμένους στα ρωσικά στρατόπεδα συγκέντρωσης (και εξόντωσης) τα Γκουλάγκ…

Εικόνα

Η Νταλστρόι είναι γνωστή και ως το Κατασκευαστικό Trust του Απώτερου Βορρά. Επρόκειτο ουσιαστικά για μια κρατική εταιρεία (και βέβαια θα ήταν παράδοξο να υπήρχε κάτι διαφορετικό στην ΕΣΣΔ) που συστήθηκε για να εκμεταλλεύεται την καταναγκαστική εργασία όσων απέμεναν ζωντανοί στα ρωσικά Γκουλάγκ. Ιδρύθηκε το 1931 και ήταν υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής NKVD, της προκατόχου της KGB. Σκοπός της εταιρείας – τραστ ήταν η κατασκευή δρόμου και η λειτουργία των χρυσωρυχείων στην περιοχή του ποταμού Κολιμά.

Εικόνα

Το όνομα Κολιμά ταυτίστηκε με το στρατόπεδο εξόντωσης του Αρκτικού Βορρά. Όσοι φυλακισμένοι στα ρωσικά στρατόπεδα κατάφερναν να επιβιώσουν εξαναγκάζονταν να βγουν στο παγωμένο έδαφος και να σκάψουν προκειμένου να φτιάξουν το δρόμο πάνω στον οποίο θα μεταφερόταν η παραγωγή χρυσού από τα χρυσωρυχεία. Ο δρόμος που κατασκευάστηκε από τους φυλακισμένους, έφτασε συνολικά τα 2.032 χλμ σε μήκος και έμεινε γνωστός ως Ο Δρόμος Των Οστών, αφού κάθε κατάδικος που πέθαινε εν ώρα κατασκευής του δρόμου θαβόταν επί τόπου κάτω από το οδόστρωμα. Κάθε χρόνο, δεκάδες έως και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι της Νταλστρόι (δηλαδή οι κρατούμενοι στα Γκουλάγκ) έχαναν τη ζωή τους επί τω… έργω.

Εικόνα

Υπό την Νταλστρόι η «επικράτεια» που δούλευαν καταναγκαστικά οι καταδικασμένοι και ανεπιθύμητοι από το καθεστώς έφτασε σε έκταση τα 3.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Η Νταλστρόι αναδείχτηκε σε μια υπερ – επιχείρηση που διαχειριζόταν τα πάντα:
τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, τους φυλακισμένους σε αυτά και την τύχη τους,
κάθε οικονομική δραστηριότητα, τα εδάφη της περιοχής!

Εικόνα

Η αιματοβαμμένη επιχείρηση μάλιστα αύξησε τους «τζίρους» της, αυξάνοντας το εργατικό δυναμικό της, το οποίο απομυζούσε κυριολεκτικά: έφτιαξε συνολικά 80 Γκουλάγκ τα οποία γέμισαν με φυλακισμένους και εργάτες (για τη Νταλστρόι). Μέσα στα χρόνια, η δομή της κρατικής Νταλστρόι έγινε εξαιρετικά περίπλοκη όχι μόνον λόγω της τεράστιας επικράτειας που εκτείνονταν οι δραστηριότητες της (3.000.000 τετραγωνικά χλμ όπως προαναφέρθηκε) αλλά και των αρμοδιοτήτων που της ανατέθηκαν: από κατασκευές υποδομών, τη λειτουργία των ορυχείων,
τις γεωλογικές έρευνες που διεξήγε, τα λιμάνια που φτιάχτηκαν στον ποταμό Κολιμά και τους υδάτινους δρόμους μεταφοράς του χρυσού, τα λιμάνια στην αρκτική θάλασσα, τις σιδηροδρομικές γραμμές μέχρι το Βλαδιβοστόκ.

Εικόνα

Όπως μαρτυρούν τα απομνημονεύματα των φυλακισμένων στα ρωσικά Γκουλάγκ, ο εκάστοτε διοικητής της Νταλστρόι ήταν ουσιαστικά ο απόλυτος μονάρχης της τεράστιας περιοχής του σοβιετικού βορρά. Μετά το θάνατο του Γιόζεφ Στάλιν, το 1953, η Νταλστρόι αναδιοργανώθηκε και τελικά η υπερ – εταιρεία απέμεινε μια αμιγώς οικονομική επιχείρηση.
https://antipliroforisi.blogspot.com/20 ... st_21.html


DRAWINGS FROM THE GULAG Book Trailer
https://www.youtube.com/watch?v=kekfdsQPqc8
0 .

Άβαταρ μέλους
nemo
Supreme poster
Supreme poster
Δημοσιεύσεις: 17174

Re: Μαύρα και κόκκινα εγκλήματα

Δημοσίευσηαπό nemo » 22 Φεβ 2018, 21:04

στην εποχη μας ενας καλος κκεκες ψαχνει τροπους να φυγει για την δυση
εκτος αν ειναι μπασμενος στο δημοσιο οπου ειναι και οι περισσοτεροι βεβαια
στην ερτ δε δεν υπαρχει ουτε ενας δεξιος για δειγμα
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου

Άβαταρ μέλους
Άρης Κλάρας
Extreme poster
Extreme poster
Δημοσιεύσεις: 4284

(Στάλιν)

Δημοσίευσηαπό Άρης Κλάρας » 05 Μαρ 2018, 17:22

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018
Σαν σήμερα ψόφησε αυτός ο μεγάλος ηγέτης.

Εικόνα
«Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία.
Ο θάνατος εκατομμυρίων είναι στατιστική».


Συμπληρώνονται αυτές τις μέρες 65 χρόνια από τον θάνατο του μεγαλύτερου κακούργου που πέρασε από τον πλανήτη μας τον προηγούμενο αιώνα, του Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι. Ή μάλλον από την δολοφονία του…

Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς (Στάλιν). Ένας από τους μεγαλύτερους μαζικούς δολοφόνους της Ιστορίας. Το καθεστώς που επέβαλε, ήταν υπεύθυνο για το θάνατο τουλάχιστον 40.000.000 ανθρώπων.

Εικόνα

Μεγάλο ρόλο στην εξουδετέρωση και το ρουφιάνεμα εκατοντάδων χιλιάδων "αντιπάλων" και αντιφρονούντων, έπαιξε η τρομερή μυστική αστυνομία που δημιούργησε, γνωστή ως NKVD (Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων).

Όταν αποχαρακτηρίστηκαν & ανοίχτηκαν τα μυστικά αρχεία του Στάλιν τα σχέδιά του να συντρίψει τη Δύση, αποκαλύφθηκαν (επισήμως) για πρώτη φορά.

Αυτή είναι η ιστορία ενός δικτάτορα που κυβέρνησε εν ονόματι του Λαού κι εγκλημάτισε στυγνά εναντίον αυτού του Λαού.

Και για κερασάκι στην τούρτα...

Εικόνα

Στην Ελλάδα, μερικοί παλαβοί είναι ακόμη θαυμαστές του...
Δείτε το απόλυτο (εμετικό) βίντεο με την Τιτίκα Σαριγκούλη σε παλαιότερη σαβουροεκπομπή της Τατιάνας. *Προς το τέλος του βίντεο, ο ήχος ψιλοαποσυγχρονίζεται.

https://www.dailymotion.com/video/x3vzbzd
https://krasodad.blogspot.com/2017/03/vid.html

Εικόνα
Τι λέτε σύντροφοι; Να το πάρω;
0 .

Άβαταρ μέλους
Nandros
Crazy poster
Crazy poster
Δημοσιεύσεις: 1354

Re: Μαύρα και κόκκινα εγκλήματα

Δημοσίευσηαπό Nandros » 05 Μαρ 2018, 19:37

'
Δείτε την ταινία Ο θάνατος του Στάλιν εδώ on line:
http://www.alluc.ee/l/The-Death-of-Stal ... 4/k6yu5vh7
ή κατεβάστε την.

Ελληνικοί υπότιτλοι εδώ:
https://www.opensubtitles.org/en/search ... vie-593877
.
0 .

Άβαταρ μέλους
pluton
Supreme poster
Supreme poster
Δημοσιεύσεις: 18420

Re: Μαύρα και κόκκινα εγκλήματα

Δημοσίευσηαπό pluton » 05 Μαρ 2018, 20:04

Εικόνα

Στιγμές διασκέδασης του κόκκινου Στρατού στην Πολωνία.

Ο Πολωνός αιχμάλωτος πολέμου λοχαγός Ροσίνσκι, βασανισμένος από τους Μπολσεβίκους κατά τον Πολωνο-σοβιετικό πόλεμο το 1920.
0 .
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Τελειώνουμε σήμερα ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το ΕΑΜ. Είναι δική μας επιλογή οι Πρέσπες».


Επιστροφή σε “Εσωτερική Πολιτική”