ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ
Τον έχω δει συνολικά τρεις φορές. Από την πρώτη στιγμή αυτό που εκπέμπει σαν αέρας η παρουσία του είναι η χρυσή του καρδιά. Αυτό βέβαια είναι δίκοπο μαχαίρι. Πάντα είναι καλό να είσαι κατά βάση καλός άνθρωπος, να ενδιαφέρεσαι, να είσαι πολιτισμένος, σωστός, στοργικός, αρετές τις οποίες τις έχει ο συγκεκριμένος και τις ισορροπεί εξαίσια με μια απόσταση που θέλει να διατηρεί, όχι γιατί φοβάται, αλλά επειδή σέβεται το ζωτικό χώρο και του συνομιλητή του. Όμως σε μια αρένα που παράγει τσιπροκαμμένους, φίληδες, βούτσηδες, πολάκηδες, ζουράρηδες, πρέπει να είσαι πάντα με το γάντι και την αστική ευγένεια; Ευτυχώς δε βγάζει κάτι τέτοιο με τον πολιτικό του λόγο ο Κυριάκος, όμως βλέποντας τη συμπεριφορά του εκτός της σφαίρας του δημόσιου χώρου, είναι εύλογο να αναρωτιέται κανείς κατά πόσο αυτή η μεγαλοψυχία του μπορεί να εισχωρήσει και στο μελλοντικό του ρόλο ως πρωθυπουργός. Έχει καλή γνώση της ποπ κουλτούρας, κάτι που κάνει εξαιρετικά ευχάριστη τη συζήτηση μαζί του όταν περιορίζεται σε ελαφρά θεματολογία και παρά το βάρος του οικογενειακού του ονόματος είναι σίγουρα προσγειωμένος. Σε προσωπικό επίπεδο μου εξομολογήθηκε κάτι που θα ήμουν παλιάνθρωπος αν το έβγαζα στη δημοσιότητα και το οποίο φανερώνει μια σπάνια ευαισθησία, κάτι που με κάνει να επιστρέφω στον προβληματισμό που είχα πιο πριν. Είμαι χαρούμενος που τον ψήφισα στο δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών, ήταν σίγουρα σωστή απόφαση.


